Ριχάρδος του Κέιμπριτζ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ριχάρδος του Κέιμπριτζ
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1376 (περίπου)[1]
Γιορκσάιρ
Θάνατος5  Αυγούστου 1415
Σαουθάμπτον
Αιτία θανάτουαποκεφαλισμός
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο της Αγγλίας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Οικογένεια
ΣύζυγοςΆννα Μόρτιμερ
ΤέκναΙσαβέλλα του Κέιμπριτζ, κόμισσα του Έσσεξ
Ριχάρδος της Υόρκης
ΓονείςΕδμόνδος του Λάνγκλεϊ και Ιζαμπέλα της Καστίλης, δούκισσα της Υόρκης
ΑδέλφιαΕδουάρδος του Νόργουιτς
Κωνσταντία της Υόρκης
ΟικογένειαΟίκος της Υόρκης
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΕκατονταετής Πόλεμος
Θυρεός
Arms of Richard of Conisburgh, 3rd Earl of Cambridge.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ, 3ος κόμης του Κέιμπριτζ (Richard of Conisburgh, 3rd Earl of Cambridge, 20 Ιουλίου 13755 Αυγούστου 1415) ήταν ο μικρότερος γιος του Εδμόνδου του Λάνγκλεϋ 1ου δούκα της Υόρκης και της Ισαβέλλας της Καστίλης, δούκισσας της Υόρκης.[2] Σε ηλικία 40 ετών αποκεφαλίστηκε λόγω της συμμετοχής του στην Συνωμοσία του Σαουθάμπτον εναντίον του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας.

Ο γιος του ήταν ο Ριχάρδος της Υόρκης 3ος δούκας της Υόρκης και εγγονοί του ήταν ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας και ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας. Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ ήταν εγγονός από πατέρα του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ και εγγονός από μητέρα του Πέτρου της Καστίλης και της ερωμένης του Μαρίας ντε Παντίγια, νονός του ήταν ο Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας.[3] Ο Ριχάρδος ήταν δυο μήνες νεώτερος από τον αδελφό του Εδουάρδο του Νόργουιτς, δεν καταγράφεται η ημερομηνία που γεννήθηκε και βαπτίστηκε γι'αυτό πολλοί υποθέτουν ότι γεννήθηκε το 1385 επειδή θεωρείται απίθανο να ήταν νονός ο Ριχάρδος Β΄ σε ηλικία μόλις 8 ετών ενώ ζούσε ακόμα ο πατέρας του.[4]

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ριχάρδος κατά περίεργο τρόπο δεν δέχτηκε εδάφη από τον πατέρα του και δεν αναφέρεται το όνομά του σε καμία διαθήκη του πατέρα ή του μεγαλύτερου αδελφού του, κάτι που έχει οδηγήσει πολλούς στο συμπέρασμα, ότι μπορεί να είναι νόθος γιος της μητέρας του με τον Ιωάννη Χόλλαντ, 1ο δούκα του Έξετερ.[5] Ο πατέρας του δεν είχε κάνει καμιά πρόβλεψη για τον Ριχάρδο στην διαθήκη του στις 25 Νοεμβρίου 1400, αλλά η μητέρα του Ισαβέλλα, που είχε ορίσει διάδοχο τον Ριχάρδο Β΄, όταν πέθανε στις 23 Δεκεμβρίου 1392, ζήτησε από τον Ριχάρδο Β΄ να παραχωρήσει στον μικρότερο γιο της μισθό 500 μάρκων. Ο βασιλιάς συμφώνησε και στις 3 Φεβρουαρίου 1393 έδωσε στον αναδεκτό του μισθό 100 μάρκων από τα έσοδά του στο Γιορκσάιρ, το οποίο είχε δεχτεί πρόσφατα η Ισαβέλλα και στις 16 Μαρτίου 1393 του έδωσε επιπλέον μισθό 350 μάρκων από το θησαυροφυλάκιο. Ο Πιουκ σημειώνει, ότι ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ περίμενε περισσότερες χορηγίες από τον ανάδοχό του Ριχάρδο Β΄, όταν ενηλικιωνόταν, αλλά ο βασιλιάς ανατράπηκε από τον εξάδελφό του Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας (1399). O ιστορικός Χάρρις αναφέρει, ότι ο νέος βασιλιάς υποτίμησε σημαντικά τον Ριχάρδο, ο οποίος έπαιρνε τα εισοδήματά του παράνομα ή δεν πληρωνόταν καθόλου.[6]

