Οίκος των Καπέτων-Ανζού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο θυρεός των Καπέτων-Ανζού

Ο Οίκος των Καπέτων-Ανζού Γαλλικός βασιλικός Οίκος, κλάδος του Οίκου των Καπέτων, είναι ένας από τους τρεις Οίκους με την ονομασία "Ανδεγαυικός" που μεταφράζεται ως "καταγωγή από το Ανζού". Ο ιδρυτής του Οίκου ήταν ο Κάρολος ο Ανδεγαυός, ο πρώτος Καπέτης βασιλιάς που κυβέρνησε το Βασίλειο της Σικελίας τον 13ο αιώνα μικρότερος γιος του Λουδοβίκου του Λέοντα και μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκου του Αγίου. Στον Σικελικό Εσπερινό (1282) οι Γάλλοι σφαγιάστηκαν και εκδιώχθηκαν από το νησί, στον Κάρολο έμεινε μονάχα το νότιο τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου το Βασίλειο της Νεαπόλεως. Οι κλάδοι της δυναστείας κυβέρνησαν στον Μεσαίωνα μέχρι το 1435 χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Ο Οίκος κυβέρνησε συνολικά το Ανζού, το Μειν, την Τουραίν, την Προβηγκία, το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, τον Τάραντα, τα βασίλεια της Σικελίας και της Νεαπόλεως, την Ουγγαρία, την Κροατία, την Αλβανία και την Πολωνία.

Άνοδος του Καρόλου του Ανδεγαυού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κάρολος Α΄ βασιλιάς της Σικελίας-Νάπολης

Με τον θάνατο του πατέρα του (1226) ο Κάρολος ο Ανδεγαβός ονομάστηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Λουδοβίκο "κόμης του Ανζού και του Μειν". Το Ανζού ήταν ένα υποτελές κρατίδιο στα δυτικά της Γαλλία το οποίο είχαν αποσπάσει πριν μερικές δεκαετίες οι Καπέτες από τους Πλανταγενέτες. Ο Κάρολος παντρεύτηκε την διάδοχο της κομητείας της Προβηγκίας Βεατρίκη της Προβηγκίας μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης, με τον γάμο έγινε κόμης της Προβηγκίας. Μετά την συμμετοχή του στην Ζ΄ Σταυροφορία ο Πάπας Κλήμης Δ΄ του πρόσφερε το βασίλειο της Σικελίας που περιείχε εκτός από το νησί και την νότια Ιταλία, ο λόγος ήταν η σύγκρουση του πάπα τότε με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που κυβερνούσαν οι Χοενστάουφεν. Οι Γουέλφοι οπαδοί των Καπέτων κέρδισαν το βασίλειο της Σικελίας από τους Γιβελίνους στην μάχη του Μπενεβέντο, ο Κάρολος περιγράφεται βασιλιάς αρκετά δυναμικός, ενεργητικός και φιλόδοξος. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός, ο Βαλδουίνος Β΄ της Κωνσταντινούπολης και ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος υπέγραψαν την Συνθήκη του Βιτέρμπο (1267) σύμφωνα με την οποία ο Κάρολος κληρονόμησε τα δικαιώματα διαδοχής στην Λατινική Αυτοκρατορία, με την ίδια συνθήκη η κόρη του Καρόλου Βεατρίκη της Σικελίας παντρεύτηκε τον γιο του Βαλδουίνου Β΄ Φίλιππο του Κουρτεναί.[1][2]

Οι Βυζαντινοί είχαν ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολη (1261) και ο Κάρολος σχεδίαζε να κερδίσει το αυτοκρατορικό στέμμα με την εκδίωξη του Μιχαήλ Η΄.[3] Ο Κάρολος έγινε κυρίαρχος στην Κέρκυρα και σε πόλεις στα Βαλκάνια όπως το Δυρράχιο, ανέλαβε την κυριαρχία στο πριγκιπάτο της Αχαΐας και στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου εκτός από εκείνα που κυβερνούσε η Βενετική Δημοκρατία.[4][5] Ο Κάρολος κατόπιν συμμετείχε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Λουδοβίκο στην ανεπιτυχή Η΄ Σταυροφορία στην Τύνιδα, ύστερα στράφηκε αποκλειστικά στην Κωνσταντινούπολη αλλά ο στόλος του καταστράφηκε από τρικυμία έξω από την ακτή του Τράπανι.[6] Ο νέος Πάπας Γρηγόριος Ι΄ στην Δεύτερη Σύνοδο της Λυών υποχρέωσε τον Κάρολο να κλείσει ειρήνη με τον Μιχαήλ με στόχο την ένωση των δυο εκκλησιών και κοινή εκστρατεία όλων των χριστιανών στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ για να το ανακαταλάβουν από τους Μουσουλμάνους.[7]

