Νιγηρία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 9°33′00″N 7°49′00″E / 9.55°N 7.8167°E / 9.55; 7.8167

Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Νιγηρίας
Federal Republic of Nigeria (αγγλικά)
Jamhuriyar Taraiyar Nijeriya (Χάουσα)
Orílẹ̀-èdè Olómìnira Àpapọ̀ Nàìjíríà (Γιορούμπα)
Ọ̀hàńjíkọ̀ Ọ̀hànézè Naìjíríyà

Σημαία

Εθνόσημο
Εθνικό σύνθημα: "Ενότητα και Πίστη, Ειρήνη και Πρόοδος"
Εθνικός ύμνος: Arise, O Compatriots (Εγερθείτε συμπατριώτες)
Αμπούζα
9°05′N 7°32′E / 9.083°N 7.533°E / 9.083; 7.533 (Αμπούζα)
Μεγαλύτερη πόλη
Λάγος
Αγγλικά
Ομοσπονδιακή Προεδρική Δημοκρατία
Μουχαμαντού Μπουχάρι
Γιεμί Οσινμπάτζο
Ανεξαρτησία
Από το Ην. Βασίλειο
Ισχύον Σύνταγμα

1η Οκτωβρίου 1960
29 Μαΐου 1999
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή

923.768 km2 (32η)
1,4
4.047 km
853 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2016 
 • Απογραφή 2006 
 • Πυκνότητα 

186.988.000 [1]1 () 
140.431.790  
202,4 κατ./km2 (66η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2013)
 • Κατά κεφαλή 

1,018 τρισ. $[2] (19η)  
5.600 $  
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2013)
 • Κατά κεφαλή 

522 δισ. $ (23η)  
2.760 $  
ΔΑΑ (2014) Increase 0,504[3] (152η) – χαμηλή
Νόμισμα Νάιρα (NGN)
WAT (UTC +1)
Internet TLD .ng
Κωδικός κλήσης ++234
1Οι εκτιμήσεις για αυτή τη χώρα λαμβάνουν υπόψη τα αποτελέσματα της αυξημένης θνησιμότητας λόγω του AIDS, αυτό έχει ως αποτέλεσμα μικρότερο πληθυσμό από τον αναμενόμενο.

Η Νιγηρία (αγγλικά: Nigeria), ή επίσημα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Νιγηρίας (αγγλικά: Federal Republic of Nigeria), είναι μια ομοσπονδιακή συνταγματική δημοκρατία της Δυτικής Αφρικής, η οποία αποτελείται από 36 πολιτείες και την ομοσπονδιακή περιοχή της πρωτεύουσας, την Αμπούζα. Η χώρα συνορεύει με το Μπενίν στα δυτικά, το Τσαντ και το Καμερούν στα ανατολικά και το Νίγηρα στα βόρεια. Στα νότια βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό (κόλπος της Γουινέας). Παρόλο που η πρωτεύουσα είναι η Αμπούζα, μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι της είναι το Λάγος, με 7.937.932 κατοίκους (2006). Παλαιότερα, πρωτεύουσα ήταν το Λάγος. Η Νιγηρία ήταν η πρώτη βρετανική αποικία που έγινε ανεξάρτητο κράτος και μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας το 1960. Είναι ομοσπονδία από τέσσερις αυτόνομες περιοχές και το πολίτευμα της είναι Ομοσπονδιακή Προεδρική Δημοκρατία. Μετά τον θάνατο του προέδρου Ουμάρου Γιαρ Αντούα το Μάιο του 2010, νέος πρόεδρος ορκίστηκε ο, εκτελών μέχρι τότε χρέη προέδρου, Γκούντλακ Τζόναθαν. Έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του 2015, νέος πρόεδρος εξελέγη ο Μουχαμαντού Μπουχάρι, πρώην στρατιωτικός.

Γεωγραφία και κλίμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Νιγηρία βρίσκεται στη δυτική Αφρική, στον κόλπο της Γουινέας και έχει συνολική έκταση 923.768 χλμ², καθιστώντας τη 32η μεγαλύτερη χώρα (μετά την Τανζανία). Έχει συγκρίσιμο μέγεθος με τη Βενεζουέλα και είναι δύο φορές μεγαλύτερη από την Καλιφόρνια. Τα σύνορά της έχουν συνολικό μήκος 4.047 χιλιόμετρα, 773 χλμ με το Μπενίν, 1.497 χλμ με τον Νίγηρα, 87 χλμ με το Τσαντ και 1.690 χλμ με το Καμερούν, ενώ η ακτογραμμή της έχει μήκος τουλάχιστον 853 χιλιόμετρα.

