Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2009)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Φόρμουλα 1
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2009
2008 2010
Κατηγορία: Όλα τα παγκόσμια πρωταθλήματα
Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 2009 Τζένσον Μπάτον (Βαρκελώνη, 10 Μαΐου 2009)

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 2009 ήταν το 60ο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 που διοργάνωσε η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου). Ο πρώτος αγώνας ήταν αυτός της Αυστραλίας, την 29η Μαρτίου 2009 στη Μελβούρνη, και το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε την 1η Νοεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι, με αγώνα σε μία νέα πίστα (Yas Marina Circuit). Συνολικά διεξήχθησαν 17 αγώνες και έλαβαν μέρος 10 ομάδες. Παγκόσμιος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Βρετανός Τζένσον Μπάτον, ενώ το πρωτάθλημα κατασκευαστών κατάκτησε η ομάδα της Brawn GP F1 Team.

Αλλαγές στους κανονισμούς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα ελαστικά χωρίς αυλακώσεις (σλικ) επιστρέφουν στις πίστες.
Οι νέοι κανονισμοί για τα αεροδυναμικά βοηθήματα είχαν ως αποτέλεσμα τα μονοθέσια του 2009 να έχουν πιο λείο αμάξωμα.
Η εμπρός πτέρυγα ήταν χαμηλότερη και πλατύτερη.
Η πίσω πτέρυγα ήταν υψηλότερη και πιο δυσδιάκριτη.

Η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου), για τη σαιζόν αυτή, αποφάσισε να προχωρήσει σε μεγάλες αλλαγές στους κανονισμούς,[1] με σκοπό να περιορίσει το κόστος.

  • Ελαστικά: Από την χρονιά αυτή, η FIA αποφάσισε να επιτρέψει ξανά την χρησιμοποίηση ελαστικών χωρίς αυλακώσεις (σλικ). Η τελευταία χρονιά που είχαν χρησιμοποιηθεί παρόμοια ελαστικά ήταν το 1998. Η Bridgestone, που ήταν ο μοναδικός προμηθευτής για άλλη μία χρονιά, παρείχει στις ομάδες ελαστικά με δύο διαφορετικής σκληρότητας γόμες (από τις τέσσερις που είχε συνολικά). Τα μαλακά ελαστικά ξεχώριζαν με μία πράσινη γραμμή. Οι ομάδες ήταν υποχρεωμένες να χρησιμοποιήσουν και τα δύο είδη στον αγώνα, ενώ υπάρχουν και δύο είδη ελαστικών για την περίπτωση που στην πίστα υπάρχει βρεγμένο οδόστρωμα (ανάλογα με τις συνθήκες).