Οι κλάδοι της δυναστείας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κάρολος ισχυροποίησε την εξουσία του στο Δυρράχιο από το 1272 δημιουργώντας ένα μικρό βασίλειο της Αλβανίας για τον εαυτό του πάνω από το Δεσποτάτο της Ηπείρου, δέχτηκε την υποτέλεια των τοπικών οπλαρχηγών.[8] Ο Σικελικός Εσπερινός οδήγησε στην εκδίωξη του από την Σικελία αλλά οι απόγονοι του κυβέρνησαν την Νεάπολη μέχρι το 1435. Ο κλάδος των Ανζού της Ουγγαρίας κυβέρνησε την Ουγγαρία (1308 - 1385 και 1386 - 1395) και την Πολωνία (1370 - 1399), ο κλάδος των Ανζού του Τάραντα διεκδίκησε την Λατινική Αυτοκρατορία και ο κλάδος των Ανζού του Δυρραχίου κυβέρνησε την Νάπολη (1382 - 1435) και την Ουγγαρία (1385 - 1386). Ο κλάδος των Ανζού του Δυρραχίου ξεκληρίστηκε όταν πέθανε πρόωρα ο Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως (1414) και έσβησε όταν πέθανε η αδελφή του Ιωάννα Β΄ της Νάπολης (1435)

Άνοδος στον θρόνο της Ουγγαρίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα Ουγγρικά εδάφη που κυβερνήθηκαν από τον Λουδοβίκο Α΄.

Ακολούθησαν πολλοί γάμοι ανάμεσα στους Καπέτιδες και την Δυναστεία των Άρπαντ. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός πάντρεψε τον μεγαλύτερο γιο του Κάρολο τον Χωλό με την Μαρία της Ουγγαρίας κόρη του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας. Τα 14 παιδιά τους δημιούργησαν τον κλάδο των Ανζού της Σικελίας με έδρα την Νάπολη. Η μικρότερη κόρη του Καρόλου του Ανδεγαυού Ελισάβετ της Σικελίας, Βασίλισσα της Ουγγαρίας παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Δ΄ της Ουγγαρίας, ο Λαδίσλαος προτιμούσε ωστόσο τις ερωμένες του και ο γάμος παρέμεινε άτεκνος. Τον άτεκνο Λαδίσλαο Δ΄ διαδέχθηκε ο Ανδρέας Γ΄ της Ουγγαρίας γιος του Στεφάνου του υστερότοκου, του μπάσταρδου μικρότερου ετεροθαλούς αδελφού του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας, για πολλούς ο θάνατος του Λαδίσλαου Δ΄ ήταν το τέλος της δυναστείας του Αγίου Στεφάνου. Στην Νάπολη ο Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας μεγαλύτερος γιος του Καρόλου του Χωλού με την Μαρία της Ουγγαρίας ανακηρύχτηκε τιτλούχος βασιλιάς της Ουγγαρίας με την υποστήριξη της μητέρας του και του πάπα. Προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη των Ούγγρων μεγιστάνων για να πάρει επίσημα το στέμμα αλλά δεν το πέτυχε μέχρι τον πρόωρο θάνατο του. Με τον θάνατο του Ανδρέα Α΄ επίσημα είχαν πεθάνει όλοι οι αρσενικοί απόγονοι του Αγίου Στεφάνου και έπρεπε να διατηρηθεί στον θρόνο το αίμα του έστω σε μητρική γραμμή, εμφύλιος ξέσπασε ανάμεσα στους βαρόνους για τον θρόνο. Μετά την σύντομη περίοδο που βασίλευσαν ο Βεγκέσλαος Γ΄ της Βοημίας (1301 - 1305) και ο Όθων Γ΄ της Βαυαρίας (1305 - 1307) ο εμφύλιος έληξε με νικητή τον γιο του Καρόλου Μαρτέλου Κάρολο Α΄ της Ουγγαρίας αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1320 αντιμετώπισε την αντίδραση των ισχυρών Ούγγρων βαρόνων.