Διασχίζεται από τον ποταμό Νίγηρα, ο τρίτος μεγαλύτερος της Αφρικής μετά το Νείλο και τον Κογκό. Η πηγή του βρίσκεται στη δυτική Αφρική (Γουινέα) κατευθύνεται βορειοανατολικά στο Μάλι και πλησιάζοντας την Σαχάρα διαγράφει ένα μεγάλο τόξο μέσα στο έδαφος του ίδιου κράτους και στρέφεται νότια. Αφού περάσει και το έδαφος του Νίγηρα και εισχωρήσει στη Νιγηρία, στο κεντρικό τμήμα της χώρας ενώνεται από τα ανατολικά του με τον παραπόταμό του Μπενουέ, λίγο πριν εκβάλλει πιο νότια στον κόλπο της Γουινέας, σχηματίζοντας εκεί το γνωστό Δέλτα του Νίγηρα.

Το έδαφος είναι εύφορο και το τροπικό ισημερινό κλίμα εξασφαλίζει πυκνή βλάστηση στα νότια. Όσο πιο βόρεια πηγαίνει κανείς τόσο πιο αραιή γίνεται η βλάστηση και το κλίμα τροπικό με 2 εποχές, την ξηρή και την βροχερή, κι έτσι υπάρχουν σαβάνες στο κέντρο της χώρας και τέλος στα βόρεια σύνορα με τον Νίγηρα κυριαρχεί η στέπα Σαχέλ. Η χώρα είναι κυρίως πεδινή και τα μόνα σημαντικά βουνά είναι το Καμερούν και τα όρη Ανταμάουα και τα δύο στα ανατολικά σύνορα με το Καμερούν. Εκεί βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή της χώρας, το Τσαπάλ Ουάντι, με ύψος 2.419 μέτρα. Κυρίως στον παραθαλάσσιο νότο και στο όρος Καμερούν, υπάρχουν πολλά δάση με εκμεταλλεύσιμα δέντρα για ξυλεία, και πολλά άγρια ζώα.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προαποικιακή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πολιτισμός Νοκ στη βόρεια Νιγηρία άνθισε ανάμεσα στο 500 π.Χ. και 200 μ.Χ., φτιάχνοντας φιγούρες πραγματικού μεγέθους από τερακότα τα οποία είναι από τα αρχαιότερα γλυπτά στην υποσαχάρια Αφρική.[4][5] [6][7] Βορειότερα, οι πόλεις Κάνο και Κατσίνα έχουν καταγεγραμμένη ιστορία από το περίπου 999 μ.Χ.. Τα βασίλεια των Χάουσα και η αυτοκρατορία Κάνεμ-Μπόρνου ήταν σημαντικοί εμπορικοί σταθμό ανάμεσα στη βόρεια και δυτική Αφρική. Το βασίλειο των Νρι, των Ίγκμπο, δημιουργήθηκε τον 10ο αιώνα και συνέχισε να υπάρχει μέχρι που πέρασε στην κυριαρχία των Βρετανών το 1911.[8][9] Οι Νρι διοικούνται από το Έζε Νρι. Τα βασίλεια των Γιορούμπα, τα Ιφέ και Όγιο στη νοτιοδυτική Νιγηρία άκμασαν τον 12ο[10][11] και 14ο αιώνα,[12] αντίστοιχα. Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή του Ιφέ χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα.[10]

Το Όγιο έφτασε στο μέγιστό του τον ύστερο 17ο και τις αρχές του 18ου αιώνα, επέκτειναν την επιρροή τους στη δυτική Νιγηρία και το σημερινό Τόγκο. Το βασίλειο του Μπενίν βρισκόταν στη νοτιοδυτική Νιγηρία. Το Μπενίν παρέμεινε στην εξουσία ανάμεσα στον 15ο και τον 19ο αιώνα. Η επικράτειά του έφτανε μέχρι τον Έκο (σημερινό Λάγκος) και παραπέρα.[13] Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Οσμάν νταν Φόντιο άρχισε επιτυχημένο τζιχάντ ενάντια στα μη εξισλαμισμένα βασίλεια και δημιούργησε την αυτοκρατορία Φουλανί, γνωστή και ως χαλιφάτο Σοκότο. Ήλεγχε το μεγαλύτερο τμήμα της βόρειας και κεντρικής Νιγηρίας, μέχρι που διασπάστηκε το 1903 σε διάφορες ευρωπαϊκές αποικίες.

Για αιώνες, το εμπόριο στη Νιγηρία γινόταν με τη βόρεια Αφρική. Οι πόλεις στην περιοχή έγινε κέντρα του δικτύου των εμπορικών δρόμων που διέσχιζαν την Αφρική. Το 16ο αιώνα, οι Ισπανοί και Πορτογάλοι εξερευνητές ήταν οι πρώτοι που άρχισαν το άμεσο εμπόριο με τη Νιγηρία, στο λιμάνι που ονόμασαν Λάγος και στο Καλαμπάρ. Πέρα από το εμπόριο με τους κατοίκους των παράκτιων περιοχών, άρχισε το δουλεμπόριο στον Ατλαντικό.[14] Το λιμάνι του Καλαμπάρ έγινε ένας από τους μεγαλύτερους σταθμούς στο εμπόριο σκλάβων από τη δυτική Αφρική. Άλλοι σημαντικοί σταθμοί σε αυτό το εμπόριο ήταν το Λάγκος, το Μπαντάγκι και το νησί Μπόνι.[14][15] Οι περισσότεροι από τους σκλάβους συλλαμβάνονταν κατά τη διάρκεια επιδρομών και πολέμων, από τα βασίλεια των Γιορούμπα και τον Ίμπο.[16] Σκλάβοι χρησιμοποιούνταν και σε περιοχές της Νιγηρίας, όπως στο σουλτανάτο Σοκότο.

