Δουκάτο της Ακουιτανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ακουϊτανία)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Το Δουκάτο της Ακουιτανίας (Γαλ. : Duche d'Aquitaine) ήταν ιστορική περιοχή της κεντρικής και νότιας Γαλλίας νότια του ποταμού Λίγηρα, η έκταση του δουκάτου άλλαζε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Οι αρχές του δουκάτου τοποθετούνται τον 7ο αιώνα μετά την αναγέννηση των Ρωμαϊκών επαρχιών Πρίμα και Σεκούντα στην ίδια την περιοχή. Η Ακουιτανία έγινε υποτελές βασίλειο μέσα στα όρια της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου, μετά την διαίρεση της αυτοκρατορίας με την Συνθήκη του Βερντέν (843) έγινε τμήμα του βασιλείου των Φράγκων. Η Ακουιτανία εμφανίστηκε τον μεσαίων σαν υποτελές δουκάτο της Ανδεγαβικής αυτοκρατορίας, η διεκδίκηση της ήταν μια από τις αιτίες για την έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου. Στην αρχή επί Εδουάρδου Γ΄ οι Άγγλοι ήταν πανηγυρικά νικητές, η Ακουιτανία έγινε υποτελές δουκάτο του Αγγλικού βασιλείου και ενσωματώθηκε σε αυτό, χάθηκε όμως οριστικά από τους Άγγλους στα τέλη του πολέμου την εποχή του ανίκανου Άγγλου βασιλιά Ερρίκου ΣΤ΄.

Η δυναστεία του Χλωδοβίκου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

H Γαλατική Ακουιτανία έπεσε στην κυριαρχία των Βησιγότθων τον 5ο αιώνα, κατακτήθηκε από τους Φράγκους υπό τον Χλωδοβίκο Α΄ μετά την Μάχη του Βουιγιέ. Στην διάρκεια του 7ου - 8ου αιώνα βρισκόταν υπο την κυριαρχία των Φράγκων βασιλέων και διαιρέθηκε με την Συνθήκη του Ανσελότ στα βασίλεια του Χιλδεβέρτου Β΄ της Αυστρασίας της Αυστρασίας και του Γκάντραμ (587). Η Ακουιτανία ήταν τμήμα του βασιλείου των Φράγκων αλλά μετά τον θάνατο του Κλοθάριος Β΄ (628) ο διάδοχος του Νταγκομπέρτ Α' την παραχώρησε σαν υποδουκάτο στον νεότερο αδελφό του Χαριμπέρτο Β'. Το υποδουκάτο αυτό έμεινε γνωστό σαν Ακουιτανία αποτελώντας την βάση για την δημιουργία του νεότερου δουκάτου. Ο Χαριμπέρτος πραγματοποίησε επιτυχή εκστρατεία εναντίον των Βάσκων αλλά μετά τον θάνατο του εξεγέρθηκαν ξανά (632), τελικά υποτάχθηκαν από έναν στρατό ο οποίος στάλθηκε από τον Νταγκομπέρτ Α'.

