Ενέργεια στην Ελλάδα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μια μονάδα απόσταξης που ανήκει στα Ελληνικά Πετρέλαια.

Η παραγωγή ενέργειας στην Ελλάδα παρέχεται από την κρατική Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (γνωστή ως επί το πλείστον με τα αρχικά ΔΕΗ, ή στα αγγλικά DEI, ή PPC, Public Power Corporation). Το 2009 η ΔΕΗ παρείχε το 85,6% του συνόλου της ζήτησης ενέργειας στην Ελλάδα, ενώ ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε 77,3% το 2010. Σχεδόν το μισό (48%) της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ΔΕΗ παράγεται με τη χρήση λιγνίτη, με με μικρή πτώση από το 51,6% το 2009.

Το 12% της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα προέρχεται από τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και ένα άλλο 20% από το φυσικό αέριο. Μεταξύ του 2009 και του 2010, η παραγωγή ενέργειας από ανεξάρτητες εταιρείες αυξήθηκαν κατά 56%, από τις 2709 Κιλοβατώρες το 2009, σε 4232 Κιλοβατώρες το 2010.

Το 2008 οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αντιπροσώπευαν το 8% της συνολικής κατανάλωσης ενέργειας της χώρας, με μια μικρή αύξηση σε σχέση με το 7,2% που υπολογίστηκε το 2006, αλλά εξακολούθησε να υπολείπεται του μέσου όρου του 10% της ΕΕ για το 2008. Το 10% των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας της χώρας προέρχεται από την ηλιακή ενέργεια, ενώ οι περισσότεροι ενεργεία προέρχονται από τη βιομάζα και την ανακύκλωση των αποβλήτων. σύμφωνα με την οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, η Ελλάδα επιδιώκει να πάρει το 18% της ενέργειάς της από ανανεώσιμες πηγές έως το 2020. το 2013, σύμφωνα με τον ανεξάρτητο διαχειριστή μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα (ΑΔΜΗΕ), το περισσότερο από το 20% της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα έχει παραχθεί από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και υδροηλεκτρικά συστήματα ισχύος. Το ποσοστό αυτό, τον Απρίλιο ανήλθε σε 42%. Η Ελλάδα σήμερα δεν έχει πυρηνικά εργοστάσια σε λειτουργία, ωστόσο το 2009 η Ακαδημία Αθηνών πρότεινε ότι η έρευνα για την δυνατότητα δημιουργίας ελληνικών πυρηνικών εργοστάσιων έχει αρχίσει.

Στην Ελλάδα άρχισαν να εμφανίζονται εγκαταστάσεις ηλεκτρικής ισχύος το 1889 στην Αθήνα και 1899 στην Θεσσαλονίκη. Από τότε και μέχρι το 1950 διάφορες εταιρείες είχαν αναλάβει την παραγωγή και εκμετάλλευση ηλεκτρικής ισχύος. Από αυτές, οι μεγαλύτερες ήταν οι παρακάτω:

1. Η Γενική Εταιρεία Εργοληψιών. Αυτή εξυπηρετούσε την Αθήνα από το 1889 μέχρι το 1896. Τροφοδοτούσε με ισχύ, κυρίως για τις ανάγκες φωτισμού, το χώρο μεταξύ των οδών Πανεπιστημίου, Σοφοκλέους, Αθηνάς και Ερμού.

2. Η Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρεία. Αυτή αγόρασε το 1896 την επιχείρηση ηλεκτροφωτισμού από την Γενική Εταιρεία Εργοληψιών και ίδρυσε εργοστάσιο στο Νέο Φάληρο. Το 1903 είχε ισχύ 3MVA και το 1949 η ισχύς της ήταν 43 MVA.

3. Η Γενική Ηλεκτρική Εταιρεία. Η λεγόμενη και POWER, ιδρύθηκε το 1925 και ήταν σύμπραξη του δημοσίου, ελληνικών τραπεζών και Άγγλων επιχειρηματιών. Από αυτό το σχήμα δημιουργήθηκαν ακολούθως δύο εταιρείες, η Ηλεκτρική Εταιρεία Παραγωγής και η Ηλεκτρική Εταιρεία Διανομής. Μετά τη συγχώνευση των δύο παραπάνω, δημιουργήθηκε η Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιώς (ΗΕΑΠ). Τον έλεγχο και τη διοίκηση της ΗΕΑΠ (POWER) είχε ο οίκος HOLDING COMPANY WHITE HALL GROUP του Λονδίνου.

4. Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού. Τον Αύγουστο του 1950 ιδρύθηκε με το Νόμο 1468 η ΔΕΗ, στην οποία υποχρεωτικά περιήλθαν σταδιακά, κατόπιν εξαγοράς, όλες οι επιχειρήσεις παραγωγής, μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Η ίδρυση της ΔΕΗ απέβλεπε στους εξής τρεις σκοπούς:

α) Αύξηση της παραγωγής σε βαθμό που να ανταποκρίνεται στην αυξανόμενη ζήτηση,

β) Επέκταση και βελτίωση των δικτύων ώστε να τροφοδοτηθούν με ισχύ όλοι οι οικισμοί στην Ελλάδα, ακόμη και οι πιο απομακρυσμένοι,

γ) Ορθολογική τεχνοοικονομική οργάνωση της διανομής.

Εκτός των παραπάνω εταιρειών υπήρχαν, μέχρις ότου αναλάβει η ΔΕΗ, 400 περίπου επιχειρήσεις που εξυπηρετούσαν σχεδόν ισάριθμες πόλεις και κωμοπόλεις. Αυτές είχαν δημοτικό, κοινοτικό, ή ιδιωτικό χαρακτήρα και λειτουργούσαν σχεδόν από τις αρχές του 20ου αιώνα, όπως της Χαλκίδας (1902), του Πύργου (1903), της Τρίπολης (1904), των Τρικάλων (1906), κ.λ.π. Στην αρχή του εξηλεκτρισμού, η διανομή γινόταν με συνεχές ρεύμα, γεγονός που περιόριζε την απόσταση μεταφοράς. Έτσι, π.χ. για να εξυπηρετηθεί η Θεσσαλονίκη υπήρχαν στον Λευκό Πύργο εργοστάσιο και τρία πλοία, σε διαφορετικές τοποθεσίες, που τροφοδοτούσαν με ισχύ τα διάφορα σημεία της πόλης. Η εφαρμογή εναλλασσομένου ρεύματος άρχισε μετά το 1945.[1]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. ΝΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΕΤΡΟΣ (1986). ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Ι. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ, σελ. 133-134. ISBN 960-260-125-6.