Οι τρεις γιοι του Καρόλου Α΄ ήταν : Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας (1326–1382), Ανδρέας της Καλαβρίας (1327-1345) και Στέφανος της Σλαβονίας (1332-1354). Ο Λουδοβίκος Α΄ άφησε δύο κόρες : την Μαρία, βασίλισσα της Ουγγαρίας (1371 - 1395) που παντρεύτηκε τον Σιγισμόνδο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την Γιαντβίγκα της Πολωνίας (1373 - 1399) που παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν. Με τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄ χωρίς γιους ο σύζυγος της Μαρίας Σιγισμόνδος δέχτηκε την συμβασιλεία από τους Ούγγρους λόρδους, άφησαν μόνο μια κόρη την Ελισάβετ του Λουξεμβούργου που μετά τον θάνατο της (1395) το στέμμα πέρασε στον Οίκο του Λουξεμβούργου.

Η υπόθεση της δολοφονίας του Ανδρέα της Καλαβρίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο εξάχρονος Ανδρέας της Καλαβρίας απεστάλη στην Νάπολη (1333) για κληρονομικούς λόγους και μπήκε στην κηδεμονία του θείου του πατέρα του Ροβέρτου του Σοφού. Ο Ανδρέας αρραβωνιάστηκε (1334) την ξαδέλφη του Ιωάννα Α΄ της Νάπολης εγγονή και διάδοχο του Ροβέρτου του Σοφού, την παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών (1342), μετά τον θάνατο του Ροβέρτου (1343) ο Ανδρέας έγινε θύμα των ισχυρών βαρόνων της Νάπολης. Ο Ροβέρτος ο Σοφός είχε δικαιώματα στον θρόνο της Νάπολης λόγω πρωτογένειας. Ο παππούς του Ανδρέα Κάρολος Μαρτέλος πέθανε πολύ πρόωρα και διάδοχος θα έπρεπε να γίνει ο γιος του Κάρολος που ήταν μόλις 7 ετών ηλικία και δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τις σκληρές επιθέσεις των Σικελών. Ο Κάρολος ο Χωλός έδωσε το στέμμα στον δεύτερο γιο του Άγιο Λουδοβίκο της Τουλούζης αλλά δεν το δέχτηκε για θρησκευτικούς λόγους και το στέμμα πέρασε αυτόματα στον τρίτο γιο του Ροβέρτο. Ο Κάρολος ο Χωλός για να αποζημιώσει τον επτάχρονο εγγονό του Κάρολο του έδωσε τα κληρονομικά δικαιώματα στον θρόνο της Ουγγαρίας.