Από τον Απρίλιο του 1403 μέχρι τον Οκτώβριο του 1404 ο Ριχάρδος πήγε με μικρή στρατιωτική δύναμη να υπερασπιστεί το Χερεφορντσάιρ από τον Ουαλλό επαναστάτη Ογουάιν Γκλύντυρ, αλλά δεν μπόρεσε να προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες. Την ίδια περίοδο σύμφωνα με τον Πιουκ ο Ριχάρδος δημιούργησε στενές σχέσεις με τις οικογένειες Μόρτιμερ και Σέρλετον, που κατέληξαν στον γάμο του με την Άννα Μόρτιμερ.[7] Τον Αύγουστο του 1406 ο Ριχάρδος μαζί με τον επίσκοπο του Μπαθ, τον λόρδο Φιτς Ούγο και τον λόρδο Σκρόυπι συνόδευσαν την μικρότερη κόρη τού Ερρίκου Δ΄, τη Φιλίππη στην Δανία για να παντρευτεί τον Έρικ της Πομερανίας. Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ στέφτηκε ιππότης τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς για την συμμετοχή του στην αποστολή.[8] Ο Ριχάρδος απέκτησε στενές σχέσεις με τον λόρδο Σκρόυπι, που θα παντρευτεί τον Σεπτέμβριο του 1411 την θετή του μητέρα Ιωάννα Χόλλαντ. Ο Ριχάρδος θα εμπλακεί αργότερα μαζί του στην Συνωμοσία του Σαουθάμπτον (1415), που θα τους κοστίσει τις ζωές τους.[9]

Η συνωμοσία του Σαουθάμπτον[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα σύμβολα του Ριχάρδου του Κέιμπριτζ

Στο Κοινοβούλιο ο Ριχάρδος δημιούργησε την κομητεία του Κέιμπριτζ (1414) τίτλο που κατείχε ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος, 2ος δούκας της Υόρκης και αργότερα καταργήθηκε λόγω της παραίτησης του.[10] Η δημιουργία της κομητείας του Κέιμπριτζ δεν έφερε στον Ριχάρδο τα απαραίτητα εδάφη και τίτλους, ήταν η φτωχότερη από τις επαρχίες που συμμετείχαν στην εκστρατεία του Ερρίκου Ε΄ στην Αγγλία και σύντομα έχασε όλες τις πηγές της.[11] Ο Κέιμπριτζ συνωμότησε με τον λόρδο Σκρόυπι και τον Σερ Τόμας Γκρει να εκθρονίσουν τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ και να τοποθετήσουν στον θρόνο τον κουνιάδο του Ριχάρδου Εδμόνδο Μόρτιμερ, 5ο κόμη του Μαρς. Ο Μόρτιμερ αποκάλυψε στις 31 Ιουλίου την σκευωρία στον βασιλιά, καταδικάστηκε σε θάνατο και παρά τα παρακάλια του στον Ερρίκο Ε΄ να του χαρίσει την ζωή αποκεφαλίστηκε στις 5 Αυγούστου 1545 και τάφηκε στον Οίκο του Θεού στην Σαουθάμπτον. Ο στόλος εξέπλευσε για την Γαλλία στις 11 Αυγούστου 1415 λίγους μήνες αργότερα. Η Συνωμοσία του Σαουθάμπτον περιγράφεται με δραματικό τρόπο στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ερρίκος Ε΄" και στο ανώνυμο 'εργο "Η ιστορία του Τζων Όλντκαστλ".

Θρύλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι τίτλοι του Ριχάρδου του Κέιμπριτζ κατασχέθηκαν αλλά ο τετράχρονος γιος του Ριχάρδος ορίστηκε διάδοχος του. Σε τρεις μήνες ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος του Νόργουιτς, 2ος δούκας της Υόρκης έπεσε άτεκνος στην μάχη του Αζινκούρ με αποτέλεσμα να κληρονομήσει τον τίτλο του δούκα της Υόρκης ο τετράχρονος Ριχάρδος.[12] Στο Κοινοβούλιο του 1461 ο εγγονός του Ριχάρδου Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας ακύρωσε όλες τις κατασχέσεις που είχε υποστεί η περιουσία του παππού του από τον Ερρίκο Ε΄.[13]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ριχάρδος παντρεύτηκε (1408) την Άννα Μόρτιμερ το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά του Ρογήρου Μόρτιμερ, 4ου κόμη του Μαρς και της Ελεονώρας της Ολλανδίας, ήταν ανιψιά της θετής μητέρας του Ριχάρδου Ιωάννας της Ολλανδής.[14] Ο γάμος έγινε μυστικά και επικυρώθηκε στις 23 Μαΐου 1408 με παπική διαταγή, ο γάμος δεν έφερε κανένα κέρδος στον Ριχάρδο αφού το μοναδικό έσοδο της Άννας ήταν ένας μισθός 50 λιρών που της είχε δοθεί από τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας (1406).[15] Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ με την Άννα Μόρτιμερ απέκτησε :[16]

Η Άννα Μόρτιμερ πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1441 λίγο μετά την γέννηση του μικρότερου γιου της Ριχάρδου. Τάφηκε στα ανάκτορα των βασιλέων του Λάνγκλεϊ στο Χερτφορτσάιρ, στο ίδιο κτίριο βρίσκονταν οι τάφοι του πεθερού της Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας της Καστίλης.[21]

