Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Κάρολος Β΄ της Νάπολης)
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κάρολος Β'
Charles 2 of Naples.jpg
Περίοδος 7 Ιανουαρίου 1285 - 5 Μαΐου 1309
Προκάτοχος Κάρολος ο Ανδεγαυός
Διάδοχος Ροβέρτος της Νεαπόλεως
Γέννηση 1254
Θάνατος 5 Μαΐου 1309 (55 ετών)
Νάπολη, Βασίλειο της Νεαπόλεως
Σύζυγος Μαρία της Ουγγαρίας
Επίγονοι Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας
Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης
Ροβέρτος της Νεαπόλεως
Φίλιππος Α΄ του Τάραντα
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος της Άντρια
Ιωάννης του Δυρραχίου
Μαργαρίτα, κόμισσα του Ανζού
Ελεονώρα του Ανζού
και άλλοι
Οίκος Καπέτων-Ανζού
Πατέρας Κάρολος ο Ανδεγαυός
Μητέρα Βεατρίκη της Προβηγκίας
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )
Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως
Ο Κάρολος Β΄ με την σύζυγο του Μαρία της Ουγγαρίας και τα παιδιά τους - Βίβλος της Νάπολης

Ο Kάρολος Β΄ ο Χωλός (Carlo II di Napoli, 1254 - 5 Μαΐου 1309) από τον Οίκο των Καπέτων-Ανζού ήταν βασιλιάς της Νεαπόλεως (1285 - 1309), βασιλιάς της Αλβανίας, πρίγκηπας του Σαλέρνο, πρίγκηπας της Αχαΐας, κόμης της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ και κόμης του Ανζού.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Καρόλου Α΄ του Ανδεγαυού βασιλιά της Νεαπόλεως & κόμη του Ανζού και της Βεατρίκης του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης και κληρονόμου του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Προβηγκίας & του Φορκαλκιέ.

Αιχμάλωτος του βασιλιά της Αραγωνίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας του είχε κατακτήσει το βασίλειο της Σικελίας(-Νεαπόλεως) από τον Μαμφρέδο την δεκαετία του 1260, αλλά ανατράπηκε (1282) στη Σικελία έπειτα από εξέγερση, τη λεγομένη των Σικελικών Εσπερινών, ύστερα από συμμαχία του Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας (ο οποίος τον διαδέχθηκε) με τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Κατά τους Σικελικούς Εσπερινούς ο Κάρολος Β΄ συνελήφθη στις 5 Ιουνίου του 1283 στη ναυμαχία της Νάπολης από τον Ρουτζέρο ντι Λαούρια. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του (1285) ήταν αιχμάλωτος στην Αυλή του Πέτρου Γ΄, ο οποίος απεβίωσε την ίδια χρονιά (1285) και το βασίλειό του μοιράστηκε: την Αραγωνία κληρονόμησε ο μεγαλύτερος γιος του Αλφόνσος Γ΄ και την νήσο Σικελία ο δεύτερος γιος του Ιάκωβος Β΄. Ο Κάρολος Β΄ ελευθερώθηκε (1288) με τη μεσολάβηση του Εδουάρδου A΄ της Αγγλίας, με αυστηρούς όρους, όπως να είναι βασιλιάς της Νεαπόλεως και όχι της νήσου Σικελίας, να δώσει τρεις γιους του και 60 ευγενείς από την Προβηγκία ως ομήρους, να πληρώσει 30.000 μάρκα και να επιστρέψει ο ίδιος στην αιχμαλωσία, αν δεν εκπληρώσει τις υποσχέσεις του σε τρία χρόνια. [1]

Προσπάθειες για ανακατάληψη της Σικελίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πάπα Μαρτίνος Δ΄, που εμφανιζόταν ως επικυρίαρχος της Σικελίας, είχε δυσαρεστηθεί με την κατάληψή της από τον Πέτρο Γ΄ και είχε δώσει την Αραγωνία στον ανιψιό του Πέτρου Γ΄, τον Κάρολο κόμη του Βαλουά, αντί 20.000 ασημένιων λιρών. Ο Κάρολος Β΄ προσπάθησε στην συνέχεια να πείσει τον γαμπρό του Κάρολο κόμη του Βαλουά να διεκδικήσει το βασίλειο της Αραγωνίας. Πράγματι ο Κάρολος κόμης του Βαλουά, σε συμμαχία με τον βασιλιά της Καστίλης, ξεκίνησε την Αραγωνική Σταυροφορία. Ο Αλφόνσος Γ΄ αναγκάστηκε να υπογράψει την ταπεινωτική συνθήκη του Ταρασκόν, στην οποία υποσχέθηκε να στείλει στρατό στην Σικελία για να ζητήσει από τον αδελφό του Ιάκωβο Β΄ να απαρνηθεί τα δικαιώματά του στον θρόνο της Σικελίας υπέρ του Καρόλου Β΄ και να πληρώσει φόρο υποτελείας στην Αγία Έδρα. Η συνθήκη δεν εφαρμόστηκε τελικά, λόγω του θανάτου του Αλφόνσου Γ΄ χωρίς απογόνους (1291). Το βασίλειο της Αραγωνίας κληροδοτήθηκε στον αδελφό του Ιάκωβο Β΄ της Σικελίας, ο οποίος έφυγε για την Αραγωνία, αφήνοντας στη νήσο Σικελία για αντιβασιλιά τον μικρότερο αδελφό του Φρειδερίκο Β΄. Ο νέος πάπας Βονιφάτιος Η΄, που εξελέγη το 1294, μεσολάβησε μεταξύ του Καρόλου Β΄ και του Ιακώβου Β΄. Κατάφερε να υπογράψει ο Ιάκωβος Β΄ την Συνθήκη του Ανάγνι (1295), σύμφωνα με την οποία ο ίδιος θα νυμφευόταν την Λευκή, κόρη του Καρόλου Β΄, θα παραχωρούσε τη νήσο της Σικελίας πάλι στον Κάρολο Β΄ και ως αντάλλαγμα ο πάπας θα τον βοηθούσε να κατακτήσει την Κορσική και την Σαρδηνία.