Το δουκάτο της Ακουιτανίας άρχισε να γίνεται ανεξάρτητο κατά την διάρκεια του 7ου αιώνα μέσα στα όρια του βασιλείου των Φράγκων, ιδιαίτερα από το 700 την περίοδο του Εύδη του Μέγα. Πρώτος δούκας της Ακουιτανίας καταγράφεται ο Φέλιξ γύρω στο 660, ο διάδοχος του Λούπους συμμάχησε πιθανότατα με τους Φράγκους βασιλείς. [1] Ο Εύδης ο οποίος διαδέχθηκε τον Λούπους (700) υπέγραψε ειρήνη με τον Κάρολο Μαρτέλο. Στην μάχη της Τουλούζης προκάλεσε συντριπτική ήττα στους Μαυριτανούς (721), ωστόσο ο Κάρολος Μαρτέλος διασχίζοντας τον Λίγηρα λεηλάτησε το νότιο τμήμα της περιοχής (731). Μετά την μάχη οι Μαυριτανοί βρήκαν την ευκαιρία να λεηλατήσουν την Βασκωνία και την Ακουιτανία φτάνοντας μέχρι το Πουατιέ και να νικήσουν δυο φορές τον Εύδη κοντά στο Μπορντό. Ο Εύδης δεν είχε άλλη επιλογή από το να ζητήσει την βοήθεια του Καρόλου Μαρτέλου και να συμμαχήσει μαζί του. Τον Εύδη διαδέχθηκε ο γιος του Ουνάλντ που αμφισβήτησε την εξουσία του Καρόλου Μαρτέλου διώχνωντας τον Φράγκο δήμαρχο από τα ανάκτορα, ο Καρολίδης ηγέτης επιτέθηκε δυο φορές (735, 736) αλλά δεν μπόρεσε να υποτάξει ολοκληρωτικά το δουκάτο. Ο Ουνάλντ αποσύρθηκε σε μοναστήρι αφήνοντας το δουκάτο στον Ουέιφερ που έκανε δυναμική αντίσταση απέναντι στους Φράγκους αλλά η δολοφονία του (768) σηματοδότησε το τέλος της ανεξαρτησίας της Ακουιτανίας. Σαν κληρονόμος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της αυτοκρατορίας των Βησιγότθων τα Βησιγοτθικά βασίλεια της Ακουιτανίας και της Τουλούζης (418 - 721) κληρονόμησαν έναν συνδυασμό του Ρωμαϊκού και του Βησιγοτθικού δικαίου. Οι γυναίκες είχαν μεγάλη θέση, μπορούσαν να κληρονομήσουν τίτλους, αξιώματα αλλά δεν είχαν δικαιώματα να κληρονομήσουν τον θρόνο, μπορούσαν να παρίστανται μάρτυρες στο δικαστήριο από την ηλικία των 14 ετών και να ρυθμίσουν μόνες τους τον γάμο τους στην ηλικία των 20 ετών. [2]

Η δυναστεία του Καρλομάγνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αυτόνομη Ακουιτανία κατακτήθηκε οριστικά από τους Φράγκους σε μια σειρά από μάχες (769), ο Καρλομάγνος για να αποφύγει νέες εξεγέρσεις αποφάσισε να οργανώσει τα εδάφη μέσα στο βασίλειο του. Μετά την κατάκτηση των Καρολιδών το δουκάτο της Ακουιτανίας έπαυσε να υπάρχει σαν ανεξάρτητο δουκάτο, κύρια θέση του Καρολίδη κυβερνήτη Χόρσο ήταν το Μιντί, μετά την αποπομπή του τοποθετήθηκε ένας συγγενής του Καρλομάγνου ο Γουλιέλμος. Τοποθέτησε τον τρίτο γιο του Λουδοβίκο σε ηλικία μόλις 3 ετώ βασιλιά της Ακουιτανίας (781). Το βασίλειο της Ακουιτανίας ήταν υποτελές στο Φραγκικό βασίλειο των Καρολιδών περιλαμβάνοντας την Σεπτιμανία, την Γασκώνη και τις κατακτήσεις των Καρολιδών στην Ισπανία. Ο Καρλομάγνος χώρισε την αυτοκρατορία του στους γιους του (806), ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής δέχθηκε την Προβηγκία και την Βουργουνδία.

Όταν ο Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον Καρλομάγνο (814) παραχώρησε την Ακουιτανία στον γιο του Πεπίνο Α΄, μετά τον θάνατο του (838) η αριστοκρατία της Ακουιτανίας επέλεξε βασιλιά τον γιο του Πεπίνο Β΄. Ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος Α ωστόσο στάθηκε αντίθετος και παρέδωσε το βασίλειο στον νεώτερο γιο του Κάρολο τον μετέπειτα Κάρολος τον Φαλακρό. Την περίοδο (845 - 852) ξέσπασαν συγκρούσεις, την ίδια ώρα που κατείχε το βασίλειο ο Πεπίνος Β΄, οι ευγενείς και οι μεγιστάνες συγκάλεσαν συνέλευση εκλέγοντας βασιλιά τον Κάρολο στην Ορλεάνη, στέφθηκε από τον αρχιεπίσκοπο του Σενς. [3] Ο Πεπίνος Β΄ φυλακίστηκε από τον Κάρολο τον Φαλακρό (852) που ανακήρυξε κυβερνήτη της Ακουιτανίας τον γιο του Κάρολο, μετά τον θάνατο του Καρόλου (866) το βασίλειο της Ακουιτανίας διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος ο Τραυλός. Με την άνοδο του Λουδοβίκου του Τραυλού στον θρόνο η Ακουιτανία ενσωματώθηκε πλήρως στο βασίλειο των Φράγκων. Με Συνθήκη η οποία έγινε μεταξύ του Καρόλου του Φαλακρού και του Πεπίνου Β΄ το βασίλειο έχασε τις περιοχές του Πουατού, του Σαιντόνγκ και του Ανγκουμουά στα βορειοδυτικά της περιοχής οι οποίες δόθηκαν στον Ραινούλφ Α΄, κόμη του Πουατιέ. Ο τίτλος του δούκα της Ακουιτανίας διεκδικήθηκε από τους ισχυρότερες κόμητες της Τουλούζης αλλά παρέμεινε στα χέρια των διαδόχων του Ραινούλφ μαζί με τις τρεις περιοχές που αφαιρέθηκαν παρά την δυσαρέκεια των Φράγκων βασιλέων, το 893 ο Ριανούλφ Β΄ δηλητηριάστηκε με εντολή του Καρόλου του Απλού. Ο Κάρολος ο Απλός παραχώρησε το δουκάτο στον Γουλιέλμο τον Ευσεβή, κόμη του Οβέρν που τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του (918), ο Γουλιέλμος Β΄ πέθανε το 926.

Ανδεγαυοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια σειρά από δούκες τον διαδέχθηκαν, ένας από αυτούς ο Γουλιέλμος Δ΄ της Ακουιτανίας πολέμησε εναντίον του Ούγου Καπέτου, βασιλιά της Γαλλίας. Ο Γουλιέλμος Ε΄ της Ακουιτανίας ή Γουλιέλμος ο Μέγας επέκτεινε σημαντικά το δουκάτο το ποίο έφτασε στα όρια της παλιάς Ρωμαϊκής Ακουιτανίας, αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει την νότια περιοχή του Γαρούνα η οποία βρισκόταν υπό την κατοχή της Γασκώνης, ο Γουλιέλμος πέθανε το 1030. Ο επόμενος δούκας Όντο της Γασκώνης ένωσε την Γασκώνη με την Ακουιτανία. Ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας ήταν περίφημος Σταυροφόρος και τροβαδούρος. Ο γιος του Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας πάντρεψε λίγο πριν τον θάνατο του την μεγαλύτερη κόρη του Ελεονώρα της Ακουιτανίας με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ´, η Ακουιτανία δόθηκε στην Ελεονόρα σαν προίκα. Η Ελεονόρα χώρισε στην συνέχεια τον Λουδοβίκο, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας, η Ακουιτανία έγινε τμήμα του Αγγλικού στέμματος και το επίκεντρο της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου (1199) έγινε τμήμα του Αγγλικού στέμματος και των κτήσεων της Αγγλίας στην Γαλλική χερσόνησο.

Εκατονταετής Πόλεμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1337 ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας διεκδίκησε το δουκάτο της Ακουιτανίας από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας ο οποίος ήταν γιος της πρώτης του ξαδέλφης Ισαβέλλας της Γαλλίας. Ο Εδουάρδος Γ΄ του απάντησε ότι διεκδικεί το Γαλλικό στέμμα στο όνομα της μητέρας του το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο Εκατονταετής Πόλεμος ανάμεσα στους Πλανταγενέτες και στον Οίκο του Βαλουά από την δυναστεία των Καπετιδών, ο πιο σκληρός πόλεμος στην ιστορία ανάμεσα στα δυο κράτη. Το 1360 οι δυο αντίπαλοι υπέγραψαν την Συνθήκη της Βρετάνης (1360) σύμφωνα με την οποία ο Εδουάρδος Γ΄ παραιτήθηκε από τα δικαιώματα στον θρόνο της Γαλλίας αλλά παρέμεινε κυρίαρχος της Ακουιτανίας. Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν ξανά (1369), ο Εδουάρδος Γ΄ σαν βασιλιάς της περιοχής διόρισε τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Εδουάρδο τον Μαύρο πρίγκιπα, πρίγκιπα της Ακουιτανίας (1362). Ο Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας διόρισε τον θείο του Ιωάννη της Γάνδης (1390) πρίγκιπα της Ακουιτανίας. Μετά την ανατροπή του Ριχάρδου Β΄ από τον πρώτο ξάδελφο του Ερρίκο του Μπόλινγκμπροκ γιο του Ιωάννη της Γάνδης ο τίτλος πέρασε απ'ευθείας στους ίδιους τους βασιλείς της Αγγλίας.