Βρετανική Νιγηρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο δουλεμπόριο συμμετείχαν ευρωπαϊκή κράτη και μη, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Ολλανδία, η Πορτογαλία και ιδιωτικές επιχειρήσεις, καθώς και διάφορα αφρικανικά κράτη. Με την άνοδο του κινήματος ενάντια στη δουλεία και τις αλλαγές στην οικονομική πραγματικότητα, η Μεγάλη Βρετανία κήρυξε παράνομο το διεθνές δουλεμπόριο το 1807. Μετά τους ναπολεόντιους πολέμους, η Μεγάλη Βρετανία εγκαθίδρυση την ομάδα κρούσης δυτικής Αφρικής, σε μια προσπάθεια να σταματήσει το διεθνές δουλεμπόριο.[17] Σταματούσε τα πλοία διαφόρων εθνών τα οποία έφευγαν από την Αφρικανική ακτή με σκλάβους, τους οποίους μετέφεραν στη συνέχεια στο Φριτάουν, μια αποικία στη δυτική Αφρική η οποία δημιουργήθηκε για την επανεγκατάσταση των απελευθερωμένων δούλων από τη Βρετανία.

Η Βρετανία προσάρτησε το Λάγος ως αποικία του στέμματος τον Αύγουστο του 1861. Οι Βρετανοί μισθοφόροι ταξίδευσαν στην ενδοχώρα. Το 1885, οι Βρετανοί διεκδικούν τη δυτική Αφρική στη σφαίρα επιρροής τους και την αποκτούν στο συνέδριο του Βερολίνου. Τον επόμενο χρόνο δημιουργείται η Βασιλική Εταιρεία Νίγηρα. Το 1900, τα εδάφη της εταιρείας περνούν στον έλεγχο της Βρετανικής κυβέρνησης. Την 1 Ιανουαρίου 1901, η Νιγηρία έγινε βρετανικό προτεκτοράτο και μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, τα ανεξάρτητα βασίλεια της μετέπειτα Νιγηρίας αντιστάθηκαν στις προσπάθειες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας να επεκταθεί. Μετά από πόλεμο, οι Βρετανοί κατέκτησαν το Μπενίν, και στον πόλεμο Βρετανών και Άρο (1901-2) νίκησαν τους αντιπάλους τους. Με αυτόν τον τρόπο άνοιξε ο δρόμος για την κατάκτηση της περιοχής του Νίγηρα από τους Βρετανούς. Το 1914, οι Βρετανοί ένωσαν επισήμως την περιοχή του Νίγηρα, όπως Αποικία και Προτεκτοράτο της Νιγηρίας. Διοικητικά, χωρίστηκε στα βόρεια και νότια προτεκτοράτα και την αποικία του Λάγκος.

Οι χριστιανικές αποστολές δημιούργησαν ινστιτούτα δυτικής εκπαίδευσης στο προτεκτοράτο. Λόγω της πολιτικής της Βρετανίας για έμμεση εξουσία και αναγνώρισης της ισλαμικής παράδοσης, δεν ενθάρρυνε την αποστολή χριστιανικών αποστολών στο βόρειο, ισλαμικό τμήμα της χώρας.[18] Μέχρι την ανεξαρτησία της χώρας το 1960, οι διαφορές στην πρόσβαση στη σύγχρονη παιδεία ήταν μεγάλες. Η κληρονομιά αυτή, αν και λιγότερο έντονη, εξακολουθεί να υπάρχει. Διαφορές υπήρχαν και στην πολιτική των δύο περιοχών. Για παράδειγμα, στη βόρεια Νιγηρία, η δουλεία εξακολουθούσε να υπάρχει μέχρι το 1936, ενώ σε άλλα μέρη είχε καταργηθεί λίγο μετά την έναρξη της αποικιοκρατίας.[19]

Ανεξαρτησία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κράτος της Νιγηρίας συστήθηκε το 1960 μετά την ανεξαρτητοποίησή της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το κυριότερο πρόβλημα που υπονόμευε την συνοχή του νέου κράτους ήταν η εθνοτική της πολυμορφία: Μουσουλμάνοι η πλειοψηφία του πληθυσμού που ζούσε στα βόρεια και χριστιανοί στα νοτιοανατολικά, κυρίως στην περιοχή της Μπιάφρα, οι οποίοι ανήκαν στη φυλή των Ίγκμπο.