Ο Ροβέρτος ο Σοφός στην διαθήκη του όρισε διάδοχο του την εγγονή του (1343) και δεν ανέφερε τίποτα για τον μικρό Ανδρέα, με την έγκριση του πάπα Κλήμη ΣΤ΄ η Ιωάννα Α΄ στέφθηκε μόνη βασίλισσα της Νεαπόλεως (1344). Ο Ανδρέας φοβόταν για την ζωή του, έγραψε στην μητέρα του Ελισάβετ της Πολωνίας ότι ήταν έτοιμος να δραπετεύσει από την Νεάπολη. Η μητέρα του έκανε παρέμβαση και διέδωσε ψευδώς ότι ο πάπας δέχτηκε να γίνει η στέψη του Ανδρέα με την σύζυγο του. Οι ευγενείς από φόβο μήπως αλλάξει γνώμη ο πάπας αποφάσισαν να τον θανατώσουν, σε ένα κυνηγητικό ταξίδι στην Αβέρσα οι συνωμότες τον συνέλαβαν όταν έβγαινε την νύχτα από το δωμάτιο του ενώ η Ιωάννα κοιμόταν, ένας υπηρέτης έκλεισε την πόρτα για να μην δραπετεύσει. Μετά από άγρια πάλη οι συνωμότες στραγγάλισαν τον Ανδρέα με ένα κορδόνι και πέταξαν το πτώμα του από το παράθυρο. Η Ουγγαρέζα νοσοκόμα του Ανδρέα Ισόλδη το μετέφερε στην εκκλησία των μοναχών και παρέμεινε μέχρι το επόμενο πρωί, όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι από την Ουγγαρία τους είπε αναλυτικά στην γλώσσα τους τι έγινε και πληροφόρησαν τον βασιλιά τους.[9] Η Ιωάννα στιγματίστηκε για όλη την υπόλοιπη ζωή της με τον φόνο αν και εισήχθη δυο φορές σε δίκη και αθωώθηκε, ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας πολλές φορές έκανε εκστρατείες στην Νάπολη για να εκδικηθεί τον φόνο του αδελφού του.

Πόλεμοι του Λουδοβίκου Α΄ με την Νεάπολη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η στέψη του Καρόλου του Ανδεγαυού από τον πάπα Κλήμη Δ΄.

Τον Νοέμβριο του 1347 ο Λουδοβίκος Α΄ ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον της Νάπολης με 1.000 Γερμανούς και Ουγγαρέζους μισθοφόρους. Με την άφιξη του στο βασίλειο της Ιωάννας είχε 2.000 Ούγγρους ιππότες, 2.000 ιππείς μισθοφόρους βαριά οπλισμένους, 2.000 Κουμάνους τοξότες ιππείς και 6.000 πεζούς μισθοφόρους βαριά οπλισμένους. Η Ιωάννα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Λουδοβίκο του Τάραντα, με τον γάμο έκλεισε ειρήνη με τον μεγάλο εχθρό της Νεαπόλεως το βασίλειο της Σικελίας. Ο στρατός της Νάπολης περιείχε 2.700 ιππότες και 5.000 πεζούς υπό την ηγεσία του Λουδοβίκου του Τάραντα, οι Ούγγροι ήταν οι μεγάλοι νικητές στην μάχη της Καπούα (11 Ιανουαρίου 1348) και όλοι οι βαρόνοι του βασιλείου δήλωσαν υποταγή στον νέο βασιλιά. Ο Λουδοβίκος βάδισε από το Μπενεβέντο για την Αβέρσα τον τόπο που είχε δολοφονηθεί ο αδελφός του. Οι Ναπολιτσιάνοι έντονα δυσαρεστημένοι από την σκληρή διακυβέρνηση των Ούγγρων κάλεσαν πίσω την Ιωάννα που έδωσε στους πάπες τα δικαιώματα της στην Αβινιόν, σε αντάλλαγμα ζήτησε βοήθεια να ανατρέψει τους Ούγγρους. Η Μαύρη Πανώλη ανάγκασε τους Ούγγρους να φύγουν από την Νεάπολη και η Ιωάννα επέστρεψε με τον δεύτερο σύζυγο της. Τον Ιανουάριο του 1352 σε νέα δίκη στην Αβινιόν της Ιωάννας και του Λουδοβίκου για τον φόνο του Ανδρέα αθωώθηκαν πανηγυρικά και έκλεισαν ειρήνη με τους Ούγγρους (23 Μαρτίου 1352). Η ειρήνη κράτησε 29 χρόνια, ο Λουδοβίκος Α΄ έστειλε τον ξάδελφο του Κάρολο του Δυρραχίου να καταλάβει την Νεάπολη, ο Κάρολος ορκίστηκε νέος βασιλιάς (1382). Ο Κάρολος Γ΄ της Νεαπόλεως φυλάκισε την Ιωάννα και την στραγγάλισε στην φυλακή αλλά μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄ όταν διεκδίκησε το Ουγγρικό στέμμα δολοφονήθηκε και ο ίδιος (1386)

