Λευκή του Αρτουά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Λευκή του Αρτουά
BlancheArtois.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1248
Θάνατος 2  Μαΐου 1302[1][2]
Παρίσι
Τόπος ταφής Holy Trinity, Minories[3]
Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Οικογένεια
Σύζυγος Ερρίκος Α΄ της Ναβάρρας
Εδμόνδος Κράουτσμπακ
Τέκνα Ιωάννα της Ναβάρρας
Τόμας, 2ος κόμης του Λάνκαστερ
Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ
Γονείς Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά και Ματθίλδη της Βραβάντης
Αδέλφια Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά
Ούγος Β΄ του Μπλουά
Γκυ Δ΄ του Σαιν-Πολ
Ιάκωβος του Σατιγιόν
Οικογένεια Οίκος του Αρτουά
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Αντιβασιλέας

Η Λευκή του Αρτουά (Blanche d'Artois, 1248 - 2 Μαΐου 1302) ήταν μέλος του Οίκου των Καπέτων και του Αρτουά, βασίλισσα της Ναβάρρας και κόμισσα της Καμπανίας. Ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Ροβέρτου Α΄ του Αρτουά και της Ματθίλδης της Βραβάντης. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο τον Παχύ αλλά μετά τον θάνατο του έγινε αντιβασίλισσα της Ναβάρρας για λογαριασμό της ανήλικης κόρης τους και διαδόχου Ιωάννας Α΄ της Ναβάρρας η οποία ήταν τότε μόλις ενός έτους. Η αντιβασιλεία της Ναβάρρας στην συνέχεια στον ξάδελφο της Φίλιππο Γ΄ της Γαλλίας αφού ο γιος και διάδοχος του δελφίνος Φίλιππος παντρεύτηκε την μικρή η Ιωάννα, η ίδια η Λευκή κράτησε υπό την κατοχή της μόνο την κομητεία της Καμπανίας. Στην συνέχεια μοιράστηκε την διοίκηση της Καμπανίας με τον δεύτερο σύζυγο της Εδμόνδο Κράουτσμπακ.

Βασίλισσα της Ναβάρρας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λευκή μεγαλύτερη ανιψιά του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου του Αγίου παντρεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1269 τον Ερρίκο τον παχύ, μικρότερο αδελφό του κόμητος της Καμπανίας Θεοβάλδου Β΄, η τελετή έγινε στο Μελάν κοντά στο Παρίσι. [4]Ο κουνιάδος της αντίστοιχα παντρεύτηκε την ξαδέλφη της Ισαβέλλα της Γαλλίας και αναχώρησαν μαζί για την Ζ΄ Σταυροφορία. Ο κουνιάδος της πέθανε πρόωρα τον Δεκέμβριο του 1270, σε έναν μήνα στην συνέχεια πέθανε και η σύζυγος του Ισαβέλλα χωρίς να αποκτήσουν γιους, τον διαδέχτηκε ο σύζυγος της Ερρίκος ως βασιλιάς της Ναβάρρας και κόμης της Καμπανίας.[5]

Ο Ερρίκος και η Λευκή είχαν αποκτήσει γιο τον Θεοβάλδο, το μέλλον της δυναστείας φαινόταν προσωρινά εξασφαλισμένο, ο νεαρός Θεοβάλδος ωστόσο πέθανε σε ατύχημα στις επάλξεις του κάστρου (1273).[6] Το μοναδικό παιδί που απέμεινε ήταν η κόρη τους Ιωάννα, ο σύζυγος της Ερρίκος πέθανε και εκείνος την επόμενη χρονιά (1274) προκαλώντας τεράστια κρίση διαδοχής αφού μέσα σε 4 χρόνια είχαν πεθάνει δυο κόμητες και ένας διάδοχος. [7]

Κηδεμόνας της ανήλικης κόρης της[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λευκή έγινε στην συνέχεια αντιβασίλισσα της Ναβάρρας και της Καμπανίας για λογαριασμό της κόρης τους, την αντιβασιλεία της Καμπανίας την έχουν ασκήσει πολλές χήρες κομήτων στο παρελθόν αλλά για πρώτη φορά με την Λευκή διάδοχος ήταν μια γυναίκα.[8] Οι γείτονες βασιλείς της Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης και της Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους το βασίλειο της Ναβάρρας είτε με κάποιον γάμο με την μικρή Ιωάννα είτε με την χρήση στρατιωτικής βίας. Ο Αλφόνσος πραγματοποίησε επίθεση στην Ναβάρρα και άρχισε να πολιορκεί την Βιένα, οι κάτοικοι υπερασπίστηκαν αποτελεσματικά την πόλη και η Λευκή για να τους ευχαριστήσει τους παραχώρησε ειδικά προνόμια.[9]

Η Λευκή παρέμεινε στην Παμπλόνα μέχρι τις 14 Απριλίου, στην συνέχεια εγκατέλειψε το βασίλειο με την μικρή της κόρη και κατέφυγε στο Παρίσι στον ξάδελφο της Φίλιππο Γ΄ της Γαλλίας για να ζητήσει προστασία, του έδωσε φόρο υποτέλειας για τις κτήσεις της στην Γαλλία. Τον Μάιο του 1275 η Λευκή υπέγραψε την Συνθήκη της Ορλεάνης σύμφωνα με την οποία η μικρή κόρη της Ιωάννα θα παντρευόταν έναν από τους δυο μεγαλύτερους γιους του Γάλλου βασιλιά τον Λουδοβίκο ή τον Φίλιππο.[10] Ο μεγαλύτερος γιος Λουδοβίκος πέθανε σύντομα και ο επόμενος γιος Φίλιππος, διάδοχος πλέον του θρόνου της Γαλλίας έγινε ο μνηστήρας της Ιωάννας. Η Λευκή παρέμεινε στο Παρίσι και κυβέρνησε τα βασίλεια της μέσω αντιπροσώπου, στην συνέχεια παρέδωσε την διοίκηση της Ναβάρρας στον Φίλιππο Γ΄, η ίδια κράτησε μονάχα την Καμπανία και το Μπρι.[11]