Οι πρώτες γενικές εκλογές στη Νιγηρία ήταν επεισοδιακές και διεξήχθησαν στις 30 Δεκεμβρίου του 1964, ύστερα από αναβολές και γενικευμένη αναστάτωση. Δύο ημέρες πριν από τις εκλογές, η αστυνομία προσπάθησε να συγκρατήσει στο Λάγκος εξαγριωμένους διαδηλωτές, που συνέχιζαν να ζητούν αναβολή των εκλογών, επικαλούμενοι εκλογική νοθεία. Τα βαθύτερα αίτια της αναταραχής ήταν, ωστόσο, ο ανταγωνισμός μεταξύ φυλών και η αιώνια διαίρεση Βορρά-Νότου, αίτια τα οποία έξι χρόνια αργότερα οδήγησαν στην απόσχιση της περιοχής της Μπιάφρας, αφετηρία μίας από τις χειρότερες τραγωδίες στην ιστορία της Υποσαχάριας Αφρικής[20].

Τον Οκτώβριο του 1965 διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη δυτική περιοχή της διαιρεμένης από οξύτατες φυλετικές και θρησκευτικές έριδες Νιγηρία. Οι εκλογές διεξήχθησαν σε κλίμα έντονης εχθρότητας μεταξύ του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος του αντιπροέδρου της τοπικής κυβέρνησης Ακίντολα και του κόμματος της Ομάδας Δράσης του φυλακισμένου Αβολουόβο. Εχθρότητα που, εκτός από τον ανταγωνισμό μεταξύ φυλών, τράφηκε από την άκρατη φιλοδοξία, τα προσωπικά μίση και τις αντιπαλότητες των τοπικών κομματαρχών, με τη φιλοδυτική ή τη φιλοσοβιετική απόκλιση. Μόλις ανακοινώθηκε η νίκη του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος του Ακίντολα και η επάνοδός του στην εξουσία, η αντιπολίτευση έσπευσε να καταγγείλει σοβαρές παρατυπίες στην εκλογική διαδικασία. Την ημέρα των εκλογών τρία μέλη εφορευτικής επιτροπής σκοτώθηκαν σε ταραχές, που εκτός από την πρωτεύουσα της περιοχής, το Ιμπαντάν, επεκτάθηκαν και σε άλλες πόλεις, με αδιευκρίνιστο αριθμό νεκρών και τραυματιών. Ο σχηματισμός κυβέρνησης υπό τον Ακίντολα δεν συνέβαλε στην εκτόνωση της κρίσης στη δυτική περιοχή. Οι ταραχές συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος του χρόνου προλειαίνοντας το έδαφος για το πραξικόπημα του Ιρόνσι, τη δολοφονία του ομοσπονδιακού πρωθυπουργού σερ Ταφάουα Μπαλέουα και άλλων πολιτικών ηγετών, το αντιπραξικόπημα του Βορρά και τις σφαγές των Ίγκμπο των βορείων περιοχών. Η Νιγηρία βρέθηκε καθ' οδόν προς τον εμφύλιο πόλεμο, που τη βύθισε επί χρόνια στο χάος[21].

Στη σπαρασσόμενη από φυλετικά μίση και πολιτικούς ανταγωνισμούς Νιγηρία, ο στρατός υπό τον στρατηγό Ιρόνσι κατέλαβε την εξουσία. Αυτός ανατράπηκε την 1η Αυγούστου του 1966 από τον Γιακούμπου Γκοβόν, αρχηγό του επιτελείου, ο οποίος επανέφερε το ομοσπονδιακό σύστημα. Όμως η τύχη της Νιγηρίας έμοιαζε όλο και πιο αβέβαιη, καθώς η χώρα δεν ηρεμούσε και διάφορα τμήματά της εμφάνισαν αποσχιστικές τάσεις[22]. Τον Μάιο του 1967 η Μπιάφρα θα ανεξαρτητοποιηθεί, μετά από σφαγές μελών της φυλής Ίγκμπο. Μια τέτοια ενέργεια είχε οικονομικές επιπτώσεις για το Νιγηριανό κράτος, επειδή η Μπιάφρα διέθετε μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου. Όμως η Νιγηριανή κυβέρνηση θα έχει τη συμπαράσταση και άλλων αφρικανικών κρατών, που ακολουθούσαν την «αρχή της μη αλλαγής συνόρων». Τελικά η Μπιάφρα απομονώθηκε.

