Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ερρίκος Ε' της Αγγλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ερρίκος Ε΄
King Henry V from NPG.jpg
Βασιλιάς της Αγγλίας
Περίοδος 21 Μαρτίου 141331 Αυγούστου 1422
Προκάτοχος Ερρίκος Δ΄
Διάδοχος Ερρίκος ΣΤ΄
Σύζυγος Αικατερίνη του Βαλουά
Επίγονοι Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας
Οίκος Οίκος Λάνκαστερ
Πατέρας Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας
Μητέρα Μαρία του Μπόχυν
Γέννηση 9 Αυγούστου 1387
Μόνμουθ, Ουαλία
Θάνατος 31 Αυγούστου 1422
Ανάκτορο Βινσέν, Γαλλία
Τόπος ταφής Αββαείο του Ουέστμινστερ, Λονδίνο
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
O Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας όπως απεικονίζεται στο Cassell's History of England (1902)

Ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας (Μόνμουθ, 9 Αυγούστου 1386 - 31 Αυγούστου 1422 [1]) δεύτερος μονάρχης της Αγγλίας από τον Οίκο του Λάνκαστερ (1413 - 1422) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας και της Μαρίας του Μπόχυν. Ο Ερρίκος ήρθε γρήγορα σε σύγκρουση με τον πατέρα του που η κατάσταση της υγείας του από το 1405 χειροτέρεψε σε ταχύτατο βαθμό. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε πλήρως τον έλεγχο της χώρας (1412) και ξεκίνησε εκ νέου τον Εκατονταετή πόλεμο με την Γαλλία (1337 - 1453), το αποκορύφωμα των στρατιωτικών του επιτυχιών ήταν ο θρίαμβος στην μάχη του Αζινκούρ (1415) στην οποία παραλίγο να κατακτήσει ολόκληρη την Γαλλία. Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων με τον Γάλλο βασιλιά Κάρολο ΣΤ΄ υπέγραψε την Συνθήκη του Τροί (1420), με την συνθήκη αυτή ορίστηκε αντιβασιλιά της Γαλλίας και διάδοχος του Γαλλικού θρόνου μετά από τον γάμο του με την κόρη του Καρόλου Αικατερίνη του Βαλουά. Ο αιφνίδιος και πρόωρος θάνατος του δυο χρόνια αργότερα σταμάτησε τα αυτοκρατορικά σχέδια του, τον διαδέχθηκε ο γιος του με την Κατερίνα Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας ο οποίος ήταν τότε σε βρεφική ηλικία. [2]

Νεώτερα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παιδική ηλικία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την εποχή που γεννήθηκε ο Ερρίκος βασιλιάς της Αγγλίας ήταν ο πρώτος ξάδελφος του πατέρα του Ριχάρδος Β΄ από τον αντίπαλο Οίκο της Υόρκης γι'αυτό δεν προοριζόταν για βασιλιάς, την κηδεμονία του ανέλαβε ο παππούς του Ιωάννης της Γάνδης. Την χρονιά που ο πατέρας του Ερρίκος εξορίστηκε από την Αγγλία από τον ξάδελφο του (1398) ο Ριχάρδος Β΄ πήρε τον μικρό Ερρίκο στην αυλή του και του συμπεριφέρθηκε πολύ ιπποτικά. Ο μικρός Ερρίκος συνόδευσε τον θείο του Ριχάρδο σε όλες τις εκστρατείες του, επισκέφτηκαν μαζί το κάστρο του Τριμ την θέση του αρχαίου Ιρλανδικού κοινοβουλίου. Το 1999 πέθανε ο παππούς του Ιωάννης της Γάνδης, την ίδια χρονιά ο πατέρα του Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ κατόρθωσε να ανατρέψει τον Ριχάρδο Β΄, ο μικρός Ερρίκος κλήθηκε από την Ιρλανδία που βρισκόταν εκείνη την εποχή και ορίστηκε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου. Ο Ερρίκος Δ΄ μετέτρεψε το δουκάτο της Ουαλίας σε πριγκιπάτο, παραχώρησε τον τίτλο του πρίγκιπα της Ουαλίας στον μικρό Ερρίκο μαζί με τον τίτλο του δούκα του Λάνκαστερ (10 Νοεμβρίου 1399), ήταν ο τρίτος κάτοχος του ίδιου τίτλου μέσα στο 1399. Οι υπόλοιποι τίτλοι του μικρού Ερρίκου ήταν : δούκας της Κορνουάλης, κόμης του Τσέστερ και δούκας της Ακουιτανίας. Ο μικρός Ερρίκος πέρασε εκείνη την χρονιά στο Πανεπιστήμιο της βασίλισσας στην Οξφόρδη, την φροντίδα του είχε αναλάβει ο θείος του και πρύτανης του Πανεπιστημίου Ερρίκος Μπωφόρ. [3] Την περίοδο (1400 - 1404) ο μικρός Ερρίκος ανέλαβε τα καθήκοντα του υψηλού σερίφη της Κορνουάλης.

