Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ
Portrait of Henry, Duke of Lancaster - William Bruges's Garter Book (c.1440-1450), f.8 - BL Stowe MS 594 (cropped).jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1310
Grosmont
Θάνατος 23  Μαρτίου 1361
Κάστρο του Λέστερ
Αιτία θανάτου Πανώλη
Τόπος ταφής Church of the Annunciation of Our Lady of the Newarke
Υπηκοότητα Βασίλειο της Αγγλίας
Ουαλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Αγγλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα διπλωμάτης[1]
συγγραφέας[1]
Οικογένεια
Σύζυγος Ιζαμπέλλα του Μπομόντ
Τέκνα Ματθίλδη, κόμισσα του Λάνκαστερ
Λευκή του Λάνκαστερ
Γονείς Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ και Μοντ Τσάουορθ
Αδέλφια Joan of Lancaster
Maud of Lancaster, Countess of Ulster
Μαρία του Λάνκαστερ
Blanche of Lancaster
Ελεανόρ του Λάνκαστερ
Οικογένεια Οίκος των Πλανταγενετών
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα διοικητής της Βρετάνης

Ο Ερρίκος του Γκρόσμοντ, 1ος δούκας του Λάνκαστερ (Henry of Grosmont, 1st Duke of Lancaster, 1310 - 23 Μαρτίου 1361) μέλος του Οίκου των Πλανταγενετών ήταν γιος και διάδοχος του Ερρίκου, 3ου κόμη του Λάνκαστερ και της Μοντ Τσάουορθ. Ο Ερρίκος του Γκρόσμοντ ήταν από τους πιο πιστούς ευγενείς και στρατηγούς του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας τα πρώτα χρόνια του Εκατονταετούς πολέμου και ιδρυτικό μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας.[2] Ο Ερρίκος αρκετά έξυπνος και μορφωμένος έγραψε βιβλίο σχετικό με τα φάρμακα και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κολέγιο Κόρπους Κρίστι στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ (1352)

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο θείος του Ερρίκου Τόμας, 2ος κόμης του Λάνκαστερ διαδέχθηκε τον πατέρα του Εδμόνδο Κράουτσμπακ πρώτο κόμη του Λάνκαστερ και μικρότερο αδελφό του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Ο Τόμας έγινε σύντομα ο πιο ισχυρός και πλούσιος άντρας στην Αγγλία αλλά συγκρούστηκε με τον πρώτο ξάδελφο του Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας και εκτελέστηκε για προδοσία (1322).[3] Ο Τόμας ο οποίος δεν είχε διάδοχο άφησε τους τίτλους και τα εδάφη του στον μικρότερο αδελφό του Ερρίκο τον πατέρα του Ερρίκου του Γκρόσμοντ.

Ο Ερρίκος του Γκρόσμοντ κέρδισε τους τίτλους του μετά την εκθρόνιση του Εδουάρδου Β΄ (1327) αλλά η εξουσία του δεν κράτησε πολύ επειδή σύντομα έχασε την εύνοια της βασίλισσας Ισαβέλλας και του ερωμένου της Ρογήρου Μόρτιμερ. Ο πατέρας Ερρίκος βελτίωσε τις σχέσεις του με το στέμμα όταν ανέλαβε την εξουσία προσωπικά ο Εδουάρδος Γ΄ (1330) αλλά η πολύ άσχημη υγεία που του έφερε την τύφλωση τον ανάγκασε να αποσυρθεί.[4] Δεν υπάρχουν πολλές πηγές για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ερρίκου του Γκρόσμοντ, γεννήθηκε στο Γκρόσμοντ του Ουαλικού Μονμουθσάιρ γύρω στο 1310.[5] Ήταν πολύ καλύτερος στις πολεμικές τέχνες παρά στις Ακαδημαϊκές σπουδές γι'αυτό ακόμα και σε μεγάλη ηλικία δεν είχε μάθει ακόμα να διαβάζει.[6] Στέφθηκε ιππότης στο Κοινοβούλιο παρουσία του πατέρα του (1330), την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ένα βασιλικό τουρνουά στο Τσίπσαιντ.[7] Συμμετείχε στην εκστρατεία του Εδουάρδου στην Σκωτία αλλά είναι ασαφές αν συμμετείχε στην μάχη του Χάλιντον Χίλλ.[8] Ύστερα από πολλές υπηρεσίες που πρόσφερε στον βασιλιά διορίστηκε στρατηγός στην Σκωτία (1336).[9] Την επόμενη χρονιά ήταν ένας από τους έξι άντρες οι οποίοι ανέβηκαν στην ψηλότερη θέση στην βασιλική ιεραρχία, του απονεμήθηκαν πολλοί από τους τίτλους του πατέρα του όπως του κόμη του Ντέρμπι.[10]

