Μάνεσι Καλαβρύτων Αχαΐας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Μάνεσι Αχαΐας
Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Μάνεσι

Συντεταγμένες: 38°1′4″N 21°57′38″E / 38.01778°N 21.96056°E / 38.01778; 21.96056

Μάνεσι
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Μάνεσι
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΔυτικής Ελλάδας
ΔήμοςΚαλαβρύτων
Δημοτική ΕνότηταΚαλαβρύτων
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΠελοποννήσου
ΝομόςΑχαΐας
Υψόμετρο750 μ.
Πληθυσμός201 (2011)

Το Μάνεσι (επίσημα-καθαρεύουσα: το Μανέσιον) είναι χωριό και Τοπική Κοινότητα του Δήμου Καλαβρύτων στην Αχαΐα. Συμπεριλαμβάνει τους οικισμούς Μάνεσι και Μπούμπουκα.

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το όνομα του χωριού προέρχεται από τον πρωτοκατοικήσαντα Μάνεση, ο οποίος καταγόταν από την οικογένεια Μανεσαίων στην οποία οφείλεται και η ονομασία Μάνεσι σε διάφορα μέρη της Ελλάδος.

Υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλές οικογένειες με την επωνυμία Μάνεσης.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ιστορία του χωριού Μάνεσι ξεκινά από το έτος 1465 μ.Χ. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ζούσαν στη σημερινή θέση "Παλιό Μάνεσι", όπου σώζονται και ορισμένα ερείπια. Το "Παλιό Μάνεσι" βρίσκεται στους πρόποδες του Ερυμάνθου πάνω από τις πηγές του παραπόταμου του Σελινούντα, του Μίχνη.

Κατά την απογραφή της Πελοποννήσου από τους Ενετούς το 1700, στο χωριό κατοικούσαν 12 οικογένειες, που αριθμούσαν 48 άτομα. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, δηλ. από το 1715 - 1821, οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στο τωρινό Μάνεσι. Στην Επανάσταση έλαβαν μέρος πολλοί αγωνιστές χωριανοί που πολέμησαν σε Καλάβρυτα, Λεβίδι, Τριπολιτσά, Ακράτα, Πάτρα και αλλού.

Το Μάνεσι είναι πατρίδα των Νικαίων και Παπαδημητραίων που διέπρεψαν κατά την Ελληνική Επανάσταση.

Μετά την Απελευθέρωση, το 1928 είχε πλήρες ελληνικό σχολείο, με 56 μαθητές και 42 μαθήτριες.

Το 1914 μετά τη διάλυση των περισσότερων Δήμων όταν έγινε Κοινότητα είχε 562 κατοίκους. Διέθετε μεταβατικό δικαστήριο, αστυνομία, ταχυδρομείο, τηλεγραφείο, αγροτικό ιατρείο. Επίσης υπήρχαν 5 παντοπωλεία, 2 τυροκομεία και 2 σιδηρουργεία. Γενικά ό,τι χρειαζόταν για την καλή διαβίωση των κατοίκων.

Διοικητική ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την Απελευθέρωση, όταν ιδρύθηκαν οι Δήμοι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα, το Μάνεσι ήταν η πρωτεύουσα του Δήμου Λαπαθών, που περιλάμβανε 18 χωριά. Ήταν μάλιστα ο πλουσιότερος Δήμος της Επαρχίας Καλαβρύτων[εκκρεμεί παραπομπή]. Σήμερα το Μάνεσι είναι Τοπική Κοινότητα του Δήμου Καλαβρύτων. Συμπεριλαμβάνει τους οικισμούς Μάνεσι και Μπούμπουκα.

Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κοντά στο χωριό βρίσκεται η όμορφη μικρή Μονή του Αγίου Γεωργίου, η οποία χτίστηκε το 1824, από κάποιον αγύρτη Ιθακήσιο, ονόματι Ευγένιο, τον καλούμενο και "Αγιοπατέρα" ή "Παπουλάκη", ο οποίος είχε άδοξο και τραγικό τέλος από το σπαθί του Ιμπραήμ πασά, στα Τριπόταμα, τρία χρόνια αργότερα. Η "ζωή" της Μονής ήταν σύντομη. Πιστές γυναίκες όμως, τελευταία, την ανακαίνισαν και τη λειτουργούν. Σήμερα διατηρείται το μικρό καθολικό και ο περίβολός της καθώς και διάφορα ερείπια ναών.

Το Μάνεσι σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σήμερα το Μάνεσι είναι ένα γραφικό και μεγάλο χωριό του Δήμου Καλαβρύτων με περίπου 200 άτομα πληθυσμό. Διατηρεί δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο με παιδιά και των γύρω χωριών, αγροτικό ιατρείο το οποίο ανακαινίσθηκε πρόσφατα, τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου και πολλά εξωκλήσια. Λειτουργούν δύο ψητοπωλεία, εκ των οποίων το ένα είναι και παντοπωλείο. Διαθέτει αθλητικές εγκαταστάσεις για την άθληση των νέων, καθώς και πλατεία. Ακόμη λειτουργούν και ενοικιαζόμενα δωμάτια όλο το χρόνο. Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός Πατρών-Καλαβρύτων (Μέσω Χαλανδρίτσας) και μέσω του υφιστάμενου οδικού δικτύου απέχει περί τα 20 χλμ. από τα Καλάβρυτα, και 52 χλμ. από την Πάτρα.

Δημογραφική εξέλιξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρονολογία Πληθυσμός
2001 270[1]
2011 201[2]

Έκταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το χωρίο (ως κοινότητα) καλύπτει μια έκταση 17.860 στρεμμάτων.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]