Ιβάν Σισμάν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιβάν Σισμάν
53 IoSisiman.JPG
Ο Ιβάν Σισμάν ως παιδί
Τσάρος της Βουλγαρίας
Περίοδος 17 Φεβρουαρίου 13713 Ιουνίου 1395
Προκάτοχος Ιβάν Αλεξάντερ
Διάδοχος Ιβάν Σρατσιμίρ
Σύζυγος Κέρα Μαρία, Ντραγκάνα της Σερβίας
Επίγονοι Αλέξανδρος, Φρουζίν, Κεράτσα, Ιωσήφ
Οίκος Οίκος των Σισμάν
Πατέρας Ιβάν Αλέξανδρος
Μητέρα Σάρα (Θεοδώρα)
Γέννηση περίπου το 1350
Θάνατος 3 Ιουνίου 1395
Νικόπολη του Δούναβη, Βουλγαρία
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Ιβάν Σισμάν (βουλγαρικά: Иван Шишман, γενν. περίπου 1350, εκτελέστηκε στις 3 Ιουνίου 1395) ήταν Τσάρος της Βουλγαρίας (1371 - 1395).

Γιος του τσάρου της Βουλγαρίας Ιβάν Αλέξανδρου και της δεύτερης συζύγου του, Θεοδώρας, εβραϊκής καταγωγής. Λόγω σκευωριών της μητέρας του έγινε ο προτιμώμενος από τον πατέρα του διάδοχος στην πρωτεύουσα Τίρνοβο έναντι του μεγαλύτερου ετεροθαλή αδελφού του, Ιβάν Σρατσιμίρ. Με τον πατέρα του και τον μικρό ομοθαλή αδελφό του, τον μετέπειτα Ιβάν-Ασέν Ε', προήδρευσαν στη Σύνοδο του Τιρνόβου (1360). Κληρονόμησε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου ενώ ο Ιβάν Σρατσιμίρ έγινε ανεξάρτητος στο Βιδίνιο.

Αν και η Βλαχία αναγνωρίζει την επικυριαρχία του Ιβάν Αλέξανδρου σε μια εμπορική διαφωνία (1386), ο Ιβάν Σισμάν ξεκινά πόλεμο και νικά και σκοτώνει τον ηγεμόνα Δαν τον Α' της Βλαχίας. Την ίδια χρονιά ο Ιβάν Σισμάν επιτίθεται στον Ιβάνκο, τον νέο δεσπότη της Δοβρουτσάς, ανιψιό του Δαν, αλλά, αν και σκότωσε μεγάλο τμήμα των υπερασπιστών της, δεν κατάφερε να φέρει την περιοχή υπό την κυριαρχία του.

Οριστική πτώση στους Τούρκους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η βασιλεία του Ιβάν Σισμάν είναι συνδεδεμένη με την πτώση της Βουλγαρίας στους Οθωμανούς. Λίγο μετά την άνοδό του στον θρόνο, οι Σέρβοι ευγενείς υπό τον βασιλιά Βουκάσιν Μρνιάβτσεβιτς ηττήθηκαν στη μάχη του Έβρου κοντά στο χωριό Τσερνομιάνο ή Τζερμιάνο (σημερινό Ορμένιο) το 1371 από τους Οθωμανούς, οι οποίοι προωθήθηκαν στα Βαλκάνια αναγκάζοντας τον Ιβάν Σισμάν να τους αναγνωρίσει ως επικυρίαρχούς του, πράγμα που έκανε δίνοντας και την αδελφή του Θαμάρ (Ταμάρα) ως σύζυγο στον Τούρκο σουλτάνο Μουράτ Α'. Οι Οθωμανοί συνέχισαν την επέλασή τους κυριεύοντας τη Σόφια (1383) και τη Νις (1385). Ενθαρρυμένος από τη σερβοβοσνιακή νίκη κατά των Οθωμανών στο Πλότσνικ (1387) o Σισμάν αναθεώρησε και αρνήθηκε κατόπιν ν΄ αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Μουράτ. Τα οθωμανικά αντίποινα ήταν ταχύτατα, και ο Σισμάν βρέθηκε πολιορκημένος στη Νικόπολη του Δούναβη από τον Μουράτ (1388). Επακολούθησε η μάχη του Κοσσυφοπεδίου και η σαρωτική συντριβή των Σέρβων.

Παρά τον φόνο του Μουράτ στο Κοσσυφοπέδιο, οι Οθωμανοί υπό την ηγεσία του γιου και διαδόχου του Βαγιαζήτ άρχισαν σαρωτικά να πολιορκούν όλες τις χριστιανικές περιοχές στα Βαλκάνια. Τον Απρίλιο του 1393 ο Βαγιαζήτ έφτασε στο Τίρνοβο, όπου βρισκόταν ο Βούλγαρος πατριάρχης, και το κυρίευσε με προδοσία μετά από τρίμηνη πολιορκία.

Το τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ιβάν Σισμάν εξακολουθούσε να βασιλεύει τυπικά στη Νικόπολη του Δούναβη και συναθροίστηκε στην αντιοθωμανική εκστρατεία του Ούγγρου βασιλιά Σιγισμούνδου του Λουξεμβούργου. Μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία κατά του βασιλιά Μιρτσέα Α΄ της Βλαχίας, ο Βαγιαζήτ ο Α' καρατόμησε τον Ιβάν Σισμάν στη Νικόπολη (στις 3 Ιουνίου 1395) και όλες οι βουλγαρικές περιοχές προσαρτήθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μόνο στο Βιδίνιο συνέχισαν να ηγεμονεύουν οι τοπικοί Βούλγαροι κυβερνήτες, έως το 1422.

Παραδόσεις παρουσιάζουν τον Ιβάν Σισμάν ως τον τελευταίο μεγάλο θρυλικό Βούλγαρο βασιλιά. Αντίθετα, οι ελάχιστες ιστορικές πηγές τον παρουσιάζουν ως ανίκανο, άτολμο, με συνεχώς εσφαλμένες επιλογές που οδήγησαν τη Βουλγαρία σε αφανισμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα