Ιοβιανός ο Ύπατος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ιοβιανός
Περίοδος 741
Προκάτοχος Θεοδάτος
Διάδοχος Ιωάννης Φαμπριακός
(Magister Militum)
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Ιοβιανός, επονομαζόμενος Ύπατος ή και Κηπάριος (Ceparius), ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος και στρατηγός. Σύμφωνα με την παράδοση, διετέλεσε Magister Militum του Δουκάτου της Βενετίας το 741.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ιοβιανός υπήρξε σύμφωνα με την μεταγενέστερη μεσαιωνική παράδοση ο τέταρτος στρατιωτικός διοικητής στην διαδοχή της διακυβέρνησης της Βενετίας μετά την δολοφονία του Δόγη Όρσο Ιπάτο, διαδεχόμενος στην εξουσία τον γιο του τελευταίου, Θεοδάτου, ο οποίος ήταν υπεύθυνος της διακυβέρνησης για το προηγούμενο έτος.

Έλαβε από την Κωνσταντινούπολη τον τίτλο του υπάτου, ενδεχομένως για την βοήθεια που προσέφερε στον Έξαρχο της Ραβέννας Ευτύχιο, ο οποίος βρήκε καταφύγιο στην Βενετία μετά την κατάληψη της Ραβέννας από τους Λομβαρδούς, όπου και εγκαταστάθηκε έως την ανακατάληψη της της πόλης.

Στην διάρκεια της περιόδου διακυβέρνησής του συνεχίστηκε η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Ερακλέα και του Εκίλιο, με μάι μάχη να λαμβάνει χώρα στην περιοχή η οποία είναι σήμερα γνωστή ως Torre del Caligo.

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Samuele Romanin, Storia documentata di Venezia, Pietro Naratovich tipografo editore, Venezia, 1853.
  • Heinrich Kretschmayr, Geschichte von Venedig, Band I: Bis zum Tode Enrico Dandolos, Gotha 1905
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gioviano Cepanico της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).