Εμφύλιες συγκρούσεις με τον πατέρα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τρία χρόνια αργότερα ο 16χρονος Ερρίκος ανέλαβε την ηγεσία των Αγγλικών δυνάμεων στην Ιρλανδία στον πόλεμο εναντίον του Ογουάιν Γκλύντυρ, πολέμησε στην μάχη του Σρούσμπερυ εναντίον του Χάρρι Χότσπερ (1403). [4] Στην μάχη τραυματίστηκε θανάσιμα από ένα βέλος που δέχτηκε στο κεφάλι, οποιοσδήποτε άλλος στρατιώτης θα είχε πεθάνει ο Ερρίκος γλύτωσε χάρη στις αμέτρητες φροντίδες που δέχτηκε σαν γιος του βασιλιά από τους κορυφαίους γιατρούς της εποχής. Ο βασιλικός γιατρός Ιωάννης Μπράντμορ κατάφερε μετά από μια δύσκολη αλλά πετυχημένη χειρουργική επέμβαση να αφαιρέσει το βέλος από το κεφάλι αλλά έμειναν έντονα σημάδια στο πρόσωπο του για όλη την υπόλοιπη ζωή του. [5] Την περίοδο (1410 - 1411) είχε στα χέρια του τον έλεγχο της χώρας λόγω της κακής υγείας του πατέρα του αλλά όταν ο πατέρας του ανάρρωσε του αφαίρεσε τις εξουσίες και τον απομάκρυνε από το βασιλικό συμβούλιο. [6]

Η επανάσταση των Ουαλών απασχόλησε τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ ως το 1408, στην συνέχεια με την ασθένεια του βασιλιά η δύναμη του πρίγκηπα αυξήθηκε με την βοήθεια των θείων του Ερρίκου Μποφώρ και Τόμας Μποφώρ νόθων γιων του Ιωάννη της Γάνδης που είχαν νομιμοποιηθεί. Οι δύο αδελφοί Μποφώρ είχαν προτείνει την παραίτηση του βασιλιά και την αντικατάσταση του με τον πρίγκηπα Ερρίκο κάτι που ενόχλησε έντονα τον πατέρα του ο οποίος τον έδιωξε από το βασιλικό συμβούλιο. Πολλοί καταγράφουν το γεγονός της βίαιης νεότητας του Ερρίκου Ε΄ κάτι που καταγράφεται στο αντίστοιχο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, το σημαντικότερο περιστατικό ήταν η σύγκρουση με τον εθνικό δικαστή κάτι που καταγράφεται από τον Σερ Τόμας Έλιοτ (1531). [7] Το έργο του Σαίξπηρ Φάλσταφφ αναφέρει την πρώιμη φιλία του Ερρίκου με τον Σερ Ιωάννη Όλντκαστλ έναν οπαδό της αίρεσης των Λολλάρδων, σύμφωνα με τις πηγές το παλιότερο όνομα του Φάλσταφφ ήταν Όλντκαστλ. Η φιλία του αυτή καθώς και η σύγκρουση του με τον Θωμά του Αρούντελ αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι δημιούργησαν πολλές ελπίδες στους Λολλάρδους για την επικράτηση τους. Οι ίδιοι συγγραφείς όμως λένε ότι ο Ερρίκος Ε΄ άλλαξε απότομα συμπεριφορά όταν έγινε βασιλιάς. [8]

