Ροβέρτος του Δυρραχίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ροβέρτος του Δυρραχίου
Γέννηση
Θάνατος
Γονείς Ιωάννης του Δυρραχίου

Ο Ροβέρτος του Δυρραχίου (1326 – 19 Σεπτεμβρίου 1356), ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη, δούκα του Δυρραχίου και της Αγνής του Περιγκόρ.

Αφού αιχμαλωτίσθηκε στην πολιορκία της Αβέρσα (1350) από τον βασιλιά της Ουγγαρίας Λουδοβίκο Α΄, έμεινε αιχμάλωτος του για δύο χρόνια. Μετά την απελευθέρωσή του κατέφυγε με το θείο του καρδινάλιο του Περιγκόρ στην Αβινιόν, που είχε πωληθεί στον πάπα από την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης.

Ο θείος του ήθελε να παντρέψει την ανιψιά τού Τζιοβάνι Βισκόντι άρχοντα του Μιλάνου με τον Ροβέρτο, αλλά στο ταξίδι του προς το Μιλάνο απήχθη από τον Ιάκωβο του Πεδεμοντίου. Η σύζυγός του Σίβυλλα των Μπω, κατηγόρησε τον Ροβέρτο και την οικογένειά του ότι συμμετείχαν στον φόνο του ανιψιού της Ροβέρτου, κόμη του Αβελλίνο (είχε δολοφονηθεί με εντολή της συζύγου του Μαρίας της Νάπολης, την οποία είχε νυμφευτεί δια της βίας).

Απελευθερώθηκε το 1355, αφού ορκίσθηκε ότι δεν θα πάρει εκδίκηση από τους πρώην απαγωγείς του. Σπάζοντας τον όρκο του, πολιόρκησε το 1355 το φρούριο των Μπω, που ήταν η έδρα του Ραϊμόνδου, αδελφού και διαδόχου του δολοφονημένου Ροβέρτου. Ο πάπας εξοργίστηκε και παρά την υπεράσπιση του θείου του δεν γλύτωσε τον αφορισμό. Πολιορκήθηκε και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει.

Συνόδευσε τον καρδινάλιο στην μάχη του Πουατιέ, όπου κρατώντας ουδετερότητα προσπάθησε να μεσολαβήσει ανάμεσα στις Αγγλικές δυνάμεις, που ήταν υπό τις διαταγές του πρίγκηπα Εδουάρδου του "μαύρου πρίγκηπα", και τις Γαλλικές δυνάμεις, που ήταν υπό τις διαταγές του ίδιου του βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας. Σπάζοντας την ουδετερότητα πολέμησε στο πλευρό των Γάλλων, όπου και σκοτώθηκε στη μάχη. Η παραβίαση της ουδετερότητας εξόργισε τόσο πολύ τον Εδουάρδο, που έκαψε το πτώμα του ως ένδειξη χλευασμού.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Zacour, Norman P. (1960). «Talleyrand: The Cardinal of Périgord (1301–1364)». Transactions of the American Philosophical Society New Ser. 50 (7): 1–83. doi:10.2307/1005798.