Ο γιος του Ερρίκου Δ΄, Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας μετά τον θρίαμβο του στην μάχη του Αζενκούρ (1415) ορίστηκε διάδοχος του Γαλλικού στέμματος με την Συνθήκη του Τρουά (1420) κάτι που δεν έγινε τελικά λόγω του πρόωρου θανάτου του (1422). Τον διαδέχθηκε σε ηλικία 1 έτους ο γιος του Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας ο οποίος θα αποδειχτεί ο πιο ανίκανος Άγγλος βασιλιάς και θα χάσει οριστικά την Ακουιτανία. Η Γαλλική νίκη στην μάχη του Καστιλλόν (1453) έφερε το τέλος του Εκατονταετούς Πολέμου υπέρ της Γαλλίας αν και συνεχίστηκε ο πόλεμος σιωπηλά για άλλα 20 χρόνια. Η Συνθήκη του Πικουινί (1475) μεταβίβασε την Ακουιτανία οριστικά στην Γαλλία που έγινε τμήμα του Γαλλικού στέμματος, ο τίτλος του δούκα ήταν διακοσμητικός και τον διεκδίκησαν πολλά μέλη της Γαλλικής βασιλικής οικογένειας.

Οίκος του Πουατιέ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όνομα Εικόνα Γέννηση Γάμοι Θάνατος
Ρανούλφ Α΄
(Ranulph)
852-866
820
γιος του Γεράρδου της Ωβέρνης και της Ματθίλδης
Μπιλισίλντ του Μαιν
Ένας γιος
866
46 ετών
Λουδοβίκος ο τραυλός
(Louis II le Bègue)
866–877
Sacre Louis2 France 02.jpg 1 Νοεμβρίου 846
γιος του Καρόλου του Φαλακρού και της Ερμεντρούδης της Ορλεάνης
(1) Ανσγκάρδη της Βουργουνδίας
Δυο γιοι και δυο κόρες
(2) Αδελαίδα των Παρισίων
Ένας γιος και μια κόρη
11 Απριλίου 879
33 ετών
Ρανούλφ Β΄
(Ranulph)
887-890
845
γιος του Ρανούλφ Α΄ και της Μπιλισίλντ του Μαιν
Ένας νόθος γιος 890
45 ετών
Εμπλ
(Ebles Manzer)
890-893
870
Νόθος γιος του Ρανούλφ Α΄
(1) Εμιλιάνη
Ένας γιος
(2) Αδέλα
Ένας γιος
934
64 ετών
Γουλιέλμος ο Ευσεβής
(Guillaume le Pieux)
893-918
Guillpieux.jpg 22 Μαρτίου 875
γιος του Βερνάρδου Πλανταπολίζα και της Ερμενγκάρδης
Ένγκελμπεργκ της Προβηγκίας 6 Ιουλίου 918
43 ετών
Γουλιέλμος ο Νεώτερος
(William II)
918-926
γιος του Άκφρεντ Α΄ του Καρκασσόν και της Αδελίνδας 12 Δεκεμβρίου 926
Άκφρεντ
(Acfred)
926-927
γιος του Άκφρεντ Α΄ του Καρκασσόν και της Αδελίνδας 927
Εμπλ
(Ebles Manzer)
927-934
870
Νόθος γιος του Ρανούλφ Α΄
(1) Εμιλιάνη
Ένας γιος
(2) Αδέλα
Ένας γιος
934
64 ετών
Γουλιέλμος Γ΄
(Guillaume III de Poitiers)
934-963
910
