Μετάβαση στο περιεχόμενο

Τζοβάνι Σοράντσο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Τζοβάνι Σοράντσο
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1240
Μπουράνο
Θάνατος31  Δεκεμβρίου 1328
Βενετία
Χώρα πολιτογράφησηςΒενετική Δημοκρατία
ΘρησκείαΚαθολικισμός
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
στρατιωτικός
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΔόγης της Βενετίας (1312–1328)
Θυρεός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Τζοβάνι Σοράντσο (Ιταλικά : Giovanni Soranzo, Μπουράνο, 1240 - Βενετία, 31 Δεκεμβρίου 1328) ήταν Βενετός ευγενής, πολιτικός και εξέχων μέλος της Οικογένειας Σοράντσο που έγινε ο 51ος Δόγης της Βενετίας (13 Ιουλίου 1312 - 31 Δεκεμβρίου 1328). Η σύζυγος του Τζοβάνι Σοράντσο είχε το όνομα Φραντσεζίνα.[1][2] Ο γαμπρός του Νικολό Κουερίνι και η κόρη του εξορίστηκαν από την Δημοκρατία της Βενετίας επειδή συμμετείχαν στην Συνομωσία των Τιέπολο η οποία είχε στόχο να ανατρέψει το πολίτευμα της Δημοκρατίας και τον Δόγη Γκραντενίγκο. Ο Τζοβάνι Σοράντσο ήταν εξαιρετικός διπλωμάτης, πολιτικός και διοικητής, τον διαδέχθηκε ο Δόγης Φραντσέσκο Ντάντολο.

Πρώτα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας του ήταν ο Αντόνιο Σοράντσο προκαθήμενος του Σαν Μάρκο, γεννήθηκε στο προάστιο του Σαν Άντζελο όπου βρισκόταν η οικογενειακή του κατοικία. Η ημερομηνία της γέννησης του δεν έχει καταγραφεί αλλά σύμφωνα με τον χρονικογράφο του την εποχή που ανέβηκε στο αξίωμα του Δόγη ήταν 67 ετών, συνεπώς το έτος που γεννήθηκε παραπέμπεται στο 1240.[3] Σύμφωνα με την διαθήκη του (8 Αυγούστου 1321) φαίνεται ότι ήταν παντρεμένος με την Φραντσέσκα Μόλιν είχε συνολικά έξι παιδιά 3 γιους και 3 κόρες: Μαρίνο, Νικολό, Αντόνιο, Σοράντσο, Έλενα και Φοντάνα.[4] Ο Τζοβάνι Σοράντσο εξελέγη πολλές φορές στο Μέγα Συμβούλιο (1264, 1266–68, 1270, 1275, 1281, 1295), έγινε επίσης δήμαρχος του Πόρετς και αφορίστηκε από τον τοπικό επίσκοπο Βονιφάτιο που υποστήριζε την Ακυληία. Ο Δόγης Πιέτρο Γκραντενίγκο τον εισήγαγε στο Ελάσσων Συμβούλιο (1290), έγινε κατόπιν δήμαρχος της Κιότζα (1294), της Ιζόλα ντ΄Ίστρια και της Κροατικής Πούλας (1299). Την επόμενη χρονιά (1300) συμμετείχε σε διπλωματική αποστολή του Ανδρέα Σανούδο στον βασιλιά Φρειδερίκο Β΄ της Σικελίας, έγινε κόμης της Ζάνταρ (1301-1303, 1305-1307).[5] Στα τέλη του περασμένου αιώνα ενώ είχε ξεσπάσει πόλεμος με την Δημοκρατία της Γένοβας (1296) πήγε στην Κωνσταντινούπολη και λεηλάτησε μια εχθρική γαλέρα στον Βόσπορο. Με την άφιξη νέων Βενετσιάνικων πλοίων επιτέθηκε στην Γενοβέζικη αποικία Θεοδοσία της Κριμαίας λεηλατώντας και καταστρέφοντας πολλά εχθρικά πλοία. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς (1296) αποσύρθηκε στην Εύβοια, κατόπιν επέστρεψε στην Βενετία και έγινε δεκτός με τιμές.[6]