Πτώση της δυναστείας στην Ουγγαρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Στέφανος της Σλαβονίας τρίτος γιος του Καρόλου Α΄ πέθανε πρόωρα πριν τον μεγαλύτερο αδελφό του (1354), μετά την δολοφονία του Ανδρέα έγινε διάδοχος του Ουγγρικού θρόνου αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ ήταν άτεκνος. Παντρεύτηκε (1350) την Μαργαρίτα της Βαυαρίας, δούκισσα της Σλαβονίας κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Βαυαρίας. Ο γάμος με μια Γερμανική πριγκίπισσα εξόργισε σε τέτοιο βαθμό τους Πολωνούς που υποσχέθηκαν τον Ιούλιο του 1351 στον Λουδοβίκο Α΄ ότι θα τον αναγνωρίσουν διάδοχο του Καζιμίρ Γ΄ του Μέγα μόνο αν δεν συμμετείχε ο αδελφός του Στέφανος στην διακυβέρνηση. Με τον γάμο απέκτησε μια κόρη την Ελισάβετ (1352) και έναν γιο τον Ιωάννη της Σλαβονίας που τον διαδέχτηκε στην Σλαβονία αλλά πέθανε σε νηπιακή ηλικία (1360).

Με τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας (1382), ο Κάρολος Γ΄ της Νεαπόλεως γιος του Λουδοβίκου του Δυρραχίου (1324–1362) και δισέγγονος του Καρόλου του Χωλού διεκδίκησε τον Ουγγρικό θρόνο σαν μοναδικός αρσενικός απόγονος της Ανδεγαυικής δυναστείας. Η υπόθεση ήταν πολύ εύκολη για τον ίδιο με την βοήθεια Κροατών ευγενών, έδιωξε από την Ουγγαρία τον Δεκέμβριο του 1385 την μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ Μαρία της Ουγγαρίας που είχε παντρευτεί τον αυτοκράτορα Σιγισμόνδο. Η Ελισάβετ της Βοσνίας χήρα του Λουδοβίκου Α΄ και μητέρα της Μαρίας οργάνωσε την δολοφονία του (7 Φεβρουαρίου 1386), πέθανε από τα τραύματα του στο Βίσεγκραντ στις 24 Φεβρουαρίου. Ο γιος του Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως θα διεκδικήσει τον θρόνο της Ουγγαρίας χωρίς να τον αποκτήσει ποτέ.

Άνοδος στον θρόνο της Πολωνίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καλλιτεχνική απεικόνιση του Σικελικού Εσπερινού από τον Φραντσέσκο Άγιετς.

Ο Καζιμίρ Γ΄ ο Μέγας τελευταίος βασιλιάς της Πολωνίας από τον Οίκο των Πιαστ επέλεξε διάδοχο τον ανιψιό του Λουδοβίκο Α΄ (1355) με το Προνόμιο του Βούδα, με τον θάνατο του Καζιμίρ (5 Νοεμβρίου 1370) τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος. Η Πολωνική αριστοκρατία δέχτηκε με ενθουσιασμό την άνοδο του Λουδοβίκου με την σκέψη ότι θα απουσίαζε ο ίδιος και θα έδειχνε ελάχιστο ενδιαφέρον. Ο Λουδοβίκος έστειλε την μητέρα του Ελισάβετ που ήταν αδελφή του Καζιμίρ Γ΄ να κυβερνήσει σαν αντιβασίλισσα.[10] Οι προτεραιότητες του Λουδοβίκου ήταν κυρίως στην Ουγγαρία, επισκέφτηκε την Πολωνία μόνο τρεις φορές και πέρασε λίγους μήνες ενώ οι διαπραγματεύσεις με την αριστοκρατία της Πολωνίας έγιναν στην Ουγγαρία. Οι Ούγγροι ωστόσο ήταν μισητοί στην Πολωνία, σε ένα μακελειό στην Κρακοβία σφαγιάστηκαν 160 Ούγγροι και η αντιβασίλισσα επέστρεψε δυσαρεστημένη στην Ουγγαρία.[11] Ο Λουδοβίκος Α΄ αντικατέστησε την μητέρα του με τον συγγενή τους Βλαδίσλαο Β΄ του Οπόλε.[12] Η ένωση της Πολωνίας με την Ουγγαρία διαλύθηκε με τον θάνατο του Λουδοβίκου (1382), οι δυσαρεστημένοι Πολωνοί ευγενείς ζήτησαν από την διάδοχο του στον Ουγγρικό θρόνο Μαρία να έρθει να εγκατασταθεί μόνιμα στην Κρακοβία. Η μητέρα της Μαρίας Ελισάβετ της Βοσνίας που ήταν χήρα του Λουδοβίκου και μικρανεψιά του πατέρα του Καζιμίρ Γ΄ Λαδίσλαου Α΄ του Βραχύ φοβήθηκε ότι θα έχει την τύχη της πεθεράς της και το αρνήθηκε.[13] Αποφάσισε να μην αντιμετωπίσει την αριστοκρατία με την βία και έστειλε την μικρότερη κόρη της Γιαντβίγκα της Πολωνίας να στεφτεί βασίλισσα σαν διάδοχος του Λουδοβίκου στην Πολωνία.