γιος του Εμπλ και της Εμιλιένης
Αδέλα της Νορμανδίας
Ένας γιος
3 Απριλίου 963
53 ετών
Γουλιέλμος Δ΄
(Fier-a-bras)
963-990
937
γιος του Γουλιέλμου Γ΄ και της Αδέλας της Νορμανδίας
Έμμα του Μπλουά
Ένας γιος
994
57 ετών, σε μοναστήρι
Γουλιέλμος ο Μέγας
(Guillaume le Grand)
990-1030
969
γιος του Γουλιέλμου Δ΄ και της Έμμας του Μπλουά
(1) Ανταλεμόντ του Λιμόζ
Ένας γιος
(2) Σάντσα της Γασκώνης
Δύο γιοι και μια κόρη
(3) Αγνή της Βουργουνδίας
Δύο γιοι και μια κόρη
1030
61 ετών
Γουλιέλμος ο Παχύς
(William the Fat)
1030-1038
1004
γιος του Γουλιέλμου του Μέγα και της Ανταλεμόντ του Λιμόζ
Έμμα του Μπλουά
Ένας γιος
1038
34 ετών
Όντο της Γασκώνης
(Odo of Gascony)
1038-1039
1010
γιος του Γουλιέλμου του Μέγα και της Σάντσας της Γασκώνης
10 Μαρτίου 1039
29 ετών, σκοτώθηκε σε μάχη.
Γουλιέλμος ο Αετός
(William the Eagle)
1039-1058
1023
γιος του Γουλιέλμου του Μέγα και της Αγνής της Βουργουνδίας
Ερμεσίνδη της Λοθαρινγκίας
Δυο κόρες
1058
35 ετών, επιδημία δυσεντερίας
Γουλιέλμος Η΄
(Guillaume VIII d'Aquitaine)
1058-1086
TombeauG8poitiersface.jpg 1024
γιος του Γουλιέλμου του Μέγα και της Αγνής της Βουργουνδίας
(1)Γαρσένδη του Περιγκόρ
(2) Ματθίλδη
Μία κόρη
(3) Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας
Ένας γιος και μια κόρη.
25 Σεπτεμβρίου 1086
62 ετών
Γουλιέλμος ο Τροβαδούρος
(Guillaume IX)
1086-1127
BnF ms. 12473 fol. 128 - Guillaume IX d'Aquitaine (2).jpg 22 Οκτωβρίου 1071
γιος του Γουλιέλμου Η΄ και της Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας
Ερμενγάρδη του Ανζού
Φιλίππη της Τουλούζης
Δύο γιοι και μια κόρη
11 Φεβρουαρίου 1127
56 ετών
Γουλιέλμος ο Άγιος
(Guillaume X d'Aquitaine)
1126-1137
Bernardus van Clairvaux bekeert Willem van Aquitanië.jpg 1099
γιος του Γουλιέλμου του Τροβαδούρου και της Φιλίππης της Τουλούζης
Άενορ του Σατελερό
Δύο κόρες.
9 Απριλίου 1137
38 ετών
Ελεονώρα της Ακουιτανίας
(Aliénor d'Aquitaine)
1137-1168
Alienor.jpg 1122
κόρη του Γουλιέλμος του Αγίου και της Άενορ του Σατελερό
(1) Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας
Δύο κόρες.
(2) Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας
Τέσσερις γιοι και τρεις κόρες
31 Μαρτίου 1204
82 ετών