Έκρηξη Εκατονταετούς Πολέμου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την έκρηξη του Εκατονταετούς Πολέμου (1337) οι στόχοι του στράφηκαν προς την Γαλλία, συμμετείχε σε πολλές διπλωματικές αποστολές και στην μεγάλη Αγγλική νίκη στην ναυμαχία του Σλούς (1340).[11] Την ίδια χρονιά έγινε όμηρος στις Κάτω Χώρες για τα βασιλικά χρέη, παρέμεινε όμηρος μέχρι την επόμενη χρονιά και απελευθερώθηκε με ένα μεγάλο ποσό.[12] Μετά την επιστροφή του έγινε στρατηγός του βασιλιά στον βορά και έμεινε στο Ρόξμπουρζ μέχρι το 1342, τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διπλωματικές αποστολές στις Κάτω Χώρες, την Καστίλη και την Αβινιόν.[13]

Το 1345 ο δεύτερος ξάδελφος του Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας σχεδίαζε τεράστια έφοδο στην Γαλλία. Η επίθεση θα γινόταν σε τρία μέτωπα : ο κόμης του Νορθάμπτον από την Βρετάνη, ο ίδιος ο βασιλιάς από την Φλάνδρα και ο Ερρίκος του Γκρόσμοντ στην Ακουιτανία θα οργάνωνε την επίθεση από τον νότο.[14] Μετακινήθηκε στο εσωτερικό της χώρας και αντιμετώπισε στις 21 Οκτωμβρίου στο Άουμπεροχ τον Κόμτ ντ'Ίσλ και τον συνέτριψε, η νίκη περιγράφεται για τον Ερρίκο ως ο "μεγαλύτερος θρίαμβος στην ζωή του".[15] Τα λύτρα από την απελευθέρωση των αιχμαλώτων εκτιμώνται στα £50,000.[16] Την επόμενη χρονιά ενώ ο Εδουάρδος Γ΄ κατευθυνόταν για το Κρεσί ο Ερρίκος του Γκρόσμοντ πολιόρκησε, κατέλαβε το Πουατιέ και στην συνέχεια επέστρεψε στην Αγγλία (1347).[17]

Παροχοί υψηλών τίτλων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1345 ενώ βρισκόταν ο Γκρόσμοντ έμαθε τα νέα για τον θάνατο του πατέρα του, ο νεαρός Ερρίκος σαν νέος κόμης του Λάνκαστερ ήταν ο πλουσιότερος και ισχυρότερος άνδρας του βασιλείου. Σε λίγα χρόνια μετά την συμμετοχή του στην πολιορκία του Καλαί ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Τάγματος της περικνημίδας (1348).[18] Σε λίγα χρόνια (1351) ο Ερρίκος δέχτηκε την τιμή να αναβαθμιστεί από τον βασιλιά η κομητεία του Λάνκαστερ σε δουκάτο, ο τίτλος του δούκα ήταν ανύπαρκτος μέχρι τότε στην Αγγλία αφού μόνο ένα δουκάτο υπήρξε. Η δεύτερη μεγάλη τιμή που δόθηκε στον δούκα του Λάνκαστερ από τον βασιλιά ήταν η αναβάθμιση του Λάνκασιρ σε κομητεία του Παλατινάτου ανέλαβε την διοίκηση του ο Ερρίκος με εξουσίες ανεξάρτητες από το Αγγλικό στέμμα.[19] Η παραχώρηση αυτή ήταν η κορυφαία επειδή μονάχα δυο κομητείες Παλατινάτου έχουν καταγραφεί στην Αγγλική ιστορία : του Ντάρχαμ που βρισκόταν υπό εκκλησιαστική διοίκηση και το Τσέστερ που ήταν περιουσία του στέμματος. Ο Εδουάρδος Γ΄ είχε τεράστια εκτίμηση για τον Ερρίκο Γκρόσμοντ, του παραχωρούσε συνέχεια μεγάλα προνόμια. Οι δυο άντρες είχαν στενή φιλία, είχαν περίπου την ίδια ηλικία και ήταν δεύτερα ξαδέλφια σαν δισέγγονοι του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας, ένας επιπλέον λόγος που ο Εδουάρδος Γ΄ του παραχωρούσε τόσα προνόμια ήταν ότι ο Ερρίκος δεν είχε γιους οπότε μετά τον θάνατο του θα επέστρεφαν στον ίδιο.[20]