Η Γιαντβίγκα στέφτηκε στην Κρακοβία βασίλισσα της Πολωνίας (16 Οκτωβρίου 1384), η αριστοκρατία της Πολωνίας βρέθηκε σε έντονη αντίθεση μαζί της επειδή σχεδίαζε να παντρευτεί τον Γουλιέλμο της Αυστρίας και να γίνει βασιλιάς στο πλευρό της. Οι σύμβουλοι της Γιαντβίγκα ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τον δούκα της Λιθουανίας Γιαγκελόν που ήταν ακόμα παγανιστής για να παντρευτεί την βασίλισσα τους, με την Ένωση του Κριού ο ίδιος και οι Λιθουανοί βαπτίστηκαν Καθολικοί. Ο Γιαγκελόν βαπτίστηκε χριστιανός με το όνομα Λαδίσλαος, παντρεύτηκε την Γιαντβίγκα (15 Φεβρουαρίου 1386) και ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Πολωνίας ως Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν (4 Μαρτίου 1386), βασίλευσε στο πλευρό της συζύγου του. Η Γιαντβίγκα παρέμεινε άτεκνη για περισσότερη από μια δεκαετία, κατόπιν γεννήθηκε στην Βάβελ μια κόρη η Μαρία Βονιφακία (22 Ιουνίου 1399) αλλά το βρέφος πέθανε σε τρεις βδομάδες (13 Ιουλίου 1399). Η Γιαντβίγκα πέθανε και αυτή σε τέσσερις μέρες από τις επιπλοκές στην γέννα (17 Ιουλίου 1399). Ο Οίκος των Γιαγκελλόνων πήρε το στέμμα της Πολωνίας, η Λιθουανία και η Πολωνία ενώθηκαν για τέσσερις αιώνες.

Άνοδος στον θρόνο της Αλβανίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός κατέκτησε πολλές περιοχές στην Αλβανία από το Δεσποτάτο της Ηπείρου (1271) και πήρε τον Φεβρουάριο του 1272 τον τίτλο του βασιλιά της Αλβανίας, το βασίλειο επεκτεινόταν από το Δυρράχιο μέχρι τις ακτές στο Βουθρωτό. Οι προσπάθειες του Καρόλου να επεκταθεί προς την Κωνσταντινούπολη απέτυχαν και οι Βυζαντινοί τον έδιωξαν από την περιοχή στην πολιορκία του Μπέρατ (1281). Ο Σικελικός Εσπερινός εξασθένησε σημαντικά περισσότερο τον Κάρολο που περιορίστηκε σε μια μικρή περιοχή γύρω από το Δυρράχιο. Οι Ανδεγαυοί παρέμειναν στην περιοχή μέχρι την εποχή που την κατέλαβε οριστικά ο Αλβανός πρίγκιπας Κάρολος Τόπια (1368), ο γιος του Τόπια παρέδωσε την πόλη στην Βενετική Δημοκρατία (1392).