Ο Ερρίκος Ε΄ βασιλιάς της Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άνοδος στον θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρυσό νόμισμα του Ερρίκου Ε΄
Γάμος του Ερρίκου Ε΄ με την Αικατερίνη Βαλουά σε μικρογραφία του 15ου αιώνα.

Ο πατέρας του Ερρίκος Δ΄ πέθανε στις 20 Μαρτίου 1413, ο Ερρίκος Ε΄ στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας στις 9 Απριλίου 1513 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Η τελετή έγινε κατά την διάρκεια χιονοθύελλας ο λαός παραβρέθηκε παρά την κακοκαιρία αλλά πολλοί προληπτικοί το θεώρησαν κακό σημάδι.[9] Ο Ερρίκος Ε΄ περιγράφεται πολύ ψηλός, αδύνατος με σκούρα μαύρα και κοντά μαλλιά κουρεμένα μέχρι ένα δάκτυλο πάνω από το αυτί και φρεσκοξυρισμένος σε αντίθεση με τις μακριές γενειάδες των τελευταίων προκατόχων του, είχε αδύνατο πρόσωπο, μύτη που προεξείχε και μάτια που έλαμπαν. [10]

Ο Ερρίκος Ε΄ έδωσε από την αρχή μεγάλη προτεραιότητα στην δημιουργία μιας εθνικής πολιτικής με την ένωση όλων των Άγγλων εναντίον των αντιπάλων τους χωρίς εμφύλιες διαμάχες. Συγχώρεσε όλους τους προηγούμενους εχθρούς του, έθαψε ξανά με τιμές τον βασιλιά Ριχάρδο Β΄, αποκατέστησε τον νεαρό Μόρτιμερ και επέστρεψε τους τίτλους, τις τιμές και τα εδάφη σε όλους όσους είχαν αδικηθεί τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη πλευρά στάθηκε πολύ σκληρός σε όλους όσους απειλούσαν να διαταράξουν την ενότητα του βασιλείου του όπως έγινε με την καταστολή της εξέγερσης των Λολλάρδων τον Ιανουάριο του 1414, σαν αποτέλεσμα θανάτωσε στην πυρά τον παλιό του φίλο Σερ Ιωάννη Όλντκαστλ (1417). Την εποχή του σταμάτησαν οι εξεγέρσεις στο εσωτερικό της Αγγλίας με μοναδική εξαίρεση το κίνημα του Σάουθαμπτον τον Ιούλιο του 2015 στο οποίο μετείχαν ο Ερρίκος Σκρόπ, 3ος βαρόνος του Σκρόπ και ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ παππούς του μελλοντικού βασιλιά Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας. Καθιέρωσε για πρώτη φορά τα Αγγλικά σαν επίσημη γλώσσα του βασιλείου, της βασιλικής αυλής και της προσωπικής του αλληλογραφίας του απο την εποχή της Νορμανδικής κατάκτησης πριν από 350 χρόνια, [11] δημιούργησε στους υπηκόους του καθαρή Αγγλική συνείδηση. [12]

