Ευάγγελος Γιαννόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ευάγγελος Γιαννόπουλος
Γέννηση
Μυγδαλιά Αρκαδίας
Θάνατος
Αθήνα
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Σχολές φοίτησης Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ιδιότητα πολιτικός και δικηγόρος
Αξίωμα μέλος της Βουλής των Ελλήνων ( - - εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών)
Υπουργός Συγκοινωνιών της Ελλάδας ( - )
Υπουργός Εργασίας της Ελλάδας ( - )
Υπουργός Εργασίας της Ελλάδας ( - )
Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας της Ελλάδας ( - )
Υπουργός Αιγαίου της Ελλάδας ( - )
Υπουργός Εργασίας της Ελλάδας ( - )
Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ( - )
Υπουργός Δικαιοσύνης της Ελλάδας ( - )

Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος του Αργύρη (Μάιος 1918 - 4 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), που διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, βουλευτής Β΄ Αθηνών και πολλές φορές υπουργός.

Διακρίθηκε για την αντιστασιακή του δράση την περίοδο της Κατοχής ως διοικητής τάγματος του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), ενώ το 1974, μαζί με τους συναδέλφους του δικηγόρους Φοίβο Κούτσικα, Αλέξανδρο Λυκουρέζο και Γρηγόρη Κασιμάτη προκάλεσαν τη δίκη των ηγετών της χούντας των συνταγματαρχών καταθέτοντας μηνύσεις.[1]

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το Μάιο του 1918 στη Μυγδαλιά Αρκαδίας και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πήρε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο ως αξιωματικός, στη διάρκεια του οποίου και τραυματίστηκε. Στη διάρκεια της κατοχής συμμετείχε στο κίνημα της Εθνικής Αντίστασης ως διοικητής του 1ου τάγματος του 5ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο Βαργιάννης.[2]

Στη δικτατορία των Συνταγματαρχών συμμετείχε στην αντίσταση κατά του καθεστώτος και διώχθηκε επανειλημμένα. Το 1969 εκτοπίστηκε, ενώ λίγο καιρό μετά την απόλυσή του συνελήφθη και στη συνέχεια οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού (1971-72). Παρά ταύτα παρέμεινε στην Ελλάδα. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας ήταν εισηγητής και συντάκτης μηνύσεων με βάση των οποίων διώχθηκαν με την κατηγορία της προδοσίας και της στάσης οι πρωταίτιοι της δικτατορίας.

Διετέλεσε μεταξύ άλλων πρόεδρος και γενικός γραμματέας της Ένωσης Δημοκρατικών Δικηγόρων Ελλάδας (1963—1976), μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού δικαίου (1976—1981), πρόεδρος της Επιτροπής Συνταγματικών Δικαιωμάτων και Ατομικών Ελευθεριών του ΔΣΑ (1976—1981) και πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (ΠΟΑΕΑ). Ήταν εκδότης και διευθυντής της δικηγορικής—νομικής εφημερίδας Δικηγορική Γνώμη (1960—1967 και 1975—1981), πρόεδρος της Ενώσεως Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου (1962) και νομικός σύμβουλος της εφημερίδας Ελευθεροτυπία (1976—1981). Έγραψε ακόμη άρθρα και μελέτες για διάφορα νομικά θέματα.

Συνιδρυτής του ΠΑΣΟΚ το 1974, ήταν πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) από το 1976 ως το 1981 και στη συνέχεια βουλευτής Β΄ Αθηνών από το 1981 μέχρι το θάνατό του το 2003.[3] Διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Ιούλιο του 1982[4], υπουργός Εργασίας από τον Ιούλιο του 1982 ως τον Οκτώβριο του 1986 (με μικρή παύση μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου 1985)[5], υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από το Σεπτέμβριο του 1987 ως το Νοέμβριο του 1988[5], υπουργός Αιγαίου από το Νοέμβριο του 1988 ως τον Ιούλιο του 1989[5], ξανά υπουργός Εργασίας από τον Οκτώβριο του 1993 ως τον Ιούλιο του 1994 και από τον Ιανουάριο του 1996 ως το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους[6] και, τέλος, υπουργός Δικαιοσύνης από το Σεπτέμβριο του 1996 ως το Μάρτιο του 2000.[7]

Κατά τη διάρκεια της δίκης για το σκάνδαλο Κοσκωτά (1991—92) είχε σχεδόν καθημερινή τηλεοπτική παρουσία, ενώ ήταν βουλευτής, όπου και σχολίαζε τα περιστατικά δίκης ασκώντας έντονη κριτική στον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Βασίλειο Κόκκινο. Λόγω των μεγάλων ποσοστών τηλεθέασης, συνέχισε να έχει δική του τηλεοπτική εκπομπή και μετά την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1993 και την εκ νέου υπουργοποίησή του στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, πράγμα που χαρακτηρίστηκε σαν μοναδική περίπτωση υπουργού που επιτίθεται στους αντιπάλους του μέσα από τη δική του εκπομπή.[8]

Πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 2003 στην Αθήνα, σε ηλικία 85 ετών, από χρόνια σοβαρή ασθένεια. Σύζυγός του (από το 1954 ως τον θάνατό του, ήταν η Κωνσταντίνα (Ντιντή) Γιαννοπούλου, η οποία ήταν επίσης βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος ήταν πολιτικός με μεγάλη απήχηση στους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Ήταν γνωστός για τον αυθόρμητο τρόπο έκφρασής του αλλά και τις σκληρές εκφράσεις που συχνά χρησιμοποιούσε για τους αντιπάλους του.[9][10]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μπιτσάνης, Ηλίας (08-02-2015). «Οδωνυμικά της Μεσσήνης (μέρος 11o)». www.eleftheriaonline.gr. http://web.archive.org/web/20150502184755/http://www.eleftheriaonline.gr/politismos/history/item/55013-odonymika-tis-messinis-meros-11o. Ανακτήθηκε στις 2016-08-08. 
  2. Καρέλιας, Γιώργος (05-09-2003). «ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ». Ελευθεροτυπία. http://web.archive.org/web/20120116222624/archive.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=05.09.2003,id=32408000,37820224,67840960,89786048,54033600,59818560,82030912,1314432,9212928,23592320,31343360,5113760. Ανακτήθηκε στις 2016-08-08. 
  3. «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Γιαννόπουλος Αργυρίου Ευάγγελος». www.hellenicparliament.gr. http://www.hellenicparliament.gr/Vouleftes/Diatelesantes-Vouleftes-Apo-Ti-Metapolitefsi-Os-Simera/?MpId=ee948cf5-6b67-4b47-bffb-c45345480397. Ανακτήθηκε στις 2016-08-08. 
  4. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΔΡΕΑ (1981)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1287. Ανακτήθηκε στις 2016-08-08. 
  5. 5,0 5,1 5,2 «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΔΡΕΑ (1985)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1291. Ανακτήθηκε στις 2016-08-08. 
  6. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΔΡΕΑ (1993)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1307. Ανακτήθηκε στις 2016-08-08. 
  7. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΣΗΜΙΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Σεπτέμβριος 1996)». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=1315. Ανακτήθηκε στις 2016-08-08. 
  8. Παπαθανασόπουλος, Στέλιος (1997). Η δύναμη της τηλεόρασης. Αθήνα: Καστανιώτης, σελ. 231-232. ISBN 978-960-03-1801-2. 
  9. Εφημερίδα Το Βήμα, 11 Ιουνίου 2000
  10. Εφημερίδα Αυριανή, 17 Φεβρουαρίου 1998

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]