Οίκος των Πλανταγενετών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όνομα Εικόνα Γέννηση Γάμοι Θάνατος
Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος
(Richard the Lionheart)
1189-1199
Richard coeur de lion.jpg 8 Σεπτεμβρίου 1157
γιος του Ερρίκου Β' και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας
Βερεγγάρια της Ναβάρρας 6 Απριλίου 1199
42 ετών, δολοφονήθηκε
Ιωάννης ο Ακτήμονας
(Johan sanz Terre)
1199-1216
King John from NPG.jpg 24 Δεκεμβρίου 1166
γιος του Ερρίκου Β' και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας
(1) Ισαβέλλα του Γκλόστερ
(2) Ισαβέλλα της Ανγκουλέμ
Δυο γιοί και τρεις κόρες
19 Οκτωβρίου 1216
50 ετών
Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας
(Henry III of England)
1216-1272
BL MS Royal 14 C VII f.9 (Henry III).jpg 1 Οκτωβρίου 1207
γιος του Ιωάννη του Ακτήμονα και της Ισαβέλλας της Ανγκουλέμ
Ελεονώρα της Προβηγκίας
Δυο γιοί και τρεις κόρες
16 Νοεμβρίου 1272
65 ετών
Εδουάρδος ο Μακρυσκέλης
(Edward Longshanks)
1272-1307
Gal nations edward i.jpg 17 Ιουνίου 1239
γιος του Ερρίκου Γ΄ και της Ελεονώρας της Προβηγκίας
(1) Ελεονώρα της Καστίλης
Δυο γιοι και πέντε κόρες
(2) Μαργαρίτα της Γαλλίας
Δυο γιοι και μια κόρη
7 Ιουλίου 1307
68 ετών
Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας
(Edward II of England)
1307-1327
Edward II - detail of tomb.jpg 25 Απριλίου 1284
γιος του Εδουάρδου του Μακρυσκέλη και της Ελεονώρας της Καστίλης
Ισαβέλλα της Γαλλίας
Δυο γιοι και δυο κόρες
21 Σεπτεμβρίου 1327
43 ετών, πιθανώς δολοφονηθείς
Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
(Edward III of England)
1327-1361
Edward-III-king-England.jpg 13 Νοεμβρίου 1312
γιος του Εδουάρδου Β΄ και της Ισαβέλλας της Γαλλίας
Φιλίππη του Αινώ
Πέντε γιοι και τέσσερις κόρες
21 Ιουνίου 1377
65 ετών
Εδουάρδος, ο μαύρος πρίγκηψ
(Edward, the Black Prince)
1361-1372
Cernoch.jpg 15 Ιουνίου 1330
γιος του Εδουάρδου Γ΄ και της Φιλίππης του Αινώ
Ιωάννα του Κεντ
Δυο γιοι
Τέσσερις νόθοι γιοι
8 Ιουνίου 1376
46 ετών
Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
(Edward III of England)
1372-1377
Edward-III-king-England.jpg 13 Νοεμβρίου 1312
γιος του Εδουάρδου Β΄ και της Ισαβέλλας της Γαλλίας
Φιλίππη του Αινώ
Πέντε γιοι και τέσσερις κόρες
21 Ιουνίου 1377
65 ετών
Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας
(Richard II of England)
1377-1390
Richard II King of England.jpg 6 Ιανουαρίου 1367
γιος του Εδουάρδου του μαύρου πρίγκηπα και της Ιωάννας του Κεντ
(1) Άννα της Βοημίας
(2) Ισαβέλλα του Βαλουά
14 Φεβρουαρίου 1400
33 ετών, πιθανώς δολοφονηθείς
Ιωάννης της Γάνδης
(John of Gaunt)
1390-1399
Johnofgaunt.jpg 24 Ιουνίου 1340
γιος του Εδουάρδου Γ΄ και της Φιλίππης του Αινώ
(1)Λευκή του Λάνκαστερ
Δυο γιοι και μια κόρη
(2) Κωνσταντία της Καστίλης
Μιά κόρη
(3) Αικατερίνη Σουίνφορντ
Τρεις γιοι και μια κόρη.
3 Φεβρουαρίου 1399
59 ετών
Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ
(Henry IV of England)
1399-1400
Illumination of Henry IV (cropped).jpg 15 Απριλίου 1367
γιος του Ιωάννη της Γάνδης και της Λευκής του Λάνκαστερ
Μαρία του Μπόχυν
Τέσσερις γιοι και μια κόρη
Ιωάννα της Ναβάρρας
20 Μαρτίου 1413
46 ετών
Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας
(Henry V of England)
1400-1422
King Henry V from NPG.jpg 9 Αυγούστου 1386
γιος του Ερρίκου του Μπόλινγκμπροκ και της Μαρίας του Μπόχυν
Αικατερίνη του Βαλουά
Ένας γιος
31 Αυγούστου 1422
36 ετών
Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας
(Henry VI of England)
1422-1461
King Henry VI from NPG.jpg 6 Δεκεμβρίου 1421
γιος του Ερρίκου Ε΄ και της Αικατερίνης του Βαλουά
Μαργαρίτα του Ανζού
Ένας γιος
21 Μαΐου 1471
50 ετών, δολοφονηθείς

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  1. Chisholm 1911, p. 252.
  2. Wemple, Suzanne Fonay; Women in the Fifth to the Tenth Century. In: Klapisch-Zuber, Christine; A History of Women: Book II. Silences of the Middle Ages, The Belknap Press of Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts, London, England. 1992, 2000 (5th printing). Chapter 6, p 74.
  3. Against this background of conflicted loyalties must be seen the career of Wenilo.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Aquitaine". Encyclopædia Britannica. 2 (11th ed.). Cambridge University Press.
  • Emile Mabille, (1870) Le Royaume D'Aquitaine Et Ses Marches Sous Les Carlovingiens
  • Jean Penant, (2009) Occitanie, l'épopée des origines
  • Wemple, Suzanne Fonay; Women in the Fifth to the Tenth Century. In: Klapisch-Zuber, Christine; A History of Women: Book II. Silences of the Middle Ages, The Belknap Press of Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts, London, England. 1992, 2000 (5th printing)