Προετοιμασία για πόλεμο με την Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την αποκατάσταση της ειρήνης στο εσωτερικό της Αγγλίας ο Ερρίκος Ε΄ στράφηκε σε πόλεμο με την Γαλλία. Κάποιος συγγραφέας της επόμενης γενιάς έγραψε ότι κάποιος κληρικός του πρότεινε πόλεμο με την Γαλλία προκειμένου να ενώσει τους Άγγλους αλλά η θεωρία αυτή παραμένει αστήρικτη, οι παλιές εμπορικές διαφορές και η στήριξη των Γάλλων στον Ογουάιν Γκλύντυρ στάθηκαν οι αφορμές για να ξεσπάσει ο πόλεμος. Την κατάσταση ώθησαν στον πόλεμο οι έντονες εμφύλιες διαμάχες στο εσωτερικό της Γαλλίας ανάμεσα στον βασιλιά Κάρολο ΣΤ΄ και τον γιο του όπως και οι διανοητικές ασθένειες του Γάλλου βασιλιά. Τα παλιά δικαιώματα διεκδίκησης του Γαλλικού στέμματος του Εδουάρδου Γ΄ προπάππου του βασιλιά Ερρίκου Ε΄ ήρθαν ξανά στην επικαιρότητα στην κοινή γνώμη του Αγγλικού λαού.

Μετά την μάχη του Αζινκούρ ο Σιγισμόνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επισκέφτηκε τον Ερρίκο με την ελπίδα να αποτρέψει τον πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και την Γαλλία. Ο Ερρίκος Ε΄ διασκέδασε πλουσιοπάροχα τον Σιγισμόνδο και τον έχρισε ιππότη του Τάγματος της περικνημίδας, ο Σιγισμόνδος με την σειρά του έχρισε τον Ερρίκο Ε΄ ιππότη του Τάγματος του Δράκου. [13] Ο στόχος του πολέμου με την Γαλλία ήταν όπως εξήγησε στον Σιγισμόνδο η ένωση των λαών της Αγγλίας και της Γαλλίας ειρηνικά κάτω από το ίδιο στέμμα αλλά πέθανε πριν εκπληρώσει τις επιθυμίες του. [14] Ο Σιγισμόνδος έφυγε από την Αγγλία λίγους μήνες αργότερα, πριν φύγει υπέγραψε την Συνθήκη του Καντέρμπερι με την οποία αναγνώριζε τα δικαιώματα του Ερρίκου Ε΄ στον θρόνο της Γαλλίας. Ο Ερρίκος επιχειρούσε να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στον θρόνο της Γαλλίας και με διεθνή συνεννόηση με ξένους μεγάλους ηγέτες πέρα από τον πόλεμο.

Η νίκη του Αζινκούρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος, πρίγκιπας της Ουαλίας παρουσιάζει το βιβλίο του Τόμας Χοκλέβ "Το καθεστώς του πρίγκιπα" στον δούκα του Νόρφολκ (1411 - 1413), Βρετανική βιβλιοθήκη.

Ο Ερρίκος εξέπλευσε για την Γαλλία στις 12 Αυγούστου 1415, στις 22 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου οι δυνάμεις του πολιόρκησαν και κατέλαβαν το κάστρο του Χαρφλέρ, στην συνέχεια παρά τις προειδοποιήσεις των συμβούλων του προχώρησε για την κατάληψη του Καλαί. [15] Στις 25 Οκτωβρίου 1415 βρέθηκε αντιμέτωπος με τους Γάλλους στις πεδιάδες γύρω από το Αζινκούρ, εκεί αποφάσισε να προχωρήσει σε πόλεμο εναντίον των Γάλλων παρά το ότι υστερούσε σημαντικά σε στρατό και οπλισμό και ο στρατός του ήταν υποσιτισμένος. Οι βαριά οπλισμένοι Γάλλοι παγιδεύτηκαν και πνίγηκαν στην λάσπη λόγω της καταρρακτώδους βροχής που έπεσε στην περιοχή την προηγούμενη νύχτα, οι τοξότες του Ερρίκου παρά τα προβλήματα τους βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να τους αποδεκατίσουν. Ο θρίαμβος του Αζινκούρ ήταν η τρίτη μεγάλη νίκη των Άγγλων απέναντι στους Γάλλους μετά τις μάχες του Κρεκί και του Πουατιέ τον προηγούμενο αιώνα με πρωταγωνιστές τον Εδουάρδο Γ΄ και τον γιο του Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκιπα. Τα υπολείμματα του Γαλλικού στρατού επιχείρησαν τότε να ανασυνταχθούν και ο Ερρίκος Ε΄ έδωσε εντολή για την εκτέλεση των Γάλλων ιπποτών αιχμαλώτων. [16] Ο Ερρίκος Ε΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που έσπασε τον κώδικα τιμής μεταξύ των αιχμαλώτων, η διαφύλαξη της ζωής των οποίων ήταν ως τότε ιερό καθήκον για τους Άγγλους βασιλείς. Ο ιστορικός Μπρέτ Τίνγκλει αναφέρει ότι την ασυναίσθητη αυτή ενέργεια ο Ερρίκος έκανε από φόβο μην τυχόν οι Γάλλοι αιχμάλωτοι ιππότες ενωθούν με το τμήμα του Γαλλικού στρατού που ανασυντάχθηκε.