Ακολούθησαν σκληρές μάχες ανάμεσα στις Νιγηριανές στρατιωτικές δυνάμεις και τις επαναστατικές δυνάμεις της Μπιάφρα. Οι Νιγηριανοί υποστηρίζονταν από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ε.Σ.Σ.Δ. ενώ η Μπιάφρα από τη Γαλλία. Η στενή πολιορκία της και ο αποκλεισμός της έληξε τον Ιανουάριο του 1970. Σε όλη τη διάρκειά της και λόγω της έλλειψης εφοδίων σημειώθηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο θάνατοι από το λιμό που ενέσκηψε.[23] Μετά την ενσωμάτωση της Μπιάφρα η οικονομία της Νιγηρίας ανέκαμψε λόγω και των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Ο διεθνής ρόλος της όμως ήταν δυσανάλογα μικρός του μεγέθους της, του πληθυσμού της και του πλούτου της.[24] Κατά τη διάρκεια της αύξησης της τιμής του πετρελαίου τη δεκαετία του 1970, η Νιγηρία έγινε μέλος του ΟΠΕΚ και τα έσοδά της αυξήθηκαν, ενώ η οικονομία της άρχισε να βασίζεται όλο περισσότερο στο πετρέλαιο.

Στις αρχές του 1979, οι Νιγηριανοί βίωσαν μια σύντομη επιστροφή στη δημοκρατία, όταν ο Ολουσέγκουν Ομπασάντζο έδωσε την εξουσία στον πολιτικό Σέχου Σαγκάρι. Η κυβέρνηση Σαγκάρι θεωρούνταν διεφθαρμένη και ανίκανη σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Μετά τις νοθευμένες εκλογές του 1984, το πραξικόπημα του Μουχαμάντου Μπουχάρι θεωρήθηκε ως θετική εξέλιξη. Ο Μπουχάρι υποσχέθηκε μεταρρυθμίσεις, αλλά δεν κατάφερε πολλά περισσότερα από τον προκάτοχό του. Ανετράπη με πραξικόπημα το 1985 από τον Ιμπραχίμ Μπαμπαγκίντα.[25] Παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το 1993. Ακολούθησε η στρατιωτική δικτατορία του Σάνι Αμπάτσα, μέχρι το 1998. Ο διάδοχός του, στρατηγός Αμπντουλσαλάμι Αμπουμπάκαρ, ο οποίος υιοθέτησε νέο σύνταγμα τις 5 Μαΐου 1999, με αποτέλεσμα τη διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών. Τις 29 Μαΐου 1999, ο Αμπουμπάκαρ μετέφερε τις εξουσίες στον νικητή των εκλογών Ομπασάντζο, ο οποίος τότε είχε αποσυρθεί από τον στρατό, τερματίζοντας 33 χρόνια στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας.[26]

Το Νοέμβριο του 2008, έπειτα από τη διεξαγωγή τοπικών εκλογών, ξέσπασαν διήμερες ταραχές στην πόλη Τζος, ανάμεσα σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, με περισσότερους από 400 νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και 7.000 εκτοπισμένους. Αιτία ήταν η διαμάχη για το νικητή των εκλογών.[27]. Επρόκειτο για τις χειρότερες θρησκευτικές και εθνοτικές συγκρούσεις στη χώρα έπειτα από 4 χρόνια. Το 2004 είχαν βρει το θάνατο γύρω στους 700 ανθρώπους σε παρόμοια επεισόδια. Οι ταραχές του 2008 έλαβαν τέλος με την επέμβαση του στρατού, στα τέλη Νοεμβρίου του 2008.

Από το 2002, στο βορειοανατολικό άκρο της χώρας, δρα η ισλαμιστική οργάνωση Μπόκο Χαράμ, η οποία στοχεύει να αντικαταστήσει την κεντρική κυβέρνηση και να εφαρμόσει τη σαρία.[28][29] Ο Νιγηριανός πρόεδρος Γκούντλακ Τζόναθαν το Μάιο του 2014 ανακοίνωσε ότι λόγω των επιθέσεων της Μπόκο Χαράμ, τουλάχιστον 12.000 άτομα έχουν πεθάνει και 8.000 σακατευτεί.[30]

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Νιγηρία είναι κυριολεκτικά ένα μωσαϊκό εθνοτήτων κυρίως σουδανικής προέλευσης με κύριες μεγαλύτερες φυλές, τις:

  • Χάουσα και Φουλάνι (Φούλμπε) στα βόρεια,
  • Γιορούμπα και Ίγκμπο στα νότια.

Στη Νιγηρία μιλούν την αγγλική ως επίσημη γλώσσα και πολλές αφρικανικές σουδανικές διαλέκτους (Χάουσα, Γιορούμπα, Ίγκμπο κ.α.). Οι μουσουλμάνοι χρησιμοποιούν και την αραβική στα τζαμιά. Στο θρήσκευμα ακολουθούν τον Χριστιανισμό το 46% του πληθυσμού, τον Ισλαμισμό το 43% και τις παραδοσιακές θρησκείες της περιοχής το 10%. Επίσης, υπάρχει μια μεγάλη κοινότητα 351.205 Μαρτύρων του Ιεχωβά[31] καθώς και 118.139 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών[32].

