Σιίτες

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σημαντικοί ισλαμικοί πληθυσμοί στον κόσμο. Οι Σιίτες με κόκκινο (οι Σουνίτες με πράσινο).

Ο Σιιτισμός είναι ένας από τους δυο κύριους κλάδους του Ισλάμ. Η λέξη προέρχεται από το αραβικό σι’α που σημαίνει "μερίδιο". Η Σι'ατ Αλί (αραβικά: شيعة علي, που σημαίνει "υποστηρικτές του Αλή" ή "ομάδα του Αλή") είναι μια από τις τρεις παλαιότερες υποδιαιρέσεις του Ισλάμ. Οι οπαδοί της, οι Σιίτες, θεωρούν τον Αλί Ιμπν Αμπού Ταλίμπ, τον γαμπρό του Προφήτη Μωάμεθ, ως διάδοχό του στην ηγεσία της μουσουλμανικής κοινότητας.[1]

Η Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ οι μουσουλμάνοι διχάστηκαν εξ αιτίας του ζητήματος της διαδοχής του. Η βασική αντίρρηση προήλθε από όσους πίστευαν ότι χαλίφης μπορεί να γίνει μόνο κάποιος άνθρωπος που κατάγεται από την οικογένεια του προφήτη. Οι υποστηριχτές αυτής της άποψης ονομάστηκαν σιίτες, (σι'ατ Αλή, «κόμμα του Αλή»• ο Αλή ήταν εξάδελφος του Μωάμεθ και είχε παντρευτεί την κόρη εκείνου, τη Φατιμά). Οι υποστηρικτές της άλλης άποψης, που αναγνωρίζουν ως νόμιμους διαδόχους του Μωάμεθ τους τρεις πρώτους μετά από εκείνον χαλίφηδες δηλαδή τον Αμπού Μπακρ, τον Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ και τον ΟΘμάν, ονομάζονται Σουνίτες.

Η Πίστη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Σιίτες έχουν ως αγίους μεγαλομάρτυρες, τον Αλή και τον γιό του Χουσεΐν ιμπν Αλί, οι οποίοι δολοφονήθηκαν από τον Μωαβία, τον ιδρυτή της δυναστείας των Ομαγιάδων χαλιφών. Μια φορά το χρόνο οι πιστοί του Σιισμού, σε ανάμνηση των μαρτυρίων του Χουσεΐν, αυτομαστιγώνονται και αυτοβασανίζονται σε λατρευτικές εκδηλώσεις που κρατούν 10 μέρες .

Άλλοι κλάδοι του Σιιτισμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως κύριος κλάδος του Ισλάμ, ο Σιιτισμός υποδιαιρείται στα ακόλουθα ρεύματα:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Albert Hourani (2005). A History of the Arab Peoples. Faber and Faber. σελ. 61. ISBN 9780571226641. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Αγγελική Ζιάκα, «Διαμάχη στους Κόλπους του Ισλάμ. Η δυναμική του σιιτικού Ισλάμ στη Μέση Ανατολή», Οριενταλισμός στα Όρια, επιμ. Φ. Τσιμπιρίδου & Δ. Σταματόπουλος, εκδ. Κριτική, Αθήνα 2008, σ. 327-364.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]