  • Αεροδυναμική: Η FIA αποφάσισε να ελαχιστοποιήσει τα αεροδυναμικά βοηθήματα. Η μπροστινή πτέρυγα του μονοθεσίου ήταν χαμηλότερη και πιο πλατιά, ενώ ο οδηγός μπορούσε να αλλάζει γωνία έως έξι μοίρες, δύο φορές ανά γύρο. Η πίσω αεροτομή ήταν πιο στενή και πιο ψηλή. Ο διαχύτης μεταφέρθηκε πίσω και ήταν πιο μακρύς και πιο ψηλός. Τέλος, απαγορεύθηκαν τα αεροδυναμικά βοηθήματα που προεξείχαν από το μονοθέσιο.
  • Σύστημα Ανάκτησης Κινητικής Ενέργειας (Kinetic Energy Recovery Systems, KERS): Οι ομάδες μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα νέο σύστημα, που αποθηκεύει ενέργεια κατά το φρενάρισμα. Κατά την διάρκεια ενός γύρου, οι οδηγοί μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την αποθηκευμένη ενέργεια, που έδινε επιπλέον ισχύ 82 ίππων για επτά μόνο δευτερόλεπτα ανά γύρο. Η χρήση του συστήματος δεν ήταν υποχρεωτική ενώ το βάρος του επηρέαζε την επίδοση του αυτοκινήτου.
  • Κινητήρες: Ο μέγιστος αριθμός στροφών του κινητήρα περιορίστηκε στις 18.000 ανά λεπτό. Κάθε ομάδα χρησιμοποιούσε οκτώ κινητήρες για όλη την σαιζόν και τέσσερις επιπλέον για τις δοκιμές.
  • Δοκιμές: Απαγορεύθηκαν οι δοκιμές για εξέλιξη του μονοθεσίου κατά την διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου. Η μέγιστη απόσταση που οι ομάδες μπορούσαν να δοκιμάσουν τα μονοθέσιά τους περιορίστηκε στα 15.000 χιλιόμετρα
  • Αυτοκίνητο ασφαλείας: Στην περίπτωση που το αυτοκίνητο ασφαλείας παρουσιαζόταν στην πίστα, τα μονοθέσια μπορούσαν να επισκεφτούν τα pit καθόλη την διάρκεια της παρουσίας του, χωρίς να επιβάλλονται ποινές, όπως ίσχυε από το 2007. Για να αποφευχθεί η σύγχυση, σε κάθε μονοθέσιο αντιστοιχούσε ένας χρόνος, ύστερα από τον οποίο θα μπορούσε να κάνει ένα pit stop, ανάλογα με την θέση που είχε στην πίστα.
  • Άλλες αλλαγές: Η ταχύτητα διέλευσης από τα pit αυξήθηκε από 80 χλμ/ώρα σε 100 χλμ/ώρα. Η FIA πρότεινε να αναδεικνύεται νικητής ο οδηγός με τις περισσότερες νίκες, κάτι που όμως προξένησε την αντίδραση των ομάδων. Επίσης πρότεινε την αλλαγή στην βαθμολογία με τους βαθμούς 12-9-7-5-4-3-2-1 για τις πρώτες οκτώ θέσεις και την καθιέρωση μεταλλίων για τις τρεις πρώτες θέσεις, προτάσεις που απορρίφτηκαν και αυτές. Οι οδηγοί ήταν υποχρεωμένοι να βοηθήσουν στην προώθηση του αγωνίσματος και μετά από κάθε αγώνα έπρεπε πλέον να είναι διαθέσιμοι για συνεντεύξεις στον Τύπο.

