Ουγκάντα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 1°04′00″N 31°53′00″E / 1.0667°N 31.8833°E / 1.0667; 31.8833

Ουγκάντα
Republic of Uganda
Jamhuri ya Uganda

Σημαία

Εθνόσημο
Εθνικό σύνθημα: "For God and My Country" (Για το Θεό και τη χώρα μου)
Εθνικός ύμνος: Oh Uganda, Land of Beauty (Ω Ουγκάντα, γη της ομορφιάς)
και μεγαλύτερη πόλη Καμπάλα
0°19′N 32°25′E / 0.317°N 32.417°E / 0.317; 32.417 (Καμπάλα)
Αγγλικά, Σουαχίλι
Ημιπροεδρική Δημοκρατία
Γιουέρι Μουσέβενι
Ρουχακάνα Ρουγκούντα
Ανεξαρτησία
Από το Ηνωμένο Βασίλειο
Ισχύον Σύνταγμα

9 Οκτωβρίου 1962

8 Οκτωβρίου 1995 (τροποπ. το 2005)
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα

236.040 km2 (81η)
15,39
2.698 km
Πληθυσμός
 • Απογραφή 2014 
 • Πυκνότητα 

34.856.813 [1] (38η) 
144,6 κατ./km2 (81η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2010)
 • Κατά κεφαλή 

42,946 δισ. $[2]  
1.249 $[2]  
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2010)
 • Κατά κεφαλή 

16,739 δισ. $[2]  
487 $[2]  
ΔΑΑ (2014) Straight Line Steady.svg 0,484 (164η) – χαμηλή
Νόμισμα Σελίνι Ουγκάντας (UGX)
EAT (UTC +3)
Internet TLD .ug
Κωδικός κλήσης +256

Η Ουγκάντα είναι χώρα της Αφρικανικής ηπείρου με πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη την Καμπάλα. Βρίσκεται δίπλα στη λίμνη Βικτόρια και συνορεύει με το Κονγκό, το νότιο Σουδάν και την Κένυα. Έχει έκταση 236.040 τ.χλμ. και πληθυσμό 34.856.813 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2014 [1] (κατατάσσεται 38η στον κόσμο). Επίσημες γλώσσες της είναι η αγγλική και η σουαχίλι.

Παλιότερα υπήρξε αποικία των Άγγλων αλλά στις 9 Οκτωβρίου 1962 απέκτησε την ανεξαρτησία της.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τοπογραφικός χάρτης της Ουγκάντας

Η Ουγκάντα βρίσκεται στο κεντρικό αφρικανικό οροπέδιο. Το ψηλότερο σημείο της χώρας είναι η κορυφή Μαργαρίτα (5.109 μ) στα όρη Ρουβενζόρι, στα σύνορα με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ενώ το χαμηλότερο είναι η λίμνη Αλβέρτου (620 μ). Το ψηλότερο ηφαίστειο της Ουγκάντας είναι το όρος Έλγον. H δυτική μεγάλη ρηξιγενής κοιλάδα διέρχεται από τη χώρα και αποτελεί το χαμηλότερο υψομετρικό σημείο της Ουγκάντας. Οι τεκτονικές κινήσεις οι οποίες δημιούργησαν την κοιλάδα ανύψωσαν επίσης τα όρη Ρουβενζόρι. Το 85% της χώρας βρίσκεται σε υψόμετρο 900 με 1.500 μέτρα και το υψόμετρο γενικά αυξάνει προς τα νότια. Στο νότιο τμήμα της χώρας βρίσκεται η λίμνη Βικτόρια, μια από τη μεγαλύτερες λίμνες της Γης, στις όχθες της οποίας είναι κτισμένη η πρωτεύουσα της χώρας, η Καμπάλα. Στο κέντρο της χώρας βρίσκεται η λίμνη Κιόγκα, η οποία περιβάλλεται από βάλτους.[3]

Σχεδόν όλη η Ουγκάντα βρίσκεται εντός της λεκάνης απορροής του Νείλου. Ο Νείλος από τη λίμνη Βικτώρια εκβάλλει αρχικά στη λίμνη Κιόγκα και στη συνέχεια στη λίμνη Αλβέρτου. Μετά συνεχίζει την πορεία του προς τα βόρεια και το νότιο Σουδάν.

Κλίμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επειδή η Ουγκάντα βρίσκεται στον ισημερινό, το κλίμα της είναι τροπικό, αλλά λόγω του μεγάλου υψόμετρου οι θερμοκρασίες είναι χαμηλότερες, με τις βορειότερες περιοχές να είναι θερμότερες (περίπου 25°C σε καθ'όλη τη διάρκεια του έτους) από τις νότιες (κάτω από τους 20°C) επειδή βρίσκονται σε μικρότερο υψόμετρο. Οι βροχοπτώσεις επηρεάζονται από τις κινήσεις της τροπικής ζώνης σύγκλισης και γενικά κάθε χρόνο υπάρχουν δύο εποχές των βροχών, μια από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο και άλλη μια από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο.[4] Όμως, εξαιτίας της εξάτμισης από τη λίμνη Βικτόρια, σε περιοχές που βρίσκονται κοντά σε αυτή μπορεί να εκδηλωθούν βροχοπτώσεις όλο το χρόνο. Με την εξαίρεση των βορειοανατολικών περιοχών που είναι ημιερημικές, με ύψος βροχής που μπορεί να μην ξεπεράσει τα 100 χιλιοστά το χρόνο, η μέση βροχόπτωση στην Ουγκάντα είναι περίπου 1.000 με 2.000 χιλιοστά βροχής το χρόνο,[5] ενώ στις περιοχές κοντά στη λίμνη Βικτόρια, όπως το αρχιπέλαγος Σσέσε, βρέχει ακόμη περισσότερο[3].

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι κάτοικοι της περιοχής της Ουγκάντας ήταν κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες μέχρι περίπου 1.700 με 2.300 χρόνια πριν, όταν πληθυσμοί Μπαντού, πιθανόν από την κεντρική Αφρική, μετανάστευσαν στα νότια τμήμα της χώρας.[6][7] Μαζί τους έφεραν την τεχνογνωσία της μεταλλουργίας και νέες ιδέες σχετικά με την κοινωνική και πολιτική οργάνωση. Η αυτοκρατορία των Κιτάρα, η οποία είναι γνωστή μέσα από την προφορική παράδοση των λαών της περιοχής, εκτεινόταν σε μεγάλο τμήμα της περιοχής των μεγάλων λιμνών, από τη λίμνη Αλβέρτου, τη λίμνη Ταγκανίγκα και τη λίμνη Βικτόρια, μέχρι τη λίμνη Κιόγκα. Το αρχηγείο τους βρισκόταν στο Ανκολέ. Το βασίλειο Μπουνιόρο-Κιτάρα θεωρείται ότι είναι πρόδρομος των τεσσάρων παραδοσιακών βασιλείων της Ουγκαντάς, των Μπουγκάντα, Τόρο, Ανκολέ και Μπουσόγκα.[8] Στην περιοχή επίσης μετανάστευσαν από τα βόρεια οι Λούο και οι Άτεκερ. Τον 18ο αιώνα οι Μπουγκάντα άρχισαν να επεκτείνονται εις βάρος των Μπουνιόρο.[9]

Οι Άραβες έμποροι κινήθηκαν προς την ενδοχώρα από τις ακτές της ανατολικής Αφρικής τη δεκαετία του 1840 και να ανταλλάσσουν όπλα, ρούχα και χάντρες με ελεφαντόδοντο και σκλάβους[9]. Τους ακολούθησαν οι Βρετανοί εξερευνητές που αναζητούσαν τις πηγές του Νείλου[10]:151 και οι προτεστάντες ιεραπόστολοι, οι οποίοι έφτασαν στην Ουγκάντα το 1877, ενώ οι καθολικοί ιεραπόστολοι έφτασαν το 1879,[11] μια κατάσταση που οδήγησε στο θάνατο των μαρτύρων της Ουγκάντας. Το Ηνωμένο Βασίλειο έθεσε την περιοχή υπό την εποπτεία της Βρετανικής Εταιρείας της Ανατολικής Αφρικής το 1888 και το 1894 η Ουγκάντα έγινε προτεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου. Τη δεκαετία του 1890, οι Βρετανοί, για την κατασκευή του σιδηροδρόμου της Ουγκάντας, ο οποίος συνέδεε την ενδοχώρα της Κένυας και της Ουγκάντας με το λιμάνι Μομπάσα, έφεραν 32.000 εργάτες από τη Βρετανική Ινδία. Αν και οι περισσότεροι επέστρεψαν στην Ινδία, 6.724 αποφάσισαν να παραμείνουν. Το 1900 οι Βρετανοί και οι Μπουγκάντα υπογράφουν συμφωνία ώστε η Ουγκάντα να γίνει συνταγματική μοναρχία υπό τον έλεγχο προτεσταντών αρχηγών. Την τελική μορφή του προτεκτοράτο της Ουγκάντας την πήρε το 1914, όταν οι ανατολικές επαρχίες έγιναν τμήμα της Κένυας.[9]

