Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1952)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Το 1952 διεξήχθη το 3ο παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Η Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου αποφάσισε το πρωτάθλημα αυτό να γίνει με τους κανόνες της Φόρμουλα 2. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 18 Μαΐου και τελείωσε μετά από 8 αγώνες στις 7 Σεπτεμβρίου. Νικητής ήταν ο Ιταλός Αλμπέρτο Ασκάρι, με Φερράρι.

Σύνοψη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Alfa Romeo, μη μπορώντας να χρηματοδοτήσει το νέο αυτοκίνητο αποχωρεί από το πρωτάθλημα. Η FIA έκανε χρήση των κανονισμών της Φόρμουλα 2, με σκοπό να προσελκύσει περισσότερους κατασκευαστές, αν και τελικά η Φερράρι, με το μοντέλο Ferrari 500 νίκησε σε όλα τα Ευρωπαϊκά γκραν πρι. Οι κινητήρες ήταν δίλιτροι χωρίς υπερτροφοδότηση. Ο Ασκάρι νίκησε σε 6 αγώνες, ενώ δεν αγωνίστηκε στο πρώτο γκραν πρι στην Ελβετία, αφού βρισκόταν στις ΗΠΑ για το Indianapolis 500. Η Gordini και η Maserati είχαν μικρές αλλαγές, ενώ ο Μάικ Χόθορν με Cooper θα καταφέρει με την ικανότητά του να κερδίσει μια θέση στη Φερράρι την επόμενη χρονιά. Ο Φάντζιο μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, δεν πήρε μέρος σε αυτό το πρωτάθλημα.

Αγώνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε σχέση με το 2ο πρωτάθλημα αντί της πίστας της Ισπανίας υπήρχε μία νέα στη Ολλανδία. Παράλληλα διάφοροι ανεπίσημοι αγώνες διοργανώθηκαν σε όλο τον κόσμο.

Οι επίσημοι αγώνες και οι νικητές τους:

Αγώνας Πίστα Ημερομηνία Ταχύτερος Γύρος Νικητής Ομάδα Ελαστικά
1 Ελβετία Γκραν Πρι Ελβετίας Circuit Bremgarten 18 Μαΐου Ιταλία Πίερο Ταρούφι Ιταλία Πίερο Ταρούφι Ιταλία Ferrari Pirelli
2 1912 Indianapolis 500 Indianapolis Motor Speedway 30 Μαΐου 1912 Μπιλ Βούκοβιτς 1912 Τρόι Ρούτμαν 1912 Kuzma-Offenhauser Firestone
3 Βέλγιο Γκραν Πρι Βελγίου Circuit de Spa-Francorchamps 22 Ιουνίου Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Ferrari Pirelli
4 Γαλλία Γκραν Πρι Γαλλίας Rouen-Les-Essarts 6 Ιουλίου Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Ferrari Pirelli
5 Ηνωμένο Βασίλειο Γκραν Πρι Βρετανίας Silverstone Circuit 19 Ιουλίου Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Ferrari Pirelli
6 Γερμανία Γκραν Πρι Γερμανίας Nürburgring 3 Αυγούστου Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Ferrari Englebert
7 Ολλανδία Γκραν Πρι Ολλανδίας Circuit Zandvoort 17 Αυγούστου Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Ferrari Pirelli
8 Ιταλία Γκραν Πρι Ιταλίας Autodromo Nazionale Monza 7 Σεπτεμβρίου Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ιταλία Ferrari Pirelli

Βαθμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, οι δυο τους μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 4 αποτελέσματα μετρούσαν στην τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 104 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 22 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 71 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.

Οδηγός Ομάδα Βαθμοί
1 Ιταλία Αλμπέρτο Ασκάρι Ferrari 36 (53,5)
2 Ιταλία Τζουζέπε Φαρίνα Ferrari 24 (27)
3 Ιταλία Πίερο Ταρούφι Ferrari 22
4 Ελβετία Ρούντι Φίσερ Ferrari 10
5 Ηνωμένο Βασίλειο Μάικ Χόθορν Cooper-Bristol 10
6 Γαλλία Ρόμπερτ Μάνζον Gordini 9
7 1912 Τρόυ Ρούτμαν Kuzma-Offenhauser 8
8 Ιταλία Λουίτζι Βιλορέσι Ferrari 8
9 Αργεντινή Χοσέ Φροϊλάν Γκονζάλεζ Maserati 6.5
10 1912 Τζιμ Ράθμαν Kurtis Kraft-Offenhauser 6
11 Γαλλία Ζαν Μπεχρά Gordini 6
12 1912Σαμ Χανκς Kurtis Kraft-Offenhauser 4
13 Ηνωμένο Βασίλειο Κεν Γουάρτον Frazer-Nash-Bristol 3
14 Ηνωμένο Βασίλειο Ντένις Πουρ Connaught 3
15 1912 Ντουέιν Κάρτερ Lesovski-Offenhauser 3
16 Ηνωμένο Βασίλειο Άλαν Μπράουν Cooper- Bristol 2
17 Γαλλία Μορίς Τριντιγνάντ Gordini 2
18 Βέλγιο Πολ Φρερ HWM-Alta 2
19 Ιταλία Φελίς Μπονέτο Maserati 2
20 1912 Αρτ Κρος Kurtis Kraft-Offenhauser 2
21 Ηνωμένο Βασίλειο Έρικ Θόμπσον Connaught 2
22 1912Μπιλ Βούκοβιτς Kurtis Kraft-Offenhauser 1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]