Η νίκη του Αζινκούρ ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα για τον Ερρίκο Ε΄ προκειμένου ο Άγγλος βασιλιάς να πραγματοποιήσει τις φιλοδοξίες του για την κατάκτηση του Γαλλικού στέμματος και να ενώσει τα δύο βασίλεια. Την ίδια ώρα που ο Ερρίκος πραγματοποιούσε ειρηνικές διαπραγματεύσεις μια Γαλλο - Γενουάτικη φρουρά πολιόρκησε το Χαρφλέρ, ο Ερρίκος έστειλε στις 14 Αυγούστου τον αδελφό του Ιωάννη του Λάνκαστερ, την επόμενη μέρα μετά από μια εξαντλητική επτάωρη μάχη ο Γαλλο - Γενουάτικος στόλος ηττήθηκε. Το 1416 ο Ερρίκος υπέγραψε με τον αυτοκράτορα Σιγισμόνδο την Συνθήκη του Καντέρμπουρι, μια σημαντική διπλωματική επιτυχία που τερμάτισε το σχίσμα στην δυτική εκκλησία.

Διάδοχος του Γαλλικού θρόνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Συνθήκη του Τρουά μεταξύ του Ερρίκου Ε΄ και του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας

Ακολούθησαν δυο χρόνια έντονης προετοιμασίας μετά την νίκη του Αζινκούρ και ο Ερρίκος ξεκίνησε νέες σκληρές επιθέσεις (1417), κατέκτησε την βόρεια Νορμανδία και στην συνέχεια πολιόρκησε την Ρουέν η οποία βρισκόταν στον δρόμο για το Παρίσι. Η πολιορκία αυτή στάθηκε άλλο ένα μελανό σημείο για τον Ερρίκο μετά από την άσχημη συμπεριφορά που έδειξε στους αιχμαλώτους μετά την μάχη του Αζινκούρ. Οι κάτοικοι υπέφεραν από την πείνα και ήταν ανίκανοι να υπερασπίσουν τα γυναικόπαιδα, παρακάλεσαν τον Ερρίκο να τους ανοίξει τις πύλες να φύγουν ανενόχλητοι, ο Ερρίκος το αρνήθηκε με αποτέλεσμα να πεθάνουν. Ο Ερρίκος εκμεταλλεύτηκε επιδέξια τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στους Γάλλους ανάμεσα στους Βουργούνδιους και τους Αρμανιάκ χωρίς να χαλαρώσει καθόλου την πολεμοχαρή συμπεριφορά του.