Αρουραίοι με βουβωνική πανώλη έφτασαν στην Ουγκάντα, αφότου είχαν ανέβει σε βρετανικά πλοία, και διέδωσαν την ασθένεια, με αποτέλεσμα πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα να πεθάνουν στις αρχές του 20ού αιώνα σε μια επιδήμια η οποία έγινε γνωστή ως Μαύρη Πανώλη.[12] Από το 1900 μέχρι το 1920, μια επιδημία ασθένειας του ύπνου σκότωσε πάνω 250.000 ανθρώπους.[13]

Μετά την ανεξαρτησία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ουγκάντα ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανία τις 9 Οκτωβρίου 1962, αλλά παρέμεινε μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Στις πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία, κέρδισε η συμμαχία ανάμεσα στο Λαϊκό Κογκρέσο της Ουγκάντας (UPC) και το Καμπάκα Γιέκα (KY), τα οποία σχημάτισαν την πρώτη κυβέρνηση με εκτελεστικό πρωθυπουργό τον Μίλτον Ομπότε, ενώ ο Μπουγκάντα Καμπάκα (βασιλειάς) Μουτέσα Β΄ κατέλαβε την εν πολλοίς εθιμοτυπική θέση του προέδρου.[14][15]

Το 1966, μετά από μια διαμάχη για εξουσία ανάμεσα στην κυβέρνηση του Ομπότε και τον βασιλιά Μουτέσα, το κοινοβούλιο, στο οποίο το UPC είχε την πλειοψηφία, άλλαξε το σύνταγμα και κατάργησε την εθιμοτυπική θέση του προέδρου. Το 1967, με ένα νέο σύνταγμα, η Ουγκάντα ανακηρύχθηκε δημοκρατία και τα παραδοσιακά βασίλεια καταργήθηκαν. Ο Ομπότε, χωρίς να συγκαλέσει εκλογές, αυτοανακηρύσσεται εκτελεστικός πρόεδρος.[16]

Το 1971, ύστερα από πραξικόπημα, τον έλεγχο της χώρας ανέλαβε ο δικτάτορας Ιντί Αμίν. Ο Αμίν κυβερνούσε με τον στρατό για τα επόμενα οχτώ χρόνια[17] και πραγματοποίησε μαζικές εκτελέσεις εντός της χώρας για να διατηρήσει την εξουσία του. Υπολογίζεται ότι περίπου 300.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωής τους κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του, ιδίως στον βορρά, που τον είχε συσχετίσει με τους πιστούς στον Ομπότε.[18] Πέρα από τις θηριωδίες του, απέλασε την ινδική μειονότητα της χώρας (περίπου 70.000 άτομα), η οποία έλεγχε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες, με αποτέλεσμα η οικονομία της χώρας να καταρρεύσει.[19][20] Το 1978, η Ουγκάντα εισέβαλε στην Τανζανία ώστε να προσαρτήσει την επαρχία Καγκέρα, αλλά ο στρατός της Τανζανίας απέκρουσε την επίθεση και εισέβαλε στην Ουγκάντα, με αποτέλεσμα να τερματιστεί η δικτατορία του Αμίν.

Με την πτώση του Αμίν, πρόεδρος της Ουγκάντας ορίστηκε ο Γκόντφρεϊ Μπιναΐσα, αλλά σύντομα αντικαταστάθηκε από τον Μίλτον Ομπότε, ο οποίος ανατράπηκε το 1985 με πραξικόπημα από τον Τίτο Οκέλο. Όμως, ο Οκέλο ανατράπηκε ύστερα από έξι μήνες μετά από ανταρτοπόλεμο που διεξήγαγε ο Εθνικός Αντιστασιακός Στρατός. Πρόεδρος της χώρας ορίστηκε ο Γιουέρι Μουσέβενι, ηγέτης του Εθνικού Αντιστασικού Στρατού.[9] Οι δραστηριότητες των πολιτικών κομμάτων περιορίστηκαν και παρέμειναν έτσι ως το 2005. Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές, το 2006, επικράτησε ο Γιουέρι Μουσέβενι, αλλά υπήρχαν κατηγορίες για νοθεία. Η προεδρία του Μουσέβενι χαρακτηρίζεται από σχετική σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη[21].

Το 1997, η Ουγκάντα εισέβαλε στο Ζαΐρ για να εκθρονίσει τον Μομπούτου Σέσε Σέκο. Απέσυρε τα στρατεύματά της το 2003.[9] Στο βόρειο τμήμα της χώρας δρα η αντάρτικη ομάδα Στρατός Αντίστασης του Κυρίου (LRA), παρά τις προσπάθειες για να περιοριστεί η δράση της. Ύστερα από συμφωνία το 2006, η οργάνωση αποχώρησε από την Ουγκάντα.