Δεύτερος γάμος με τον Εδμόνδο Κράουτσμπακ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λευκή πραγματοποίησε δεύτερο γάμο μεταξύ 28 Ιουλίου - 29 Οκτωβρίου 1276 στο Παρίσι με τον Εδμόνδο Κράουτσμπακ νεότερο αδελφό του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. [12] Ο γάμος πραγματοποιήθηκε με την επέμβαση της βασιλομήτορος της Γαλλίας Μαργαρίτας της Προβηγκίας αλλά και υπάρχει η περίπτωση να παντρεύτηκαν από έρωτα, η Λευκή ανέλαβε με τον δεύτερο σύζυγο της την διοίκηση της Καμπανίας και του Μπρι.[13] Όσο η κόρη της Ιωάννα μεγάλωνε και πλησίαζε στην ενηλικίωση η Λευκή και ο Εδμόνδος θα έπρεπε να εγκαταλείψουν την διοίκηση της Καμπανίας και του Μπρι, αποζημιώθηκαν με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και την διατήρηση των ανακτόρων της Ναβάρρας στο Παρίσι. Την επόμενη χρονιά πέθανε ο Φίλιππος ο Τρομερός και στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο γαμπρός της Φίλιππος ο Ωραίος με την κόρη της Ιωάννα ως βασίλισσα. [14]

Όταν ξέσπασαν εχθρότητες ανάμεσα στην Αγγλία και στην Γαλλία (1293) ο Εδμόνδος και η Λευκή κατέφυγαν στην Αγγλία.[15] Επέστρεψαν στην Γαλλία (1296) παραμένοντας στις περιοχές που βρίσκονταν υπό την κατοχή του κουνιάδου της Εδουάρδου Α΄, η Λευκή χήρεψε για δεύτερη φορά όταν ο Εδμόνδος βρήκε τον θάνατος στην πολιορκία του Μπορντό.[16] Επέστρεψε στην Αγγλία στην αυλή του κουνιάδου της αλλά επανήλθε ξανά στην Γαλλία όταν της δόθηκε το ένα τρίτο της περιουσίας του Εδμόνδου (1298). Ίδρυσε μονή Φραγκισκιανών μοναχών στο Νοζάν-λ'Αρτώ (1298) δηλώνοντας ότι επιθυμεί να ταφεί εκεί άσχετα αν ο δεύτερος σύζυγος της είχε ταφεί στο Λονδίνο και ο πρώτος σύζυγος της στο Προβέν.[17] Η Λευκή πέθανε στο Παρίσι στις 2 Μαΐου 1302. [18]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (Αγγλικά) Find A Grave. 131434906. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. The Peerage. p10214.htm#i102137. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 48692721.
  4. Richardson, Douglas (2011). Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families. p. 103.
  5. Evergates, Theodore (2011). The Aristocracy in the County of Champagne, 1100–1300. University of Pennsylvania Press. pp. 56, 57.
  6. Prestwich, Michael (1988). Edward I. University of California Press. p. 315.
  7. Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274–1512. Palgrave Macmillan. pp. 25–29.
  8. Evergates, Theodore (2011). The Aristocracy in the County of Champagne, 1100–1300. University of Pennsylvania Press. pp. 56, 57.
  9. Richardson, Douglas (2011). Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families. p. 103.
  10. Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274–1512. Palgrave Macmillan. pp. 25–29.
  11. Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274–1512. Palgrave Macmillan. pp. 25–29.
  12. Richardson, Douglas (2011). Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families. p. 103.
  13. Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274–1512. Palgrave Macmillan. pp. 25–29.
  14. Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274–1512. Palgrave Macmillan. pp. 25–29.
  15. https://www.britannica.com/biography/Edmund-1st-Earl-of-Lancaster
  16. http://www.westminster-abbey.org/our-history/people/edmund,-earl-of-lancaster
  17. Loveday Lewes Gee (2002). Women, Art, and Patronage from Henry III to Edward III: 1216–1377. Boydell & Brewer.
  18. Richardson, Douglas (2011). Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families. p. 103.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Craig, Taylor (2006). Debating the Hundred Years War: Volume 29: Pour Ce Que Plusieurs (La Loy Salicque) And a Declaration of the Trew and Dewe Title of Henry VIII. Cambridge University Press.
  • Evergates, Theodore (2011). The Aristocracy in the County of Champagne, 1100–1300. University of Pennsylvania Press.
  • Loveday Lewes Gee (2002). Women, Art, and Patronage from Henry III to Edward III: 1216–1377. Boydell & Brewer.
  • Prestwich, Michael (1988). Edward I. University of California Press.
  • Richardson, Douglas (2011). Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families.
  • Woodacre, Elena (2013). The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274–1512. Palgrave Macmillan. pp. 25–29.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Blanche of Artois της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).