Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1958)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το 1958 διεξήχθη το 9ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 19 Ιανουαρίου (Γκραν Πρι Αργεντινής) και ολοκληρώθηκε στις 19 Οκτωβρίου, (Γκραν Πρι Μαρόκου). Νικητής ήταν ο Μάικ Χόθορν, με Φερράρι. Την χρονιά αυτή, παράλληλα με το πρωτάθλημα οδηγών, διεξήχθη για πρώτη φορά και πρωτάθλημα για τους κατασκευαστές. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Βάνγουολ. Η χρονιά αυτή σημαδεύτηκε από διάφορα τραγικά περιστατικά στον κόσμο της Φόρμουλα 1.

Σύνοψη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με βάση τους κανονισμούς που ίσχυσαν από τη χρονιά εκείνη, το μικρότερο επιτρεπτό μήκος της διαδρομής που θα διένυαν τα μονοθέσια έπρεπε να ήταν 300 χιλιόμετρα ή η διάρκεια του αγώνα να μην υπερβαίνει τις 2 ώρες. Μια δεύτερη σημαντική αλλαγή είχε να κάνει με τα καύσιμα, αφού από εκείνη τη χρονιά χρησιμοποιήθηκαν καύσιμα με βάση τοπετρέλαιο.

Στο πρωτάθλημα οδηγών, ο Μάικ Χόθορν κατάφερε να τερμάτισε πρώτος, αν και είχε νικήσει μόνο στον αγώνα της Γαλλίας. Δεύτερος ήταν ο Στέρλινγκ Μος και τρίτος ο Τόνι Μπρουκς. Ο Μος ξεκίνησε με νίκη στην Αργεντινή, αλλά όχι με την ομάδα της Βάνγουολ αλλά με αυτή της Κούπερ-Κλίμαξ. Στο Μονακό την νίκη πήρε ο Μορίς Τρεντινιάν. Ο Μος κατάφερε να νικήσει με τη Βάνγουολ στην Ολλανδία, στην Πορτογαλία και στο Μαρόκο, ενώ ο Τόνι Μπρουκς νίκησε στο Βέλγιο, στη Γερμανία και στην Ιταλία. Στη Βρετανία νικητής ήταν ο Πήτερ Κόλλινς. Αν και ο Χόθορν είχε μόνο την νίκη στη Γαλλία, κατάφερε να τερματίσει δεύτερος σε Βέλγιο, Βρετανία, Πορτογαλία, Ιταλία και Μαρόκο και τρίτος στην Αργεντινή, ενώ πέτυχε και σε τέσσερις αγώνες τον ταχύτερο γύρο. Με αυτά τα αποτελέσματα κατάφερε να περάσει στη πρώτη θέση της βαθμολογίας. Αντίθετα, στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών, που εντάχθηκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα της Φόρμουλα ένα, νικήτρια ήταν η ομάδα της Βάνγουολ. Τέλος στο Indianapolis 500 νικητής ήταν ο Τζίμι Μπράιαν.

Η χρονιά αυτή σημαδεύτηκε από αρκετούς θανάτους οδηγών. Ο Λουίτζι Μούσο σκοτώθηκε στο Γκραν Πρι της Γαλλίας, ενώ ο Πήτερ Κόλλινς σε αυτό της Γερμανίας. Στο τελευταίο Γκραν Πρι της σαιζόν σκοτώθηκε ο Στιούαρτ Λιούις-Έβανς, ενώ και ο πρωταθλητής Μάικ Χόθορν σκοτώθηκε λίγους μήνες μετά το τέλος του πρωταθλήματος, στις 22 Ιανουαρίου του 1959. Ένα διαφορετικό γεγονός πάντως, ήταν η συμμετοχή της Μαρία Τεράζα ντε Φίλιππις σε 4 αγώνες του πρωταθλήματος, κάτι που την κάνει την πρώτη γυναίκα που πήρε μέρος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1.

Αγώνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1958 διοργανώθηκαν 11 αγώνες. Από τους αγώνες της προηγούμενης χρονιάς δεν υπήρχε αυτός στην Πεσκάρα. Επανήλθαν οι αγώνες σε Βέλγιο και Ολλανδία, ενώ προστέθηκαν και δύο νέοι αγώνες σε Πορτογαλία και, για πρώτη φορά σε χώρα της Αφρικής, στο Μαρόκο. Επίσης, το Γαλλικό Γκραν Πρι επέστρεψε ξανά στη Ρενς, και το Βρετανικό στο Σίλβερστοουν.

Οι αγώνες και οι νικητές:


Αγώνας Πίστα Ημερομηνία Ταχύτερος Γύρος Νικητής Ομάδα
1 Αργεντινή Γκραν Πρι Αργεντινής Autódromo Juan y Óscar Gálvez 19 Ιανουαρίου Αργεντινή Χουάν Μανουέλ Φάντζιο Ηνωμένο Βασίλειο Στέρλινγκ Μος Ηνωμένο Βασίλειο Cooper-Climax
2 Μονακό Γκραν Πρι Μονακό Circuit de Monaco 18 Μαΐου Ηνωμένο Βασίλειο Μάικ Χόθορν Γαλλία Μορίς Τριντιγνάντ Ηνωμένο Βασίλειο Cooper-Climax
3 Ολλανδία Γκραν Πρι Ολλανδίας Circuit Zandvoort 26 Μαΐου Ηνωμένο Βασίλειο Στέρλινγκ Μος Ηνωμένο Βασίλειο Στέρλινγκ Μος Ηνωμένο Βασίλειο Vanwall
4 1912 Indianapolis 500 Indianapolis Motor Speedway 30 Μαΐου 1912 Τόνι Μπετενχάουζεν 1912 Τζίμι Μπράιαν 1912 Epperly-Offenhauser
5 Βέλγιο Γκραν Πρι Βελγίου Circuit de Spa-Francorchamps 15 Ιουνίου Ηνωμένο Βασίλειο Μάικ Χόθορν Ηνωμένο Βασίλειο Τόνι Μπρουκς Ηνωμένο Βασίλειο Vanwall
6 Γαλλία Γκραν Πρι Γαλλίας Reims-Gueux 6 Ιουλίου Ηνωμένο Βασίλειο Μάικ Χόθορν Ηνωμένο Βασίλειο Μάικ Χόθορν Ιταλία Ferrari
7 Ηνωμένο Βασίλειο Γκραν Πρι Βρετανίας Silverstone Circuit 19 Ιουλίου Ηνωμένο Βασίλειο Μάικ Χόθορν Ηνωμένο Βασίλειο Πήτερ Κόλλινς Ιταλία Ferrari
8 Γερμανία Γκραν Πρι Γερμανίας Nürburgring 3 Αυγούστου Ηνωμένο Βασίλειο Στέρλινγκ Μος Ηνωμένο Βασίλειο Τόνι Μπρουκς Ηνωμένο Βασίλειο Vanwall
9 Πορτογαλία Γκραν Πρι Πορτογαλίας Circuito da Boavista 24 Αυγούστου Ηνωμένο Βασίλειο Μάικ Χόθορν Ηνωμένο Βασίλειο Στέρλινγκ Μος Ηνωμένο Βασίλειο Vanwall
10 Ιταλία Γκραν Πρι Ιταλίας Autodromo Nazionale Monza 7 Σεπτεμβρίου 1912 Φιλ Χιλ Ηνωμένο Βασίλειο Τόνι Μπρουκς Ηνωμένο Βασίλειο Vanwall
11 Μαρόκο Γκραν Πρι Μαρόκου Ain-Diab 19 Οκτωβρίου Ηνωμένο Βασίλειο Στέρλινγκ Μος Ηνωμένο Βασίλειο Στέρλινγκ Μος Ηνωμένο Βασίλειο Vanwall

Βαθμολογία Κατασκευαστών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για πρώτη χρονία διοργανώθηκε πρωτάθλημα κατασκευατών. Στη βαθμολογία μετρούσαν τα καλύτερα έξι αποτελέσματα κάθε κατασκευαστή.