Γενεαλογία Καπέτων-Ανζού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κάρολος Α΄
βασ.Σικελίας-Νάπολης (1265-85)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κάρολος Β΄
βασ. της Νάπολης (1285-1309)
 
Φίλιππος
βασ. της Σαρδηνίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κάρολος-Μαρτέλος
διεκδικητής βασ. της Ουγγαρίας
ΚΛΑΔΟΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ
 
Λουδοβίκος άγιος
επίσκοπος Τουλούζης
 
 
 
 
 
Ροβέρτος
βασ. της Νάπολης (1309-43)
ΚΛΑΔΟΣ ΝΑΠΟΛΗΣ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Φίλιππος Α΄
πρίγκιπας του Τάραντα
ΚΛΑΔΟΣ ΤΑΡΑΝΤΟΣ
 
Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος
κόμης της Άντρια
 
Πέτρος η καταιγίδα
κόμης του Έμπολι
 
 
 
 
 
Ιωάννης
κόμης της Γκραβίνα,
δούκας του Δυρραχίου
ΚΛΑΔΟΣ ΔΥΡΡΑΧΙΟΥ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κάρολος Α΄
βασ. της Ουγγαρίας
 
 
 
 
 
(νόθος) Κάρολος
καγκελάριος
 
Κάρολος
δούκας της Καλαβρίας
 
Κάρολος
διάδοχος του Τάραντα
 
Φίλιππος
"δεσπότης της Ρωμανίας"
 
Ροβέρτος
πρίγκιπας του Τάραντα
 
Λουδοβίκος
πρίγκιπας του Τάραντα
 
Φίλιππος Β΄
πρίγκιπας του Τάραντα
 
Κάρολος
δούκας του Δυρραχίου
 
Λουδοβίκος
δούκας του Δυρραχίου
 
Ροβέρτος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος Α΄
βασ. της Ουγγαρίας
 
Ανδρέας
δούκας της Καλαβρίας
 
Στέφανος
δούκας της Σλαβονίας
 
Ιωάννα Α΄
βασ. της Νάπολης (1343-81)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κάρολος Γ΄
βασ. της Νάπολης (1382-86)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης
δούκας της Σλαβονίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννα Β΄
βασ. της Νάπολης (1414-35)
 
Λαδίσλαος
βασ. της Νάπολης (1386-1414)

Θυρεοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Abulafia, 148. "He reached an agreement with the dispossessed Latin Emperor Baldwin, his son and heir Philip of Courtenay and William of Villehardouin ... The resultant treaties ... signed in the papal palace at Viterbo in May 1267, would have made Charles of Anjou the effective controller of a restored Latin emperor ..."
  2. Hazzard, The Fourteenth and Fifteenth Centuries, 35.
  3. Hazzard, The Fourteenth and Fifteenth Centuries, 35.
  4. Abulafia, 533. "The principality of Morea and its dependencies should be transferred to [Charles of Anjou] ... granted to Charles suzerainty over the islands of the Aegean, Corfu and all Latin possession in Epiros."
  5. Abulafia, 793. "[Charles of Anjou] took charge of Durazzo ..."
  6. Hazzard, The Fourteenth and Fifteenth Centuries, 37.
  7. Hazzard, The Fourteenth and Fifteenth Centuries, 37.
  8. Van Antwerp Fine, The Late Medieval Balkans, 184.
  9. http://www.kislexikon.hu/isolda.html
  10. Lukowski, Jerzy; Zawadzki, Hubert (2006). A Concise History of Poland (2nd ed.). Cambridge University Press
  11. Engel, Pál (2005). Realm of St. Stephen: A History of Medieval Hungary 895–1526
  12. Engel, Pál (2005). Realm of St. Stephen: A History of Medieval Hungary 895–1526
  13. Engel, Pál (2005). Realm of St. Stephen: A History of Medieval Hungary 895–1526

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Abulafia, David, ed. (2004). The New Cambridge Medieval History. 5. Cambridge University Press.
  • Engel, Pál (2005). Realm of St. Stephen: A History of Medieval Hungary 895–1526
  • Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press.
  • Geanakoplos, Deno John (1975). "Byzantium and the Crusades, 1261–1354". In Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume III: The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Madison, Wisconsin: University of Wisconsin Press.
  • Lukowski, Jerzy; Zawadzki, Hubert (2006). A Concise History of Poland

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]