Επίσης για πρώτη φορά, η FIA αποφάσισε ότι νικητής θα αναδεικνύεται ο οδηγός με τις περισσότερες νίκες, κάτι που συνάντησε την αντίδραση της ένωσης των ομάδων της Φόρμουλα 1 (FOTA) και τελικά πρότεινε να ισχύσει από το 2010.[2]

Ομάδες και Οδηγοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 10 ομάδες. Σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, την θέση της Honda, πήρε η ομάδα της Brawn GP. Για τον λόγο αυτό, στα νούμερα των οδηγών δεν υπάρχουν το 18 και 19, ενώ οι Μπάτον και Μπαρικέλο έχουν τα νούμερα 22 και 23 αντίστοιχα.

Ομάδα Κατασκευαστής Μοντέλο Κινητήρας Ελ. No Οδηγοί Δοκιμαστές Οδηγοί
Ηνωμένο Βασίλειο Vodafone McLaren-Mercedes McLaren-Mercedes MP4-24 Mercedes FO 108W B 1 Ηνωμένο Βασίλειο Λιούις Χάμιλτον ΙσπανίαΠέδρο ντε λα Ρόσα
Ηνωμένο Βασίλειο Γκάρι Πάφετ
2 Φινλανδία Χέικι Κοβαλάινεν
Ιταλία Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F60 Ferrari Tipo056 B 3 Βραζιλία Φελίπε Μάσα(1) Ιταλία Λούκα Μπαντοέρ
Ισπανία Μαρκ Ζενέ
Ιταλία Λούκα Μπαντοέρ(1)
Ιταλία Τζιανκάρλο Φιζικέλα(1)
4 Φινλανδία Κίμι Ραϊκόνεν
Γερμανία BMW Sauber F1 Team BMW Sauber F1.09 BMW P86/9 B 5 Πολωνία Ρόμπερτ Κούμπιτσα Αυστρία Κρίστιαν Κλιν
6 Γερμανία Νικ Χάιντφελντ
Γαλλία ING Renault F1 Team Renault R29 Renault RS27 B 7 Ισπανία Φερνάντο Αλόνσο Γαλλία Ρομαίν Γκροζάν
Βραζιλία Λούκα Ντι Γκράσι
8 Βραζιλία Νέλσον Πικέ Τζούνιορ(2)
Γαλλία Ρομαίν Γκροζάν(2)
Ιαπωνία Panasonic Toyota Racing Toyota TF109 Toyota RVX-09 B 9 Ιταλία Γιάρνο Τρούλι Ιαπωνία Καμούι Κομπαγιάσι
10 Γερμανία Τίμο Γκλοκ(3)
Ιαπωνία Καμούι Κομπαγιάσι(3)
Ιταλία Scuderia Toro Rosso Toro Rosso-Ferrari STR4 Ferrari Tipo056 B 11 Γαλλία Σεμπαστιάν Μπουρντέ(4) Νέα Ζηλανδία Μπρέντον Χάρτλι
Ηνωμένο Βασίλειο Ντέιβιντ Κούλθαρντ
Ισπανία Χάιμε Αλγκερσουάρι
Ισπανία Χάιμε Αλγκερσουάρι(4)
12 Ελβετία Σεμπαστιάν Μπουεμί
Αυστρία Red Bull Racing Red Bull-Renault RB5 Renault RS27 B 14 Αυστραλία Μαρκ Γουέμπερ
15 Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ
Ηνωμένο Βασίλειο AT&T Williams Williams-Toyota FW31 Toyota RVX-09 B 16 Γερμανία Νίκο Ρόζμπεργκ Γερμανία Νίκολας Χούλκενμπεργκ
17 Ιαπωνία Καζούκι Νακατζίμα
Ινδία Force India F1 Team Force India-Mercedes VJM02 Mercedes FO 108W B 20 Γερμανία Άντριαν Σούτιλ Ιταλία Βιταντόνιο Λιούτζι
21 Ιταλία Τζιανκάρλο Φιζικέλα
Ιταλία Βιταντόνιο Λιούτζι(5)
Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP F1 Team Brawn-Mercedes BGP 001 Mercedes FO 108W B 22 Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Άντονι Ντέιβιντσον
Αυστρία Αλεξάντερ Βουρτζ
23 Βραζιλία Ρούμπενς Μπαρικέλο

Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του πρωταθλήματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λούκα Μπαντοέρ στη Φερράρι

(1): Μετά το Γκραν Πρι της Ουγγαρίας, η Φερράρι αποφάσισε ότι ο Μίχαελ Σουμάχερ πρόκειται να αντικαταστήσει τον Βραζιλιάνο Φελίπε Μάσα, μετά τον σοβαρό τραυματισμό του τελευταίου.[3] Όμως ένας τραυματισμός του Μίχαελ Σουμάχερ στις αρχές του έτους και οι πόνοι που ένιωθε στον αυχένα κατά την διάρκεια των δοκιμών για την επιστροφή του, δεν του επέτρεψαν να λάβει μέρος, έτσι πήρε τη θέση του ο Ιταλός Λούκα Μπαντοέρ. Δύο αγώνες αργότερα όμως, ο Μπαντοέρ απογοήτευσε με τις επιδόσεις του, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Τζιανκάρλο Φιζικέλα.[4]

(2): Μετά το Γκραν Πρι της Ουγγαρίας, η Ρενώ αντικατέστησε τον Νέλσον Πικέ Τζούνιορ με τον Ρομαίν Γκροζάν που μέχρι τότε ήταν δοκιμαστής της. Τότε, ο Πικέ αποκάλυψε ότι το 2008 στη Σιγκαπούρη είχε εξαναγκασθεί σε εσκεμμένο ατύχημα από τα στελέχη της ομάδας.