Στις προεδρικές εκλογές του 2011, Ο πρόεδρος Μουσέβενι επανεξελέγη για μία ακόμα θητεία με ποσοστό 68,3%, έναντι 26% για τον επικεφαλής των υποψηφίων της αντιπολίτευσης, Κίτσα Μπεσίγκγιε. Η αντιπολίτευση στηλίτευσε το γεγονός ότι η εκλογική επιτροπή ήταν διορισμένη από την κυβέρνηση και έκανε λόγο για νοθεία και την δωροδοκία των ψηφοφόρων με υψηλά χρηματικά ποσά[22]

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ουγκάντα διαιρείται σε 4 περιφέρειες:

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2014 τα 54,46 χρόνια (53,1 χρόνια οι άνδρες και 55,86 οι γυναίκες).[21]

Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ουγκάντα είναι η Καμπάλα (1.208.544 κατ.). Άλλες πόλεις είναι η Μπαράρα (83.700 κάτ.) και η Γκουλού (154.300 κάτ.).

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος της χώρας από το 1986 είναι ο Γιουέρι Καγκούτα Μουσέβενι.

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.[21].

Γενικές εκλογές 2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πιο πρόσφατες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 18 Φεβρουαρίου 2011. Στις προεδρικές έλαβαν μέρος 8 υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Γιουέρι Μουσέβενι.

Προεδρικές εκλογές 2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πρόεδρος Μουσέβενι επανεξελέγη για μία ακόμα θητεία με ποσοστό 68,3%, έναντι 26% για τον επικεφαλής των υποψηφίων της αντιπολίτευσης, Κίτσα Μπεσίγκγιε. Η αντιπολίτευση στηλίτευσε το γεγονός ότι η εκλογική επιτροπή ήταν διορισμένη από την κυβέρνηση και έκανε λόγο για νοθεία και την δωροδοκία των ψηφοφόρων με υψηλά χρηματικά ποσά[23].


Πρόεδρος, 18 Φεβρουαρίου 2011
Υποψήφιοι – Κόμματα Ψήφοι %
Γιουέρι Μουσέβενι – Εθνικό Κίνημα Αντίστασης 5.428.368 68,38
Κίτσα Μπεσίγκγιε – Φόρουμ για την Δημοκρατική Αλλαγή 2.064.963 26,01
Νόρμπερτ Μάο – Δημοκρατικό Κόμμα 147.917 1,86
Ολάρα Οτούνου – Λαϊκό Κογκρέσο της Ουγκάντα 125,059 1.58
Μπετί Καμιά – Ομοσπονδιακή Συμμαχία της Ουγκάντα 52.782 0,66
Αμπέντ Μπουανίκα – Κόμμα της Λαϊκής Ανάπτυξης 51.708 0,65
Τζαμπέρι Μπιντάντι Σεσάλι – Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα 34.688 0,44
Σάμιουελ Λουμπέγκα – ανεξάρτητος 32.726 0,41
Έγκυρα ψηφοδέλτια 7.938.212 95,96
Άκυρα 334.548 4,04
Σύνολο ψήφων (συμμετοχή: 59,29%) 8.272.760 100,00
Πηγή: Εκλογική Επιτροπή της Ουγκάντα

Βουλευτικές εκλογές 2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Εθνοσυνέλευση της Ουγκάντα, 18 Φεβρουαρίου 2011
Κόμματα Έδρες
περιφέρειας
Γυναίκες
αντιπρόσωποι
Έμμεσες
έδρες
Σύνολο
εδρών
Εθνικό Κίνημα Αντίστασης 164 86 13 263
Φόρουμ για την Δημοκρατική Αλλαγή 23 11 34
Δημοκρατικό Κόμμα 11 1 12
Λαϊκό Κογκρέσο της Ουγκάντα 7 3 10
Συντηρητικό Κόμμα 1 1
Φόρουμ Δικαιοσύνη 1 1
Ανεξάρτητοι 30 11 2 43
Εκπρόσωποι των ενόπλων δυνάμεων   10 10
Κενή 1   1
Σύνολο (συμμετοχή %) 238 112 25 375
Πηγές: Εκλογική Επιτροπή της Ουγκάντα, African Elections Database