Εκστρατείες στην Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο δούκας του Λάνκαστερ ολόκληρη την δεκαετία του 1350 έκανε ασταμάτητα εκστρατείες και συνθήκες με την Γαλλία, το 1350 στην μεγάλη νίκη στην ναυμαχία του Ουίντσελσι έσωσε τις ζωές του Εδουάρδου, του μαύρου πρίγκιπα και του Ιωάννη της Γάνδης.[21] Ξέσπασε στην συνέχεια διαμάχη ανάμεσα στον ίδιο και τον Όθων του Μπρούνσβικ που παρά λίγο να φέρει μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στους δυο άντρες, με την επέμβαση του Γάλλου βασιλιά Ιωάννη του Αγαθού έκλεισαν μεταξύ τους ειρήνη.[22] Στα τέλη της δεκαετίας μετά από μια εκστρατεία στην Νορμανδία (1356) και την πολιορκία της Ρεν (1358) συμμετείχε στην τελευταία μεγάλη εκστρατεία της Α΄ Φάσης του Εκατονταετούς Πολέμου : την εκστρατεία της Ρενς (1359 - 1360). Μετά την λήξη της ήταν ο βασικός διαπραγματευτής για την υπογραφή της Συνθήκης του Μπρετινί με ευνοϊκούς όρους για τους Άγγλους.[23]

Επέστρεψε στην Αγγλία τον Νοέμβριο του 1360, έπεσε άρρωστος στις αρχές της επόμενης χρονιάς και πέθανε στις 23 Μαρτίου 1361 πιθανότατα από το δεύτερο μεγάλο κύμα της βουβωνικής πανώλης που σάρωνε εκείνη την εποχή την Αγγλία.[24] Η ταφή του έγινε στην εκκλησία της Πεντηκοστής της Άουαρ Λέιντι του Νιούαρκ που ιδρύθηκε από τον πατέρα του δίπλα από το κάστρο του Νιούαρκ, στην ίδια εκκλησία έγινε η δεύτερη ταφή του πατέρα του μερικά χρόνια πριν.[25]

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος, 1ος δούκας του Λάνκαστερ παντρεύτηκε την Ιζαμπέλλα Ντι Μπομόντ, την κόρη του Ερρίκου Ντι Μπομόντ (1330) μαζί του δεν απέκτησε γιους παρά μόνο δυο κόρες : την Ματθίλδη, κόμισσα του Λάνκαστερ και την Λευκή του Λάνκαστερ. Η Ματθίλδη παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ της Βαυαρίας και η Λευκή τον Ιωάννη της Γάνδης, ο Ιωάννης κληρονόμησε το δουκάτο αλλά θα έπρεπε να περιμένει τον θάνατο του πατέρα του (1377) για να κληρονομήσει το Παλατινάτο του Λάνκασιρ. Ο γιος του Ιωάννη της Γάνδης Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ όταν ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας ενσωμάτωσε το δουκάτο του Λάνκαστερ και το Παλατινάτο του Λάνκασιρ στο Αγγλικό στέμμα.[26]