Κηρύχθηκε βασιλιάς της Σικελία,ς αλλά χωρίς να πάρει το στέμμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο Κάρολος Β΄ ταξίδεψε στη νήσο Σικελία για να την παραλάβει, συνάντησε βίαιη αντίσταση από τους κατοίκους, οι οποίοι δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο να κυβερνηθούν ξανά από την δυναστεία των Καπέτων-Ανζού (Ανδεγαυών)· ήταν οι ίδιοι, οι οποίοι είχαν σφάξει τους Γάλλους στην εξέγερση των Σικελικών Εσπερινών. Οι εξεγερθέντες κάτοικοι ανακήρυξαν νέο βασιλιά τον Φρειδερίκο Β΄, που είχε αφήσει στο νησί ο αδελφός του Ιάκωβος Β΄ σαν αντιβασιλιά· ο πάπας τον πίεσε να μην δεχτεί τον θρόνο, αλλά ο Φρειδερίκος Β΄ αρνήθηκε την πρόταση του πάπα, κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση ακόμη και με τον αδελφό του. Ο πόλεμος για την κατάκτηση του νησιού στην συνέχεια ήταν πολύ σκληρός: ο Κάρολος Β΄ είχε συμμάχους τον πάπα, τον Κάρολο κόμη του Βαλουά, αλλά και τον ίδιο τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας, αδελφό του Φρειδερίκου Β΄. Παρόλα αυτά δεν κατάφερε να καταλάβει το νησί και ο γιος του Φίλιππος Α΄ πιάστηκε αιχμάλωτος στην μάχη της Λα Φαλκονάρα (1299). Τελικά κλείστηκε η ειρήνη της Καλταμπελλόττα (1302), σύμφωνα με την οποία ο Κάρολος Β΄ αποκήρυξε οριστικά τα δικαιώματά του στο νησί της Σικελίας υπέρ του Φρειδερίκου Β΄, ο οποίος θα νυμφευόταν την κόρη εκείνου Ελεονόρα. Η συνθήκη επικυρώθηκε και από τον πάπα (1303). Ο Κάρολος Β΄ επέστρεψε στην Νεάπολη και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την πρόοδο και τον καλλωπισμό της πόλης. Τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Νεαπόλεως ο τρίτος γιος του Ροβέρτος ο Σοφός, αφού οι δυο μεγαλύτεροι είχαν αποβιώσει πριν από τον ίδιον.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε το 1270 τη Μαρία των Άρπαντ, κόρη του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας[2] και παιδιά τους ήταν:

  • Κάρολος-Μαρτέλος 1271-1295, τιτουλάριος βασιλιάς της Ουγγαρίας. [3]
  • Μαργαρίτα 1273-1299, κόμισσα του Ανζού & του Μαιν, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Κάρολο των Καπετιδών κόμη του Βαλουά και ιδρυτή του κλάδου των Βαλουά. [4]
  • Λουδοβίκος 1274-1298, επίσκοπος της Τουλούζης. Ανακηρύχθηκε άγιος.[5]
  • Ροβέρτος ο σοφός 1275-1343, βασιλιάς της Νάπολης.[6]
  • Φίλιππος Α΄ 1278-1332, πρίγκιπας του Τάραντα και βασιλιάς της Αλβανίας. [7]
  • Μπλανς (Λευκή) 1280-1307, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας του Οίκου της Βαρκελώνης.
  • Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος 1281-1307, κόμης της Προβηγκίας, πρίγκιπας του Πεδεμοντίου και της Άντρια.
  • Ιωάννης 1283-μετά το 1308, ιερέας.
  • Ελεονόρα1289-1341, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ της Σικελίας, του Οίκου της Βαρκελώνης.[8]
  • Μαρία 1290-π. 1346, που παντρεύτηκε πρώτα τον Σάντσο της Μαγιόρκα του Οίκου της Βαρκελώνης και μετά τον Χάιμε (Ιάκωβο) δε Εχερίκα.
  • Πέτρος η καταιγίδα 1291-1315, κόμης του Έμπολι.
  • Ιωάννης 1294-1336, κόμης της Γραβίνας, μετέπειτα δούκας του Δυρραχίου.
  • Βεατρίκη 1295-π. 1321, παντρεύτηκε τον Άτσο Η΄ μαρκήσιο της Φερράρα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Charles II. (King of Naples)". Encyclopædia Britannica. 5 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 923–924.
  2. Steven Runciman, The Sicilian Vespers, (Cambridge University Press, 2000), 138.
  3. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  4. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  5. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  6. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  7. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  8. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Charles II. (King of Naples)". Encyclopædia Britannica. 5 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 923–924.
  • Steven Runciman, The Sicilian Vespers, (Cambridge University Press, 2000), 138.
  • Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.


Προκάτοχος:
Κάρολος Α΄ της Σικελίας
Βασιλιάς της Νεαπόλεως
12851309
Διάδοχος:
Ροβέρτος ο Σοφός
Προκάτοχος
Κάρολος Α΄ της Σικελίας
Πρίγκηπας της Αχαΐας
Armoiries Achaïe.svg
12781285
Διάδοχος
Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνη


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Charles II of Naples της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Armorial de la maison d'Anjou-Sicile της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).