Την επόμενη δεκαετία ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές του πολέμου της Φερράρας, πήγε εκ μέρους του Δόγη στον Μαρκήσιο της Φερράρα Άτσο Η΄ των Έστε για να του προσφέρει την βοήθεια του ενάντια στα Παπικά Κράτη (1307). Με τον θάνατο του Μαρκησίου την επόμενη χρονιά διορίστηκε ο ίδιος Μαρκήσιος από τον Νοέμβριο του 1308 μέχρι τον Μάρτιο του 1309. Ο Πάπας Κλήμης Ε΄ αντέδρασε γρήγορα, αφόρισε την Βενετία και ανέλαβε ο ίδιος τον έλεγχο της Φερράρας (27 Μαρτίου 1309). Ο Τζοβάνι Σοράντσο απεστάλη τότε με στόχο να ανακαταλάβει την κάτω κοιλάδα του Πάδου αλλά απέτυχε.[7] Την ίδια χρονιά ωστόσο διορίστηκε προκαθήμενος του Αγίου Μάρκου και έγινε ένας από τους υποψηφίους για την διαδοχή του Δόγη Γκραντενίγκο. Η άσχημη τύχη του πολέμου εξόργισε την αριστοκρατία, τον Ιούνιο του 1310 ο Μπαζαμόντε Τιέπολο εγγονός του Δόγη Λορέντσο Τιέπολο και ο Μάρκο Κουερίνι ο οποίος σχετιζόταν με τον ίδιο τον Σοράντσο επειδή η κόρη του είχε παντρευτεί με τον Νικολό Κουερίνι συνωμότησαν για την ανατροπή του Δόγη. Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος ο ίδιος ο Τζοβάνι Σοράντσο ηγήθηκε στις διαπραγματεύσεις για την παράδοση τους.[8] Ο Πιέτρο Γκραντενίγκο πέθανε την επόμενη χρονιά (13 Αυγούστου 1311), επειδή ο αφορισμός από τον πάπα ήταν ακόμα σε ισχύ η ταφή του έγινε σε έναν απλό τάφο στο Μουράνο, τον διαδέχθηκε ο Μαρίνο Τζόρτζι.[9] Η Ζάνταρ είχε επαναστατήσει ξανά την τελευταία χρονιά του Δόγη Γκραντενίγκο, το πρόβλημα δεν λύθηκε ούτε με τον διάδοχο του.[10] Ο ηλικιωμένος Μαρίνο Τζόρτζι πέθανε και ο ίδιος την επόμενη χρονιά (3 Ιουλίου 1312), ο Τζοβάνι Σοράντσο ήταν ο καταλληλότερος για διάδοχος αφού είχε καλές σχέσεις τόσο με τους Γιβελλίνους, όσο και με τους Γουέλφους και τον ίδιο τον πάπα.[11]

Δόγης της Βενετίας

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την άνοδο του στην θέση του δόγη η προτεραιότητα του ήταν να λύσει όλα τα προβλήματα που άνοιξαν οι δύο προκάτοχοι του. Το πρώτο ήταν ο αφορισμός του πάπα, έστειλε στην Αβινιόν τον Φραντσέσκο Ντάντολο, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τελικό αποτέλεσμα την άρση του αφορισμού (26 Ιανουαρίου 1313) και την σύναψη ειρήνης που δεν ήταν ευνοϊκή για την Βενετία (17 Φεβρουαρίου 1313).[12] Η Ζάνταρ μετά από μια σκληρή και μακρόχρονη πολιορκία αναγκάστηκε να παραδοθεί και υπέγραψε τον Σεπτέμβριο του 1313 συνθήκη υποταγής.[13] Οι επιζήσαντες από την συνομωσία εναντίον του Πιέτρο Γκραντενίγκο δικάστηκαν ξανά, δέχτηκε χωρίς αντίρρηση όλες τις αποφάσεις χωρίς να δείξει κανένα έλεος ούτε στα πιο συγγενικά του πρόσωπα. Η κόρη του Σοράντσα και ο σύζυγος της Νικολό Κουερίνι εξορίστηκαν, αργότερα επέστρεψε στην Βενετία αλλά το Συμβούλιο των Δέκα την υποχρέωσε να περιοριστεί σε μοναστήρι.[14] Τα επόμενα χρόνια μέχρι τον θάνατο του πέρασαν εν ειρήνη, προσπάθησε να λύσει όλα τα ζητήματα με διπλωματία και απέφυγε τους πολέμους, απέρριψε την Σταυροφορία που πρότεινε ο Μαρίνο Σανούτο ο Πρεσβύτερος. Η ίδια πολιτική διατηρήθηκε και στην ηπειρωτική Βενετία, προσπάθησε να διατηρήσει καλές σχέσεις με τον Κανγκράντε Α΄ ντελα Σκάλα και έκλεισε μαζί του Συνθήκη (1317).[15] Το θαλάσσιο εμπόριο αναπτύχτηκε σε τεράστιο βαθμό την περίοδο της διακυβέρνησης του, υπέγραψε πολλές συνθήκες με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, την Αρμενία και τα υπόλοιπα βασίλεια της Ανατολής. Οι υπερατλάντιοι θαλάσσιοι δρόμοι έξω από το Στενό του Γιβραλτάρ αναπτύχτηκαν επίσης σε μεγάλο βαθμό, τα πλοία της Βενετίας έφτασαν μέχρι την Αγγλία και την Φλάνδρα. Το χερσαίο εμπόριο αναπτύχτηκε επίσης με εμπορικές συνθήκες με άλλες μεγάλες Ιταλικές πόλεις όπως η Μπολόνια, η Μπρέσια, η Κόμο και το Μιλάνο.[16] Ο Τζοβάνι Σοράντσο ολοκλήρωσε την υποταγή ολόκληρης της Δαλματίας, οι τελευταίες μεγάλες πόλεις της Κροατίας όπως η Σίμπενικ και η Σπλιτ έγιναν Βενετικές επαρχίες. Τις τελευταίες μέρες της ηγεμονίας του εμφανίστηκε άλλη μια συνομωσία με πρωταγωνιστές την οικογένεια Μπαρότσι, κατεστάλη επίσης με επιτυχία.[17] Η ταφή του έγινε στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου, τον διαδέχθηκε ο Φραντσέσκο Ντάντολο μέλος της Οικογένειας Δάνδολου.

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Staley, Edgcumbe (1910). The dogaressas of Venice : The wives of the doges. University of California Libraries. London : T. W. Laurie

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Τζοβάνι Σοράντσο
Γέννηση: 1240 Θάνατος: 31 Δεκεμβρίου 1328
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Μαρίνο Τζόρτζι		 Δόγης της Βενετίας

1312 - 1328		 Διάδοχος
Φραντσέσκο Ντάντολο

Δείτε επίσης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Τζοβάνι_Σοράντσο&oldid=11603002"