Ο Καμούι Κομπαγιάσι στην Τογιότα

(3): Κατά τη διάρκεια των κατατακτήριων δοκιμών του Γκραν Πρι Ιαπωνίας τραυματίστηκε ο Τίμο Γκλοκ. Την θέση του στα δύο επόμενα Γκραν Πρι (Βραζιλία και Άμπου Ντάμπι) πήρε ο δοκιμαστής της ομάδας της Toyota, Καμούι Κομπαγιάσι.[5]

(4): Τον Ιούλιο του 2009, μετά το Γκραν Πρι Γερμανίας, ο Ισπανός Χάιμε Αλγκερσουάρι αντικατέστησε τον Γάλλο Σεμπαστιάν Μπουρντέ, στην ομάδα της Toro Rosso.[6]

(5): Μετά την μεταγραφή του Φιζικέλα στη Φερράρι, για τα πέντε τελευταία γκραν πρι, η Force India τον αντικατέστησε με τον δοκιμαστή της, Βιταντόνιο Λιούτζι.

Αγώνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για το 2009 προγραμματίστηκαν 17 αγώνες. Σε σχέση με το 2008 δεν θα διεξαχθούν τα Γκραν Πρι της Γαλλίας και του Καναδά, ενώ με την είσοδο του Γκραν Πρι Άμπου Ντάμπι για πρώτη φορά θα διεξαχθεί αγώνας της Φόρμουλα 1 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.[7]

Πρόγραμμα αγώνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η νέα πίστα στο Άμπου Ντάμπι
Γύρος Γκραν Πρι Πίστα Ημερομηνία
1 Αυστραλία Γκραν Πρι Αυστραλίας Melbourne Grand Prix Circuit (Μελβούρνη) 29 Μαρτίου
2 Μαλαισία Γκραν Πρι Μαλαισίας Sepang International Circuit (Κουάλα Λουμπούρ) 5 Απριλίου
3 Κίνα Γκραν Πρι Κίνας Shanghai International Circuit (Σανγκάη) 19 Απριλίου
4 Μπαχρέιν Γκραν Πρι Μπαχρέιν Bahrain International Circuit (Μανάμα) 26 Απριλίου
5 Ισπανία Γκραν Πρι Ισπανίας Circuit de Catalunya (Βαρκελόνη) 10 Μαΐου
6 Μονακό Γκραν Πρι Μονακό Circuit de Monaco (Μοντεκάρλο) 24 Μαΐου
7 Τουρκία Γκραν Πρι Τουρκίας Istanbul Park (Κωνσταντινούπολη) 7 Ιουνίου
8 Ηνωμένο Βασίλειο Γκραν Πρι Μεγάλης Βρετανίας Silverstone Circuit (Σίλβερστοουν) 21 Ιουνίου
9 Γερμανία Γκραν Πρι Γερμανίας Nürburgring (Νύρμπουργκρινγκ) 12 Ιουλίου
10 Ουγγαρία Γκραν Πρι Ουγγαρίας Hungaroring (Βουδαπέστη) 26 Ιουλίου
11 Europe Γκραν Πρι Ευρώπης Valencia Street Circuit (Βαλένθια) 23 Αυγούστου
12 Βέλγιο Γκραν Πρι Βελγίου Circuit de Spa-Francorchamps (Σπα) 30 Αυγούστου
13 Ιταλία Γκραν Πρι Ιταλίας Autodromo Nazionale Monza (Μόντσα) 13 Σεπτεμβρίου
14 Σιγκαπούρη Γκραν Πρι Σιγκαπούρης Marina Bay Street Circuit (Σιγκαπούρη) 27 Σεπτεμβρίου
15 Ιαπωνία Γκραν Πρι Ιαπωνίας Suzuka Circuit (Σουζούκα) 4 Οκτωβρίου
16 Βραζιλία Γκραν Πρι Βραζιλίας Autódromo José Carlos Pace (Σάο Πάολο) 18 Οκτωβρίου
17 Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Γκραν Πρι Άμπου Ντάμπι Yas Marina Circuit (Άμπου Ντάμπι) 1 Νοεμβρίου

