Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1999)
| 50ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 | |
|---|---|
 | |
 Ο Μίκα Χάκινεν αναδείχθηκε πρωταθλητής της σεζόν | |
| Διοργανώτρια αρχή | Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου |
| Έναρξη | 7 Μαρτίου 1999 |
| Λήξη | 31 Οκτωβρίου 1999 |
| Αγώνες | 16[1] |
| Τίτλοι | |
| Οδηγός |  Μίκα Χάκινεν |
| Κατασκευαστής |  Ferrari |
| Ιστοσελίδα | formula1.com |
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 του 1999 ήταν το 50ο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 που διοργάνωσε η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου). Ο πρώτος αγώνας ήταν αυτός της Αυστραλίας, στις 7 Μαρτίου 1999 στη Μελβούρνη και το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1999 στην Ιαπωνία. Συνολικά διεξήχθησαν 16 αγώνες και έλαβαν μέρος 11 ομάδες.
Παγκόσμιος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φινλανδός Μίκα Χάκινεν, για δεύτερη φορά στην καριέρα του, με διαφορά 2 βαθμών από τον δεύτερο Εντι Ιρβάϊν. ενώ το πρωτάθλημα κατασκευαστών κατάκτησε η ομάδα της Ferrari, που έπειτα από 16 χρόνια θα ξεκινήσει από τη σαιζόν αυτή την καλύτερη περίοδο στην ιστορία της (1999–2004).
Ομάδες και Οδηγοί
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Ομάδα | Κατασκευαστής | Μοντέλο | Κινητήρας | Ελ. | Αρ. | Οδηγοί | Δοκιμαστές Οδηγοί |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
 West McLaren Mercedes |
McLaren-Mercedes | MP4/14 | Mercedes FO 110H | B | 1 | Μίκα Χάκινεν |
 Νικ Χάιντφελντ |
| 2 | Ντέιβιντ Κούλθαρντ | ||||||
| Scuderia Ferrari Marlboro |
Ferrari | F399 | Ferrari 048 | B | 3 | Μίχαελ Σουμάχερ |
Λούκα Μπαντοέρ Μίκα Σάλο |
| Μίκα Σάλο(1) | |||||||
| 4 | Έντι Ιρβάιν | ||||||
| Winfield Williams |
Williams-Supertec | FW21 | Supertec FB01 | B | 5 | Αλεσάντρο Ζανάρντι |
 Μπρούνο Γιουνκέιρα |
| 6 | Ραλφ Σουμάχερ | ||||||
 Benson and Hedges Jordan |
Jordan-Mugen-Honda | 199 | Mugen-Honda MF-301 HD | B | 7 | Ντέιμον Χιλ |
 Τόμας Ένγκε Σίντζι Νακάνο |
| 8 | Χάιντς-Χάραλντ Φρέντσεν | ||||||
| Mild Seven Benetton Playlife |
Benetton-Playlife | B199 | Playlife FB01 | B | 9 | Τζιανκάρλο Φιζικέλα |
 Λοράν Ρεντόν |
| 10 |  Αλεξάντερ Βουρτς | ||||||
 Red Bull Sauber Petronas |
Sauber-Petronas | C18 | Petronas SPE 03A | B | 11 | Ζαν Αλεζί |
|
| 12 | Πέντρο Ντινίζ | ||||||
| Repsol Arrows F1 Team |
Arrows-Supertec | Α21 | Supertec FB02 | B | 14 |  Πέδρο Ντε Λα Ρόσα |
 Στίβεν Ουότσον |
| 15 | Τορανοσούκε Τακάτζι | ||||||
| HSBC Stewart Ford |
Stewart-Ford | SF3 | Ford CR-1 | B | 16 | Ρούμπενς Μπαρικέλο |
Λουτσιάνο Μπούρτι |
| 17 | Τζόνι Χέρμπερτ | ||||||
| Gauloises Prost Peugeot |
Prost-Peugeot | ΑΡ02 | Peugeot A18 | B | 18 | Ολιβιέ Πανίς |
Στεφάν Σαραζέν |
| 19 | Γιάρνο Τρούλι | ||||||
| Fondmetal Minardi Team |
Minardi-Ford | Μ01 | Ford VJM1 Zetec-R Ford VJM2 Zetec-R |
B | 20 | Λούκα Μπαντοέρ |
 Γκαστόν Μαζακάνε |
| Στεφάν Σαραζέν(3) | |||||||
| 21 | Μαρκ Ζενέ | ||||||
| British American Racing |
BAR-Supertec | 001 | Supertec FB01 | B | 22 |  Ζακ Βιλνέβ |
Πατρίκ Λεμαρί |
| 23 | Ρικάρντο Ζόντα | ||||||
| Μίκα Σάλο(2) |
- † Όλοι οι κινητήρες έπρεπε να έχουν δέκα κυλίνδρους, διαμόρφωση V10 και κυβισμό του κινητήρα που να μην υπερβαίνει τα 3000 κυβικά.
Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του πρωταθλήματος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα](1): Ο Μίκα Σάλο αντικατέστησε σε έξι αγώνες τον Μίχαελ Σουμάχερ, ο οποίος είχε τραυματιστεί στο Βρετανικό Γκραν Πρι.
(2): Ο Μίκα Σάλο αντικατέστησε σε τρεις αγώνες τον Ρικάρντο Ζόντα, ο οποίος είχε τραυματιστεί στο Γκραν Πρι της Βραζιλίας.
(3): Ο Στεφάν Σαραζέν αντικατέστησε στο Γκραν Πρι της Βραζιλίας τον Λούκα Μπαντοέρ, ο οποίος είχε τραυματιστεί.
Βαθμολογίες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βαθμολογία οδηγών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής:[2]
|
Έντονη γραφή - Pole position | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- † - Οδηγοί που δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα, αλλά πήραν κατάταξη
Βαθμολογία κατασκευαστών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]   |
| 1η – Scuderia Ferrari Marlboro 2η – West McLaren Mercedes 3η – Benson and Hedges Jordan |
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:[3]
| Θέση | Ομάδα | Βαθμοί |
|---|---|---|
| 1 | Ferrari |
128 |
| 2 | McLaren-Mercedes |
124 |
| 3 | Jordan-Mugen-Honda |
61 |
| 4 | Stewart-Ford |
36 |
| 5 | Williams-Supertec |
35 |
| 6 | Benetton-Playlife |
16 |
| 7 | Prost-Peugeot |
9 |
| 8 | Sauber-Petronas |
5 |
| 9 | Arrows-Supertec |
1 |
| 10 | Minardi-Ford |
1 |
| 11 | BAR-Supertec |
0 |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Manipe F1.
- ↑ «1999 official driver standings». formula1.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2016.
- ↑ «1999 official team standings». formula1.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2016.
