Λεχούρι Αχαΐας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 37°57′06″N 21°55′28″E / 37.95167°N 21.92444°E / 37.95167; 21.92444

Λεχούρι
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Διοίκηση
Χώρα Ελλάδα
Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
Δήμος Καλαβρύτων
Δημοτική ενότητα Αροανίας
Τοπική κοινότητα Λεχουρίου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου
Νομός Αχαΐας
Υψόμετρο 969
Πληθυσμός 209 (2011)
www.lehouri.blogspot.com
Το Λεχούρι χιονισμένο
Άποψη του χωριού

Το Λεχούρι είναι Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Στην ίδια Τοπική Κοινότητα ανήκουν επίσης οι οικισμοί Σέλλι, και Κερασιά. Στην απογραφή του 2011 ο ομώνυμος οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 209 μόνιμους κατοίκους και συνολικά όλη η πρώην ομώνυμη κοινότητα 288 κατοίκους[1].

Τοποθεσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι ένα ορεινό χωριό με υψόμετρο 969 μέτρων στο οποίο η αμφιθεατρική του όψη προσδίδει ιδιαίτερη ομορφιά. Είναι χτισμένο σε μια από τις ελατόφυτες πλαγιές του Καλλιφωνίου όρους, παραφυάδας του Ερύμανθου. Περιβάλλεται από βουνά κατάφυτα με δάση και έχει άφθονα νερά. Από τη θέση "Λειβαρτζινό" του κεντρικού δρόμου ΤριπόταμαΚαλάβρυτα απέχει 7 χιλιόμετρα.

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για την ονομασία του υπάρχουν κατά τον ιστορικό - λαογράφο Γ. Πορετσάνο δυο εκδοχές: Η πρώτη ότι προέρχεται από την ομηρική λέξη "ουρέα" που σημαίνει κορφοβούνια και η δεύτερη από την κρητική λέξη "λέσκες" που σημαίνει κορυφογραμμές[2].

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί Ρωμαϊκές επαύλεις και νεκροταφεία[εκκρεμεί παραπομπή]. Το Λεχούρι αναφέρεται και στην απογραφή «Γριμάνι» που έγινε το 1700 από τους Ενετούς κατά την διάρκεια της παραμονής τους στην Πελοπόννησο.

Το Λεχούρι το 1821[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το Λεχούρι κατάγονταν η οικογένεια αγωνιστών του 1821 Λεχουρίτες: Γεώργιος Λεχουρίτης, Αναγνώστης Λεχουρίτης, όπως επίσης και οι αγωνιστές Γ. Γαλάνης, Αγγελής Πορετσάνος, Αυγουστής Λαδάς, Β. Πέπας, Δήμος Λάγιος, Χρύσανθος Κουρόγιαννος, Σπηλιώτης Φασουλάρας, Γ. Σωτήρης, Αν. Οικονόμου, Κ. Λέγουρας, Β. Πατητήρας Ν. Καραχούσος, Απόστολος Περσάνης, Δήμ. Ρέμπος, Ηλίας Τσεκλένης, Δ. Πορετσάνος κ.ά.

Το Λεχούρι έχει να παρουσιάσει ένα ένδοξο ιστορικό παρελθόν. Στον ιερό απελευθερωτικό αγώνα του 1821 αποτελούσε το κέντρο οργάνωσης των πολεμικών επιχειρήσεων για διάφορες μάχες, με αρχηγό τον οπλαρχηγό Καπετάν Γιώργη (Παπαδόπουλο) Λεχουρίτη. Στο χωριό διασώζεται και ο πύργος του, στον οποίο έμεινε έγκλειστος (σαν αιχμάλωτος) ο Τούρκος διοικητής των Καλαβρύτων Ιμπραήμ Αρναούτογλου, μετά την απελευθέρωση της πόλης, στις 21 Μαρτίου 1821. Σήμερα ο περίφημος αυτός πύργος έχει μετατραπεί σε μουσείο από την ιδιοκτήτρια του κα Ελένη Πορετσάνου και τον αείμνηστο πατέρα της Γιώργη Πορετσάνο, λογοτέχνη και συγγραφέα. Το Λεχούρι επίσης, κατά τους παλαιότερους χρόνους, αποτελούσε το σταυροδρόμι στο ορεινό μονοπάτι που οδηγούσε στην Πάτρα μέσω Άνω ΒλασίαςΧαλανδρίτσας.

Αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκτός από τον ιστορικό πύργο του Λεχουρίτη, σημαντικό μνημείο του Λεχουρίου από το παρελθόν είναι και ο "Αϊ Γιώργης", μικρο-μονάστηρο του 16ου αιώνα. Στην όμορφη πλατεία του χωριού δεσπόζει η προτομή του Καπετάν Γιώργη Λεχουρίτη. Κάτω απ’ τη σκιά του στις παραπλήσιες ταβέρνες και τα καφενεία ο επισκέπτης μπορεί να γευτεί παραδοσιακές νοστιμιές και τσίπουρο της περιοχής.

Λοιπά Στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πλησίον του Λεχουρίου, προς τη μεριά της μυθικής "Καπρίβαινας" των Καμενιάνων, βρίσκεται ο μικρός οικισμός της Κερασιάς. Έχει ένα δυνατό ανθρώπινο δυναμικό που έχει διακριθεί σε πολλούς τομείς της κοινωνίας μας και κρατά έντονα τα στοιχεία της παράδοσης.

Το Λεχούρι σήμερα κρατιέται ζωντανό με πλούσιες εκδηλώσεις των Συλλόγων Αθήνας και Πάτρας.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. ΕΛ.ΣΤΑΤ. - Μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2011
  2. "Ερύμανθος και Χελμός", Αθήνα 1973, σελ. 118

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010
  • Νίκος Κ. Σακελλαρόπουλος, Λεχούρι και Κερέσοβα, Ριζοχώρια του μυθικού Ερύμανθου, Πάτρα 2012. ISBN 978-960-93-4900-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]