Νικητές ανα Αγώνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γύρος Γκραν Πρι Pole position Ταχύτερος Γύρος Νικητής Ομάδα
1 Αυστραλία Γκραν Πρι Αυστραλίας Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Γερμανία Νίκο Ρόζμπεργκ Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP-Mercedes
2 Μαλαισία Γκραν Πρι Μαλαισίας Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP-Mercedes
3 Κίνα Γκραν Πρι Κίνας Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Βραζιλία Ρούμπενς Μπαρικέλο Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Αυστρία Red Bull-Renault
4 Μπαχρέιν Γκραν Πρι Μπαχρέιν Ιταλία Γιάρνο Τρούλι Ιταλία Γιάρνο Τρούλι Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP-Mercedes
5 Ισπανία Γκραν Πρι Ισπανίας Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Βραζιλία Ρούμπενς Μπαρικέλο Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP-Mercedes
6 Μονακό Γκραν Πρι Μονακό Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Βραζιλία Φελίπε Μάσα Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP-Mercedes
7 Τουρκία Γκραν Πρι Τουρκίας Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP-Mercedes
8 Ηνωμένο Βασίλειο Γκραν Πρι Μεγάλης Βρετανίας Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Αυστρία Red Bull-Renault
9 Γερμανία Γκραν Πρι Γερμανίας Αυστραλία Μαρκ Ουέμπερ Ισπανία Φερνάντο Αλόνσο Αυστραλία Μαρκ Ουέμπερ Αυστρία Red Bull-Renault
10 Ουγγαρία Γκραν Πρι Ουγγαρίας Ισπανία Φερνάντο Αλόνσο Αυστραλία Μαρκ Ουέμπερ Ηνωμένο Βασίλειο Λιούις Χάμιλτον Ηνωμένο Βασίλειο McLaren-Mercedes
11 Europe Γκραν Πρι Ευρώπης Ηνωμένο Βασίλειο Λιούις Χάμιλτον Γερμανία Τίμο Γκλοκ Βραζιλία Ρούμπενς Μπαρικέλο Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP-Mercedes
12 Βέλγιο Γκραν Πρι Βελγίου Ιταλία Τζιανκάρλο Φιζικέλα Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Φινλανδία Κίμι Ραικόνεν Ιταλία Scuderia Ferrari
13 Ιταλία Γκραν Πρι Ιταλίας Ηνωμένο Βασίλειο Λιούις Χάμιλτον Γερμανία Άντριαν Σούτιλ Βραζιλία Ρούμπενς Μπαρικέλο Ηνωμένο Βασίλειο Brawn GP-Mercedes
14 Σιγκαπούρη Γκραν Πρι Σιγκαπούρης Ηνωμένο Βασίλειο Λιούις Χάμιλτον Ισπανία Φερνάντο Αλόνσο Ηνωμένο Βασίλειο Λιούις Χάμιλτον Ηνωμένο Βασίλειο McLaren-Mercedes
15 Ιαπωνία Γκραν Πρι Ιαπωνίας Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Αυστραλία Μαρκ Ουέμπερ Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Αυστρία Red Bull-Renault
16 Βραζιλία Γκραν Πρι Βραζιλίας Βραζιλία Ρούμπενς Μπαρικέλο Αυστραλία Μαρκ Ουέμπερ Αυστραλία Μαρκ Ουέμπερ Αυστρία Red Bull-Renault
17 Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Γκραν Πρι Άμπου Ντάμπι Ηνωμένο Βασίλειο Λιούις Χάμιλτον Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Αυστρία Red Bull-Renault

Βαθμολογίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βαθμολογία οδηγών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής:[8]

Θέση Οδηγός Ομάδα Αγώνες Πόντοι Νίκες
1 Ηνωμένο Βασίλειο Τζένσον Μπάτον Brawn GP-Mercedes 17 95 6
2 Γερμανία Σεμπάστιαν Φέτελ Red Bull-Renault 17 84 4
3 Βραζιλία Ρούμπενς Μπαρικέλο Brawn GP-Mercedes 17 77 2
4 Αυστραλία Μαρκ Ουέμπερ Red Bull-Renault 17 69,5 2
5 Ηνωμένο Βασίλειο Λιούις Χάμιλτον McLaren-Mercedes 17 49 2
6 Φινλανδία Κίμι Ραϊκόνεν Ferrari 17 48 1
7 Γερμανία Νίκο Ρόζμπεργκ Williams-Toyota 17 34,5 0
8 Ιταλία Γιάρνο Τρούλι Toyota 17 32,5 0
9 Ισπανία Φερνάντο Αλόνσο Renault 17 26 0
10 Γερμανία Τίμο Γκλοκ* Toyota 14 24 0
11 Βραζιλία Φελίπε Μάσα* Ferrari 9 22 0
12 Φινλανδία Χάικι Κοβαλάινεν McLaren-Mercedes 17 22 0
13 Γερμανία Νικ Χάιντφελντ BMW-Sauber 17 19 0
14 Πολωνία Ρόμπερτ Κούμπιτσα BMW-Sauber 17 17 0
15 Ιταλία Τζιανκάρλο Φιζικέλα* Force India-Mercedes 17 8 0
16 Ελβετία Σεμπαστιάν Μπουεμί Toro Rosso-Ferrari 17 6 0
17 Γερμανία Άντριαν Σούτιλ Force India-Mercedes 17 5 0
18 Ιαπωνία Καμούι Κομπαγιάσι* Toyota 2 3 0
19 Γαλλία Σεμπαστιάν Μπουρντέ* Toro Rosso-Ferrari 9 2 0
20 Ιαπωνία Καζούκι Νακατζίμα Williams-Toyota 17 0 0
21 Βραζιλία Νέλσον Πικέ Τζούνιορ* Renault 10 0 0
22 Ιταλία Βιταντόνιο Λιούτζι* Force India-Mercedes 5 0 0
23 Γαλλία Ρομέν Γκροζάν* Renault 7 0 0
24 Ισπανία Χαϊμέ Αλγκερσουάρι* Toro Rosso-Ferrari 8 0 0
25 Ιταλία Λούκα Μπαντοέρ* Ferrari 2 0 0
* Δείτε πιο πάνω: Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του πρωταθλήματος
** Τους πέντε τελευταίους αγώνες τους έδωσε με τη Φερράρι χωρίς να αποκτήσει άλλους βαθμούς.

Βαθμολογία κατασκευαστών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Jenson Button 2009 Belgium 2.jpg
Fernando Alonso 2009 Belgium.jpg
Lewis Hamilton 2009 Belgium.jpg
1η – Brawn GP F1 Team
2η – Red Bull Racing
3η – Vodafone McLaren Mercedes

Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:[9]

Θέση Ομάδα Βαθμοί
1 Ηνωμένο Βασίλειο Brawn-Mercedes 172
2 Αυστρία Red Bull-Renault 153,5
3 Ηνωμένο Βασίλειο McLaren-Mercedes 71
4 Ιταλία Ferrari 70
5 Ιαπωνία Toyota 59,5
6 Γερμανία BMW Sauber 36
7 Ηνωμένο Βασίλειο Williams-Toyota 34,5
8 Γαλλία Renault 26
9 Ινδία Force India-Mercedes 13
10 Ιταλία Toro Rosso-Ferrari 7

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Οι αλλαγές από την επίσημη ιστοσελίδα της Φόρμουλα 1
  2. «ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1: Αναδίπλωση από τη FIA και νέα δεδομένα για τον τρόπο ανάδειξης πρωταθλητή». flash.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2009. 
  3. «Ο Μίχαελ Σουμάχερ επιστρέφει στη Φόρμουλα Ένα». in.gr. 29 Ιουλίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Αυγούστου 2009. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2009. 
  4. «Ο Φιζικέλα στη θέση του Μάσα ως το τέλος της σαιζόν». in.gr. 3 Σεπτεμβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2009. 
  5. «Εκτός GP Βραζιλίας ο Γκλοκ». sport.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2009. 
  6. «Ο Αλγκερσουάρι θα τρέξει στην Ουγγαρία για λογαριασμό της Toro Rosso». in.gr. 20 Ιουλίου 2009. [νεκρός σύνδεσμος]
  7. «Οι αλλαγές στις πίστες της νέας σαιζόν». contra.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2009. 
  8. Η βαθμολογία των Οδηγών από την Επίσημη σελίδα της Φόρμουλα 1
  9. Η βαθμολογία των Κατασκευαστών από την Επίσημη σελίδα της Φόρμουλα 1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]