Μετά τον θάνατο της Άννας Μόρτιμερ ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ παντρεύτηκε την Ματθίλδη Κλίφορντ που ήταν διαζευγμένη με τον Τζων Νέβιλ, 6ο βαρόνο του Λάιμερ, κόρη του Τόμας Κλίφορντ, 6ου βαρόνου του Κλίφορντ και της Ελισάβετ, κόρης του Τόμας ντε Ρος, 4ου βαρόνου του Ρος του Χέλμσλϋ.[22] Μετά τον θάνατο του Ριχάρδου (1415) η Ματθίλδη Κλίφορντ ζούσε πλούσια στο κάστρο του Κόνισμπρουγκ.[23] Πέθανε στις 26 Αυγούστου 1446 και τάφηκε στο αβαείο του Ρος στο Γιορκσάιρ, στην διαθήκη της στις 15 Αυγούστου 1446 δεν αναφέρει τίποτα για τα θετά της παιδιά.[24][25]

Σύμβολα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ φέρει τα βασιλικά σύμβολα του πατέρα του προσθέτοντας στο πάνω μέρος μια ετικέτα με τρεις λευκές γραμμές κάθε μια από τις οποίες περιέχει από τρεις φωτεινούς κόκκινους κύκλους.[26][27]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Αγγλικά) Library of Congress Authorities. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2017.
  2. Cokayne states he was born about 1375.
  3. Cokayne 1932, p. 450; Pugh 1988, pp. 89–91; Richardson IV 2011, p. 400.
  4. Dunleavy, Bryan (September 2016). "Richard of Conisbrough: grandfather of two kings". The Ricardian Bulletin: 59.
  5. Harriss 2004: Pugh 1988, pp. 90–1; Tuck 2004.
  6. Pugh 1988, pp. 90–2; Harriss 2004.
  7. Pugh 1988, pp. 92–3.
  8. Cokayne 1912, p. 494; Pugh 1988, pp. 92–3; Harriss 2004; Richardson IV 2011, p. 401.
  9. Pugh 1988, pp. 92–4.
  10. Cokayne 1912, p. 494
  11. Harriss 2004
  12. Harriss 2004.
  13. Harriss 2004; Cokayne 1932, p. 495.
  14. Pugh 1988, p. 94.
  15. Cokayne 1912, p. 494; Pugh 1988, p. 94; Richardson IV 2011, p. 400; Harriss 2004.
  16. Richardson IV 2011, pp. 400–5.
  17. Burke's Peerage & Baronetage, 106th Edition, Charles Mosley Editor-in-Chief, 1999 Page: 15, 1222.
  18. Richardson IV 2011, pp. 401–3.
  19. Henry is not mentioned by Pugh.
  20. Richardson IV 2011, pp. 403–11.
  21. Richardson IV 2011, pp. 400, 404; Harriss 2004.
  22. Richardson I 2011, p. 507; Richardson III 2011, p. 245; Richardson IV 2011, p. 400.
  23. Cokayne 1932, p. 495.
  24. Richardson IV 2011, p. 401.
  25. Surtees Society 1855, pp. 118–24.
  26. http://www.heraldica.org/topics/britain/cadency.htm
  27. https://archive.org/stream/completeguidetoh00foxdrich#page/188/mode/2up

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Cokayne, George Edward (1912). The Complete Peerage, edited by H. A. Doubleday. II. London: St. Catherine Press. pp. 506–510.
  • Cokayne, George Edward (1932). The Complete Peerage, edited by H. A. Doubleday. VIII. London: St. Catherine Press. pp. 445–53.
  • Griffiths, R. A. (2004). "Mortimer, Edmund (V), fifth earl of March and seventh earl of Ulster (1301–1425)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
  • Harriss, G. L. (2004). "Richard , earl of Cambridge (1385–1415)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
  • Horrox, Rosemary (2004). "Edward , second duke of York (c.1373–1415)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
  • Pugh, T. B. (1988). Henry V and the Southampton Plot of 1415. Alan Sutton.
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. I (2nd ed.). Salt Lake City.
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. III (2nd ed.). Salt Lake City.
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G., ed. Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. IV (2nd ed.). Salt Lake City.
  • Surtees Society (1855). Testamenta Eboracensia; A Selection of Wills from the Registry at York, Part II. XXX. London. pp. 118–24. Retrieved 28 December 2012.
  • Tout, Thomas Frederick (1885–90). Mortimer, Edmund de (1391–1425). 39. Dictionary of National Biography, 1885–1890. pp. 123–5. Retrieved 2 October 2012.
  • Tuck, Anthony (2004). "Edmund , first duke of York (1341–1402)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
  • Barker, Juliet (2006). Agincourt: The King, the Campaign, the Battle. London: Abacus.
  • Curry, Anne (2005). Agincourt: A New History. Stroud: Tempus Publishing.
  • Liss, Peggy K. (1993). Isabel the Queen: Life and Times. New York: Oxford University Press.
  • Mortimer, Ian (2009). 1415: Henry V's Year of Glory. London: The Bodley Head.
  • Reston, James (2005). Dogs of God: Columbus, the Inquisition, and the Defeat of the Moors. Garden City, New York: Doubleday.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Richard of Conisburgh, 3rd Earl of Cambridge της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).