Θέση Κατασκευαστής Βαθμοί
1 Ηνωμένο Βασίλειο Vanwall 48 (57)
2 Ιταλία Scuderia Ferrari 40 (57)
3 Ηνωμένο Βασίλειο Cooper-Climax 31
4 Ηνωμένο Βασίλειο British Racing Motors (BRM) 18
5 Ιταλία Maserati 6
6 Ηνωμένο Βασίλειο Lotus-Climax 3
7 Ηνωμένο Βασίλειο Connaught 0
8 Ιταλία Officine Specializate Costruzione Automobili (OSCA) 0
9 Γερμανία Porsche 0

Βαθμολογία Οδηγών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Αυτή τη φορά δε μοιράζονταν οι βαθμοί σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού. Στη τελική κατάταξη μετρούσαν τα 6 καλύτερα αποτελέσματα. Από τους 85 οδηγούς οι παρακάτω 21 βαθμολογήθηκαν ενώ συνολικά 52 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο αγώνα.

Στη παρακάτω βαθμολογία δεν περιλαμβάνεται το όνομα του Μπρους ΜακΛάρεν. Αν και στο Γκραν Πρι της Γερμανίας πήρε μέρος και τερμάτισε στη 5η θέση (2 βαθμοί), το αποτέλεσμα δεν μέτρησε στο πρωτάθλημα, καθώς για λόγους μεγαλύτερης συμμετοχής, στον αγώνα είχε επιτραπεί να λάβουν μέρος και αυτοκίνητα που έτρεχαν κάτω από κανόνες της Φόρμουλα 2. Τέτοια ήταν και η Cooper-Climax που χρησιμοποιούσε ο μετέπειτα δημιουργός της ομάδας της ΜακΛάρεν.

Οδηγός Ομάδα Βαθμοί
1 Ηνωμένο Βασίλειο Μάικ Χόθορν Ferrari 42 (49)
2 Ηνωμένο Βασίλειο Στέρλινγκ Μoς Vanwall 41
3 Ηνωμένο Βασίλειο Τόνι Μπρουκς Vanwall 24
4 Ηνωμένο Βασίλειο Ρόι Σαλβαντόρι Cooper-Climax 15
5 Ηνωμένο Βασίλειο Πήτερ Κόλλινς Ferrari 14
6 1912 Χάρι Σχελ BRM 14
7 Γαλλία Μορίς Τριντιγναντ Cooper-Climax 12
8 Ιταλία Λουίτζι Μούσο Ferrari 12
9 Ηνωμένο Βασίλειο Στιούαρτ Λιούις-Έβανς Vanwall 11
10 1912 Φιλ Χιλ Ferrari 9
11 Γαλλία Ζαν Μπεχρά BRM 9
12 Γερμανία Βόλφγκανγκ φον Τρίπς Ferrari 9
13 1912 Τζίμι Μπραίαν Epperly-Offenhauser 8
14 Αργεντινή Χουάν Μανουέλ Φάντζιο Maserati 7
15 1912 Τζορτζ Έιμικ Epperly-Offenhauser 6
16 1912 Τζόνυ Μπόιντ Kurtis-Offenhauser 4
17 1912 Τόνι Μπετενχάουζεν Epperly-Offenhauser 4
18 Αυστραλία Τζακ Μπράμπαμ Cooper-Climax 3
19 Ηνωμένο Βασίλειο Κλιφ Άλισον Lotus-Climax 3
20 Σουηδία Γιόακιμ Μπονιέρ BRM 3
21 1912 Τζιμ Ράθμαν Watson-Offenhauser 2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]