Η Ρουέν έπεσε τον Ιανουάριο του 1419, ακολούθησε η τιμωρία των Γάλλων που αντιστάθηκαν, ο Αλέν Μπλανσάρ ο οποίος είχε κρεμάσει Άγγλους αιχμαλώτους έξω από τα τείχη της πόλης εκτελέστηκε και ο επίσκοπος της Ρουέν Ροβέρτος ντε Λιβέ που είχε αφορίσει τον Ερρίκο Ε΄ φυλακίστηκε πέντε χρόνια. [17] Τον Αύγουστο του 1419 ο Ερρίκος έφτασε έξω από το Παρίσι, την ίδια στιγμή δολοφονήθηκε ο Ιωάννης ο Ισχυρός από τους ακολούθους του δελφίνου Καρόλου στο Μοντερώ (Σεπτέμβριος 1419). Ο νέος δούκας Φίλιππος της Βουργουνδίας μαζί με τους Γάλλους ακόλουθους του πολέμησε στο πλευρό του Ερρίκου. Μετά από έξι μήνες σκληρών διαπραγματεύσεων συμφωνήθηκε να παντρευτεί ο Ερρίκος Ε΄ την Αικατερίνη του Βαλουά, κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και να οριστεί διάδοχος του Γαλλικού θρόνου. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουνίου 1240 στον Καθεδρικό ναό του Τρουά, ο γιος τους Ερρίκος γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1421 στο Παλάτι του Γουίνδσωρ. Ο Ερρίκος συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις, κατέλαβε το κάστρο του Μοντερώ, το Μελύν και επέστρεψε στην Αγγλία.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάρτιο του 1421 ο αδελφός του βασιλιά Ερρίκου Θωμάς του Κλάρενς έκανε απερίσκεπτα νέα επίθεση στην Αγγλία, γνώρισε μεγάλη συντριβή από της δυνάμεις των Γάλλων και των Σκωτσέζων στην μάχη του Μπωζέ στην οποία σκοτώθηκε και ο ίδιος. Στις 10 Ιουνίου 1421 ο Ερρίκος Ε΄ αποφάσισε να πραγματοποιήσει ο ίδιος νέα εκστρατεία στην Γαλλία για να αποκαταστήσει την καταστροφή που προκλήθηκε από την αποτυχημένη εκστρατεία του αδελφού του. Οι δυνάμεις του Ερρίκου πολιόρκησαν και κατέλαβαν το Ντρο, απελευθέρωσαν την Σαρτρ, τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου ξεκίνησαν την πολιορκία της Μω που έπεσε στα χέρια των Άγγλων στις 2 Μαΐου 1422. [18] Ο Ερρίκος Ε΄ πέθανε στην συνέχεια αιφνίδια σε ηλικία 35 ετών, πιθανότερος λόγος θανάτου η δυσεντερία που κόλλησε κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Μω. Λίγο πριν τον θάνατο του όρισε αντιβασιλέα και κηδεμόνα του γιου του Ερρίκου ο οποίος ήταν βρέφος μόλις λίγων μηνών τον αδελφό του Ιωάννη του Λάνκαστερ. Ο Ερρίκος δεν πρόλαβε να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας αν και ο ασθενής βασιλιάς Κάρολος ΣΤ΄ πέθανε μόλις δυο μήνες μετά από τον ίδιο, ο λόρδος Στιούαρτ Ιωάννης Σούττον μετέφερε την σωρό του στην Αγγλία, [19] η ταφή του έγινε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 7 Νοεμβρίου 1422. Η ταφή του έγινε σύμφωνα με δική του επιθυμία μαζί με τον στενό του φίλο Ριχάρδο Κουρτεναί ο οποίος είχε πεθάνει το 1415, το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε όταν ανοίχτηκε ο τάφος του (1953). Ο Κουρτεναί είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην διακυβέρνηση του βασιλείου ενώ ακούγεται ότι ήταν και ο καθοδηγητής του Ερρίκου. [20]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://www.archontology.org/nations/uk/england/king_england/henry5.php
  2. Lingard, John, A History of England, Vol. V, 1854, pg. 90.
  3. http://www.british-history.ac.uk/vch/oxon/vol3/pp132-143
  4. Harriss, Gerald Leslie (2005). Shaping the Nation: England 1360–1461. Oxford, England, UK: Oxford University Press. p. 532
  5. "John Bradmore and His Book Philomena", Social History of Medicine, 5: 121–30, 1992
  6. Pearsall, DA (1999). "The first English Life of Henry V". Chaucer to Spenser: an anthology of writings in English, 1375–1575. Oxford: Blackwell. p. 571.
  7. Weis, Rene (1998). "Introduction". Henry IV, part 2. Oxford, England, UK: Oxford University Press. p. 27.
  8. Patterson, Annabel (1996). "Sir John Oldcastle and Reformation histiography". In Hamilton, Donna; Strier, Richard. Religion, literature, and politics in post-Reformation England, 1540–1688. Cambridge, England, UK: Cambridge University Press. pp. 8–12.
  9. "1413", TimeRef (History timelines), archived from the original on 5 May 2009, retrieved 27 May 2009
  10. Andrews, Allen (1976), Kings and Queens of England and Scotland, London: Marshall Cavendish Publications, p. 76.
  11. Mugglestone, Lydia (2006), The Oxford History of English, UK: Oxford University Press, p. 101
  12. Fisher 1996, p. 22.
  13. Rezachevici, Constantin (1999). Miller, Elizabeth, ed. "From the Order of the Dragon to Dracula". Journal of Dracula Studies. St John's, NL, Canada: Memorial University of Newfoundland. 1. Archived from the original on 14 April 2008. Retrieved 18 April 2008.
  14. Mowat, Robert Balmain (1919). Henry V. London: John Constable. p. 176.
  15. Barker 2005, p. 220
  16. Hibbert, Christopher (1964). "During the battle". Agincourt. London: Batsford. p. 114.
  17. Kingsford, Charles Lethbridge (1901), Henry V, the Typical Medieval Hero, London, New York: CP Putnam's Sons.
  18. http://www.bbc.co.uk/history/historic_figures/henry_v_king.shtml
  19. Wilson, Derek (2005), The Uncrowned Kings of England: The Black History of the Dudleys and the Tudor Throne, Carroll & Graf
  20. Was my ancestor King Henry V's lover?, Daily Telegraph, 7 April 2017