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015 τα 53,02 χρόνια (52 χρόνια οι άνδρες και 54,1 οι γυναίκες).[33]

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πολίτευμα της Χώρας είναι η Προεδρική Δημοκρατία. Αρχηγός Κράτους και Κυβέρνησης είναι o Πρόεδρος της Δημοκρατίας, o οποίος μοιράζεται τις εξουσίες με τον Αντιπρόεδρο. Παραδοσιακά στον δεύτερο γύρο των Προεδρικών Εκλογών προκρίνονται δύο υποψήφιοι, ένας Χριστιανός και ένας Μουσουλμάνος. O κάθε ένας έχει μαζί του και έναν υποψήφιο αντιπρόεδρο του άλλου θρησκεύματος. Οποιοσδήποτε νικήσει σχηματίζει κυβέρνηση που αποτελείται από ισάριθμο αριθμό Χριστιανός και Μουσουλμάνων υπουργών, ενώ συνήθως μερικά υφυπουργεία δίνονται στους εκπροσώπους των τοπικών θρησκειών. Από τις Προεδρικές εκλογές του 2015 το αξίωμα του Προέδρου το κατέχει Χριστιανός ενώ το αξίωμα του Αντιπροέδρου Μουσουλμάνος.

Στη Νιγηρία διεξάγονται εκλογές σε ομοσπονδιακό επίπεδο για αρχηγό κράτους (Πρόεδρο) και για νομοθετικό σώμα (Εθνοσυνέλευση της Νιγηρίας). Ο πρόεδρος εκλέγεται από το λαό. Η Εθνοσυνέλευση είναι διθάλαμη και αποτελείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων με 360 μέλη και τη Γερουσία, με 109 μέλη. Τα μέλη αμφότερων των σωμάτων υπηρετούν τετραετή θητεία.Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.[33]. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης συμφώνησαν να ενωθούν και σχημάτισαν έναν Μεγάλο Συνασπισμό στις 24 Μαρτίου του 2009.

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Νιγηρία ταξινομείται ως αναδυόμενη αγορά μικτής οικονομίας και έχει ήδη φτάσει το καθεστώς χαμηλού μέσου εισοδήματος σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα,[34] με άφθονους φυσικούς πόρους, ανεπτυγμένους οικονομικούς τομείς, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές και χρηματιστήριο, το οποίο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στην Αφρική. Η Νιγηρία κατατάσσεται 30η στην κόσμο όσον αφορά το ΑΕΠ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2012. Το συνολικό ΑΕΠ για το 2016 υπολογίζεται 1,166 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ από το διεθνές νομισματικό ταμείο (22η παγκοσμίως), το μεγαλύτερο από οποιαδήποτε αφρικανική χώρα.

Η Νιγηρία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός συνεργάτης των Ηνωμένων Πολιτειών στην υποσαχάρια Αφρική και παρέχει το ένα πέμπτο του πετρελαίου της (11% των εισαγωγών πετρελαίου). Έχει το έβδομο μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα με τις ΗΠΑ σε σχέση με οποιαδήποτε χώρα παγκοσμίως. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής της χώρας.[35] Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προέβλεψε ρυθμούς ανάπτυξης 9% του 2008 και 8,3% το 2009.[36][37][38] Το 2011, η Citigroup ανέφερε ότι η Νιγηρία θα έχει την μεγαλύτερη μέση ανάπτυξη ΑΕΠ στον κόσμο το διάστημα 2010-2050. Η Νιγηρία είναι μία από τις δύο αφρικανικές χώρες ανάμεσα στις 11 παγκόσμιες παραγωγούς ανάπτυξης.[39]

Όσον αφορά το 2010, περίπου το 30% των Νιγηριανών απασχολούνταν με τη γεωργία.[40] Η γεωργία ήταν ο κύριος εξαγωγικός τομέας της Νιγηρίας.[41] Οι κύριες καλλιέργειες είναι τα φασόλια, το σουσάμι, το κάσιους, η κασσάβα, κακάο, καλαμπόκι, κεχρί, πεπόνι, φοινικέλαιο, ρύζι, καουτσούκ, σόργο, σόγια και γιαμ. Το κακάο είναι το κύριο εξαγώγιμο μη πετρελαϊκό προϊόν και ακολουθεί το καουτσούκ. Πριν τον εμφύλιο πόλεμο, η Νιγηρία ήταν αυτάρκης σε τρόφιμα. Η αγροτική παραγωγή δεν κατάφερε να ακολουθήσει την ταχεία αύξηση του πληθυσμού της χώρας και πλέον η Νιγηρία βασίζεται στην εισαγωγή τροφίμων.[42]

Η Νιγηρία είναι ο 12ος μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο και 8ος μεγαλύτερος εξαγωγέας, ενώ διαθέτει τα 10α μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα. Η χώρα είναι μέλος του ΟΠΕΚ από το 1971. Το πετρέλαιο παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία της χώρας, αποτελώντας το 40% του ΑΕΠ και τον 80% των εσόδων της κυβέρνησης. Όμως, οι αναταραχές για καλύτερο έλεγχο του δέλτα του Νίγηρα, την κύρια πετρελαιοπαραγωγική περιοχή, έχει οδηγήσει σε αδυναμία τη χώρα να εξάγει στο μέγιστο των δυνατοτήτων της..[43]