Σημείωση για την κατανομή των εδρών :
Έδρες περιφέρειας αναφέρονται στους άμεσα εκλεγμένους αντιπροσώπους της εκλογικής περιφέρειας (237)
Γυναίκες αντιπρόσωποι αφορά τις άμεσα εκλεγμένες γυναίκες αντιπροσώπους (112)
Έμμεσες έδρες συμπεριλαμβάνουν: αντιπροσώπους του UPDF (10), αντιπροσώπους της Νεολαίας (5), αντιπροσώπους των ατόμων με ειδικές ανάγκες (5) και αντιπροσώπους των εργατών (5)

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Απογραφή 2014
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 «World Economic Outlook Database». ΔΝΤ. Οκτώβριος 2010. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2009/02/weodata/weorept.aspx?sy=2010&ey=2011&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=%2C&br=1&pr1.x=35&pr1.y=10&c=746&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CLP&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 18-10-2010. 
  3. 3,0 3,1 Bakama B. BakamaNume (2010). A Contemporary Geography of Uganda. African Books Collective. ISBN 9987080367. https://books.google.gr/books?id=E-u-oqGczPsC. 
  4. «UNDP Climate Change Country Profiles - Uganda». http://www.geog.ox.ac.uk/research/climate/projects/undp-cp/UNDP_reports/Uganda/Uganda.hires.report.pdf. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2015. 
  5. Andrew Roberts (2013). Uganda. Bradt Travel Guide Uganda. σελ. 3. ISBN 1841624675. https://books.google.gr/books?id=xKwxuUIxtHAC&pg=PA3&dq=uganda+climate&hl=el&sa=X&ei=mPWaVZmRFcfpUo6hj5AM&ved=0CEIQ6AEwBQ#v=onepage&q=uganda%20climate&f=false. 
  6. «East Africa Living Encyclopedia – Ethnic Groups». African Studies Center, University of Pennsylvania. http://www.africa.upenn.edu/NEH/uethnic.htm. 
  7. Martin, Phyllis and O'Meara, Patrick (1995). Africa. 3rd edition. Indiana University Press. ISBN 0253209846.
  8. Mwambutsya, Ndebesa (June 1990 and January 1991). «Pre-capitalist Social Formation: The Case of the Banyankole of Southwestern Uganda». Eastern Africa Social Science Research Review 6 (2; 7 no. 1): 78–95. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 January 2008. https://web.archive.org/web/20080131112357/http://www.ossrea.net/eassrr/jan91/mwambuts.htm. 
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 Uganda profile - Timeline BBC
  10. Stanley, H.M., 1899, Through the Dark Continent, London: G. Newnes, ISBN 0486256677
  11. "Background Note: Uganda", U.S. State Department
  12. «Plague in Uganda | NCAR Research Applications Laboratory | RAL». Ral.ucar.edu. 2015-01-22. doi:10.1371/journal.pone.0035598. https://www.ral.ucar.edu/projects/plague-in-uganda. Ανακτήθηκε στις 2015-05-30. 
  13. «Reanalyzing the 1900–1920 Sleeping Sickness Epidemic in Uganda». ΗΠΑ: Centers for Disease Control and Prevention (CDC). http://www.cdc.gov/ncidod/EID/vol10no4/02-0626.htm. 
  14. History of Parliament στη Μηχανή του Αρχείου (archived 20 Φεβρουαρίου 2010) (Website of the Parliament of Uganda)
  15. «Buganda Kingdom: The Uganda Crisis, 1966». Buganda.com. http://www.buganda.com/crisis66.htm. Ανακτήθηκε στις 3 May 2010. 
  16. «Department of State. Background Note: Uganda». State.gov. 3 February 2010. http://www.state.gov/r/pa/ei/bgn/2963.htm. Ανακτήθηκε στις 3 May 2010. 
  17. "A Country Study: Uganda", Library of Congress Country Studies
  18. Keatley, Patrick (18 August 2003). «Obituary: Idi Amin». The Guardian. http://www.guardian.co.uk/news/2003/aug/18/guardianobituaries. Ανακτήθηκε στις 18 March 2008. 
  19. "UK Indians taking care of business", The Age (8 March 2006). Retrieved 24 March 2013.
  20. «Ίντι Αμίν Νταντά - Ο αφρικανός Χίτλερ». Το βήμα. 28 Αυγούστου 2009. http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=285454. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2015. 
  21. 21,0 21,1 21,2 Ουγκάντα CIA World Factbook
  22. CNN, Opposition charges widespread fraud in Ugandan election, 19-2-2011.
  23. CNN, Opposition charges widespread fraud in Ugandan election, 19-2-2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει λήμμα που έχει σχέση με το λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • Προφίλ της χώρας ως προς τη διαφθορά.