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • This article incorporates text from the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, a publication now in the public domain.
  • Christopher Allmand, Henry V (London, 1992)
  • Henry V. The Practice of Kinship, edited by G.L. Harris (Oxford, 1985)
  • P. Earle, The Life and times of Henry V (London, 1972)
  • H.F. Hutchinson, Henry V. A Biography (London, 1967)
  • Juliet Barker, Agincourt: Henry V and the Battle That Made England (London, 2005)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας
Νεότερος κλάδος του Οίκου των Πλανταγενετών
Γέννηση: 16 Σεπτεμβρίου 1387 Θάνατος: 31 Αυγούστου 1422
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ
Βασιλιάς της Αγγλίας
Royal Arms of England (1399-1603).svg
Λόρδος της Ιρλανδίας

1413–1422
Διάδοχος
Ερρίκος ΣΤ' της Αγγλίας
Δούκας της Ακουιτανίας
Arms of Aquitaine and Guyenne.svg

1400–1422
Peerage of England
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Ριχάρδος της Μπορντό
Πρίγκιπας της Ουαλίας
Prince of Wales's feathers Badge.svg

1399–1413
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ
Δούκας της Κορνουάλης
1399–1413
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Ερρίκος ΣΤ' της Αγγλίας
Προκάτοχος
Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ
Δούκας του Λάνκαστερ
1399–1413
Συγχωνεύθηκε στο Στέμμα
Επίτιμοι τίτλοι
Προκάτοχος
Σερ Τόμας Έρπυνχαμ
Λόρδος Φύλακας των Πέντε Λιμένων
1409–1412
Διάδοχος
Ο Κόμης του Άρουντελ
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry V of England της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).