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2016
  2. http://data.worldbank.org/indicator/NY.GDP.MKTP.PP.CD
  3. http://www.ng.undp.org/content/nigeria/en/home/presscenter/pressreleases/2014/08/18/-human-development-report-2014-makes-a-case-for-sustaining-human-progress-by-reducing-vulnerabilities-and-building-resilience-/
  4. Nicole Rupp, Peter Breunig & Stefanie Kahlheber, "Exploring the Nok Enigma", Antiquity 82.316, June 2008.
  5. B. E. B. Fagg, "The Nok Culture in Prehistory", Journal of the Historical Society of Nigeria 1.4, December 1959.
  6. Kleiner, Fred S.. Christin J. Mamiya (2009). Gardner's Art Through the Ages: Non-Western Perspectives (13, revised έκδοση). Cengage Learning, σελ. 194. ISBN 0-495-57367-1. https://books.google.com/?id=TlVeuxIgjwQC&dq=Nok+terracotta+earliest. 
  7. «Nok Terracottas (500 B.C.–200 A.D.) | Thematic Essay | Heilbrunn Timeline of Art History | The Metropolitan Museum of Art». Metmuseum.org. 2014-06-02. http://www.metmuseum.org/toah/hd/nok/hd_nok.htm. Ανακτήθηκε στις 2014-07-16. 
  8. Juang, Richard M. (2008). Africa and the Americas: culture, politics, and history : a multidisciplinary encyclopedia, Volume 2. ABC-CLIO, σελ. 597. ISBN 1-85109-441-5. https://books.google.com/books?id=wFrAOqfhuGYC&pg=PA597. 
  9. Hrbek, Ivan (1992). Africa from the seventh to the eleventh Century. James Currey Publishers, σελ. 254. ISBN 0-85255-093-6. https://books.google.com/books?id=qDFcD0BuekQC&pg=PA254. 
  10. 10,0 10,1 Falola, Toyin. Heaton, Matthew M. (2008). A history of Nigeria. Cambridge University Press, σελ. 23. ISBN 0-521-68157-X. https://books.google.com/books?id=XygZjbNRap0C&pg=PA23. 
  11. Laitin, David D. (1986). Hegemony and culture: politics and religious change among the Yoruba. University of Chicago Press, σελ. 111. ISBN 0-226-46790-2. https://books.google.com/books?id=dHbrDvGQEbUC&pg=PA111. 
  12. MacDonald, Fiona. Paren, Elizabeth. Shillington, Kevin. Stacey, Gillian. Steele, Philip (2000). Peoples of Africa, Volume 1. Marshall Cavendish, σελ. 385. ISBN 0-7614-7158-8. https://books.google.com/books?id=joh5yHfcF-8C&pg=PA385. 
  13. Metz, Helen Chapin (1991). «Nigeria: A Country Study – The Slave Trade». Library of Congress Country Studies. http://countrystudies.us/nigeria/7.htm. Ανακτήθηκε στις 28 May 2011. 
  14. 14,0 14,1 Gordon, April A. (2003). Nigeria's Diverse Peoples: A Reference Sourcebook. ABC-CLIO, σελ. 44–54. ISBN 1576076822. https://books.google.com/books?id=H26pO3vwmHoC&pg=PA54. Ανακτήθηκε στις 2015-03-29. 
  15. Falola, Toyin. Genova, Ann (2009). Historical Dictionary of Nigeria. Scarecrow Press, σελ. 328. ISBN 0810863162. https://books.google.com/books?id=rdDKeMEwPdMC&pg=PA328. Ανακτήθηκε στις 2015-03-29. 
  16. Falola, Toyin. Paddock, Adam (2012). Environment and Economics in Nigeria. Routledge, σελ. 78. ISBN 1136662472. https://books.google.com/books?id=ANzFx1O95eAC&pg=PA78. Ανακτήθηκε στις 2015-03-29. 
  17. «10 things about British slavery». BBC News. 3 August 2005. http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/magazine/4742049.stm. Ανακτήθηκε στις 28 May 2011. 
  18. Garba, Safiya J., "The Impact of Colonialism on Nigerian Education and the Need for E-Learning Technique for Sustainable Development", Journal of Education and Social Research, MCSER-Mediterranean Center of Social and Educational Research (Rome; Vol. 2 (7) October 2012); p. 56 (ISSN 2239-978X)
  19. «The end of slavery». The Story of Africa. BBC News. http://www.bbc.co.uk/worldservice/specials/1624_story_of_africa/page56.shtml. Ανακτήθηκε στις 28 May 2011. 
  20. Επεισοδιακές εκλογές σε Νιγηρία και Ροδεσία, Ιστορικό Λεύκωμα 1964, σελ. 108, Καθημερινή (1997)
  21. Η Νιγηρία καθ' οδόν προς τον εμφύλιο, Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 122-123, Καθημερινή (1997)
  22. Χορός πραξικοπημάτων, Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 115, Καθημερινή (1997)
  23. Biafra: Thirty years on 13 Ιανουαρίου 2000, BBC