Ο εξαίρετος χαρακτήρας του Ερρίκου, δούκα του Λάνκαστερ απομνημονεύθηκε στο έργο του Βιβλίο των ιερών Συνταγών ένα δείγμα ευσέβειας, πίστης και ηθικής με λεπτομέρειες μεγάλου ιστορικού ενδιαφέροντος. Ο δούκας έγραψε το έργο σε ηλικία 44 ετών (1354) την εποχή που υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα.[27] Στο βιβλίο του ο Ερρίκος γράφει για τις επτά πληγές τις οποίες συσχετίζει με τα επτά αμαρτήματα, περιγράφει τις θεραπείες με πραγματικές και μυθικές συνταγές ενώ παροτρύνει τον αναγνώστη να ακολουθήσει τον δρόμο της ηθικής.[28]

Γενεαλογικό δέντρο του κλάδου του Λάνκαστερ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 
 
 
 
Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας
βασιλιάς της Αγγλίας
1216 - 1272
 
Ελεονώρα της Προβηγκίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
βασιλιάς της Αγγλίας
1272 - 1307
 
Εδμόνδος Κράουτσμπακ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας
βασιλιάς της Αγγλίας
1307 - 1327
 
Τόμας, 2ος κόμης του Λάνκαστερ
 
Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
βασιλιάς της Αγγλίας
1327 - 1377
 
 
 
 
 
Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης της Γάνδης
 
Λευκή του Λάνκαστερ
 
Ματθίλδη, κόμισσα του Λάνκαστερ
 
 
 

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Μαρτίου 2015.
  2. Beltz 1841, p. cxlix.
  3. For a comprehensive biography of Thomas of Lancaster, see *Maddicott, J. R. (1970). Thomas of Lancaster, 1307–1322: A study in the reign of Edward II. London: Oxford University Press
  4. Waugh 2004
  5. Ormrod 2005
  6. Fowler 1969, p. 26.
  7. Ormrod 2005
  8. Fowler 1969, p. 30.
  9. Ormrod 2005
  10. McFarlane, K.B. (1973). The Nobility of Later Medieval England. Oxford: Clarendon Press. pp. 158–159.
  11. Fowler 1969, p. 34.
  12. Fowler 1969, pp. 35–37.
  13. Ormrod 2005
  14. Ormrod 2005
  15. Fowler 1969, p. 58–59.
  16. Fowler 1969, p. 61.
  17. Ormrod 2005
  18. McKisack 1959, p. 252.
  19. Fowler 1969, pp. 173–174.
  20. Ormrod 2005
  21. Fowler 1969, pp. 93–95.
  22. Fowler 1969, pp. 106–109.
  23. Ormrod 2005
  24. Fowler 1969, pp. 217–218.
  25. Charles James Billson, Mediaeval Leicester, (Leicester, 1920)
  26. Brown & Summerson 2006
  27. Ormrod 2005
  28. Fowler 1969, pp. 193–196.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Arnauld, E.J. (ed.) (1940). Le livre de seyntz medicines: The Unpublished Devotional Treatise of Henry of Lancaster. Oxford: Blackwell.
  • Beltz, George Frederick (1841). Memorials of the Order of the Garter. London: William Pickering. Retrieved 27 October 2013.
  • Brown, A. L.; Summerson, Henry (May 2006). "Henry IV (1366–1413)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
  • Fowler, Kenneth Alan (1969). The King's Lieutenant: Henry of Grosmont, First Duke of Lancaster, 1310–1361. London.
  • McKisack, M. (1959). The Fourteenth Century: 1307–1399. Oxford: Oxford University Press.
  • Ormrod, W. M. (October 2005). "Henry of Lancaster, first Duke of Lancaster (c.1310–1361)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
  • Prestwich, M.C. (2005). Plantagenet England: 1225–1360. Oxford: Oxford University Press.
  • Waugh, Scott L. (September 2004). "Henry of Lancaster, third Earl of Lancaster and third Earl of Leicester (c.1280–1345)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry of Grosmont, 1st Duke of Lancaster της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).