  24. Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Εισαγωγή στην ιστορία του μεταπολεμικού κόσμου, εκδ. Πατάκης, Αθήνα, 2004, σελ.396-398
  25. "Nigeria stays calms as leader toppled in bloodless coup", The Globe and Mail, 28 August 1985. Retrieved 22 February 2007
  26. "Abdusalam Abubakar", Encyclopædia Britannica Online. Web. 26 October 2012.
  27. Τα Νέα, Νιγηρία: 400 οι νεκροί από τις συγκρούσεις, 30 Νοεμβρίου 2008.
  28. «Dozens killed in Nigeria clashes». Al Jazeera. 24 December 2011. http://www.aljazeera.com/news/africa/2011/12/20111224124241652788.html. Ανακτήθηκε στις 24 December 2011. 
  29. Olugbode, Michael (2 February 2011). «Nigeria: We Are Responsible for Borno Killings, Says Boko Haram». allAfrica.com. http://allafrica.com/stories/201102030036.html. Ανακτήθηκε στις 31 January 2012. «The sect in posters written in Hausa and pasted across the length and breadth of Maiduguri Wednesday morning signed by the Warriors of Jamaatu Ahlis Sunna Liddaawati Wal Jihad led by Imam Abu Muhammed Abubakar Bi Muhammed a .k .a Shehu claimed they embarked on the killings in Borno "in an effort to establish Sharia system of government in the country".» 
  30. «Boko Haram has killed over 12,000 Nigerians, plans to take over country, Jonathan says – Premium Times Nigeria». Premiumtimesng.com. 2014-05-17. http://www.premiumtimesng.com/news/160942-boko-haram-killed-12000-nigerians-plans-take-country-jonathan-says.html. Ανακτήθηκε στις 2014-06-04. 
  31. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 184
  32. "Facts and Statistics", mormonnewsroom.org
  33. 33,0 33,1 Νιγηρία CIA World Factbook
  34. «World Bank list of economies». http: www.worldbank.org. January 2011. http://siteresources.worldbank.org/DATASTATISTICS/Resources/CLASS.XLS. Ανακτήθηκε στις 27 May 2011. 
  35. «Nigeria (07/08)». State.gov. http://www.state.gov/r/pa/ei/bgn/2836.htm. Ανακτήθηκε στις 21 November 2008. 
  36. «IMF Survey: Nigeria Needs Sustained Reforms to Build on Success». Imf.org. http://www.imf.org/external/pubs/ft/survey/so/2008/CAR021508A.htm. Ανακτήθηκε στις 21 November 2008. 
  37. Aminu, Ayodele (13 April 2008). «allAfrica.com: Africa: IMF Forecasts 9 Percent Growth for Nigeria (Page 1 of 1)». Allafrica.com. http://allafrica.com/stories/200804140655.html. 
  38. Godwin, Atser (29 February 2008). «The Punch: IMF predicts 9% GDP growth rate for Nigeria». Punchng.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-05-11. https://web.archive.org/web/20110511114933/http://www.punchng.com/Articl.aspx?theartic=Art20080229153046. 
  39. «FORGET THE BRICs: Citi's Willem Buiter Presents The 11 "3G" Countries That Will Win The Future». businessinsider.com. 22 February 2011. http://www.businessinsider.com/willem-buiter-3g-countries-2011-2?slop=1. Ανακτήθηκε στις 31 May 2011. 
  40. «Labour Force Statistics, 2010». Nigerian Bureau of Statistics. 2010. http://www.nigerianstat.gov.ng/pages/download/41. Ανακτήθηκε στις 22 June 2015. 
  41. Ake, Claude (1996). Democracy and Development in Africa. Brookings Institution Press, σελ. 48. ISBN 0-8157-0220-5. https://books.google.com/?id=bs5rTH7GClgC&pg=PA48. Ανακτήθηκε στις 26 December 2008. 
  42. «Agriculture - Nigeria - export, growth, area, crops, farming, sector». http://www.nationsencyclopedia.com/Africa/Nigeria-AGRICULTURE.html. Ανακτήθηκε στις 17 April 2015. 
  43. Williams, Lizzie (2008). Nigeria: The Bradt Travel Guide. Bradt Travel Guides, σελ. 26. ISBN 1-84162-239-7. https://books.google.com/?id=fwuQ71ZbaOcC&pg=PA26. Ανακτήθηκε στις 26 December 2008. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει σχετικό λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 LP  Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το αντίστοιχο λήμμα της Live-Pedia. (ιστορικό).

Η εισαγωγή του κειμένου της Livepedia στη Βικιπαίδεια έγινε πριν την 1η Νοεμβρίου 2008, συνεπώς ισχύει η διπλή αδειοδότηση υπό την άδεια CC-BY-SA 3.0 και την GFDL.