Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας
Charles I (Chronica Hungarorum).jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1288
Νάπολη[1]
Θάνατος 16  Ιουλίου 1342[2]
Βιζεγκράντ
Τόπος ταφής Βασιλική του Σέκεσφεχερβαρ
Υπηκοότητα Ουγγαρία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός[3]
Οικογένεια
Σύζυγος Ελισάβετ της Πολωνίας
Beatrice of Luxembourg
Maria of Bytom
Maria of Halych
Τέκνα Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας
Ανδρέας της Καλαβρίας
Στέφανος της Σλαβονίας
Catherine of Hungary, Duchess of Świdnica
Coloman of Hungary
Γονείς Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας και Clemence of Austria
Αδέλφια Κλημεντία του Ανζού
Beatrice of Hungary, Dauphine of Viennois
Οικογένεια Οίκος των Καπέτων-Ανζού
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα βασιλιάς της Ουγγαρίας
Θυρεός
Arms of Charles Robert of Hungary.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

O Κάρολος Α΄ (I. Károly, 1288 - 16 Ιουλίου 1342) από τον Οίκο των Καπέτων-Ανζού ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας (1308-1342). Πιο πριν (1301-1308) ήταν ονομαστικά μόνο, σε αντιπαράθεση με τον Βεγκέσλαο Γ΄ της Βοημίας και τον μετά από αυτόν Όθωνα Γ΄ της Βαυαρίας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν γιος του Κάρολου-Μαρτέλου πρίγκιπα της Νάπολης και τιτουλάριου βασιλιά της Ουγγαρίας και της Κλημεντίας των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας. Γνωστός ως Κάρολος-Ροβέρτος, πριν την ενθρόνισή του (1308) απαιτούσε το Ουγγρικό στέμμα, ως δισεγγονός του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας.

Ταξίδεψε στη Δαλματία (1301) και στέφθηκε με την υποστήριξη του πάπα Βονιφατίου Η΄ ως βασιλιάς της Ουγγαρίας, μετά τον θάνατο του τελευταίου βασιλιά τής εξ αρρενογονίας γραμμής των Αρπάντ Ανδρέα Γ΄, αλλά την ίδια χρονιά -μετά από πιέσεις- παρέδωσε το στέμμα στον Βεντσέσλαο Β΄ της Βοημίας. Ο Πάπας υποστήριξε φανατικά στην Σύνοδο της Μπρατισλάβα (1304) τα δίκαια του Καρόλου Α΄, κάτι που έκανε τον Βεντσέσλαο να παραδώσει το στέμμα (1305) στον Όθωνα Γ΄ της Βαυαρίας|Όθωνα Γ΄ δούκα της Βαυαρίας, που όμως αιχμαλωτίστηκε από Ούγγρους επαναστάτες. Οι επαναστατημένοι βαρόνοι ανέκτησαν το ιερό στέμμα και ο Κάρολος Α΄ στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας στις 27 Αυγούστου 1310. Τα πρώτα τρία χρόνια βρισκόταν κάτω από προβλήματα εσωτερικών ταραχών, αλλά μετά την μάχη του Ρουζανόβκε (1312) έμεινε ο μοναδικός κυρίαρχος.

Μεταρρυθμίσεις, απολυταρχική διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κυβέρνησε απολυταρχικά, κατάργησε την εξουσία της Συνέλευσης ("Δίαιτας"), η οποία συνερχόταν αραιά και σε άτακτα χρονικά διαστήματα που ο ίδιος ο βασιλιάς καθόριζε, περνώντας όλες τις εξουσίες στο βασιλικό συμβούλιο. Εγκατέστησε το λεγόμενο «σύστημα τιμής», δίνοντας σε πιστούς του ανθρώπους τίτλους κομητειών με τεράστιες εκτάσεις γης, πολλά κάστρα και υπηρεσία της αρεσκείας τους. Παράλληλα ο βασιλιάς αποκτούσε το δικαίωμα να τους τα αφαιρέσει όλα, εάν καταλάβαινε, ότι είχαν εκπέσει από την υπόληψή του. Έκανε νομισματική αναμόρφωση, καθιερώνοντας σε όλες τις εμπορικές συναλλαγές του το φιορίνι, νέο χρυσό νόμισμα. Έφερε τεράστια οικονομική ευημερία, πλουτίζοντας το θησαυροφυλάκιό του και με βαριές φορολογίες για την συντήρηση του στρατού του.

Γνωστότερη είναι η συμμαχία του με την Πολωνία κατά των Αψβούργων και της Βοημίας. Μετά το δίμηνης διάρκειας συνέδριο του Τρέντσιν (1335), αποφασίστηκε συνδυασμένη επίθεση της Ουγγαρίας και της Πολωνίας εναντίον του Λουδοβίκου Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας και του συμμάχου του, Αλβέρτου Β΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας.

Είχε επιθυμία να ενώσει τα στέμματα της Νάπολης και της Ουγγαρίας υπό τον γιο του, μετέπειτα βασιλιά Λουδοβίκο Α΄, αλλά η Βενετία και ο πάπας σταμάτησαν τον φιλόδοξο βασιλιά. Η απώλεια αυτή όμως συνοδεύτηκε με νέα επιτυχία, αφού ο άτεκνος κουνιάδος του, βασιλιάς Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας τον όρισε διάδοχό του στον Πολωνικό θρόνο: ο Κάρολος Α΄ είχε παντρευτεί, ως τρίτη σύζυγο, την αδελφή τού Καζιμίρ, Ελισάβετ (1305 - 1380), γυναίκα δυναμική, με ισχυρή επιρροή σε αυτόν και τον διάδοχο του.

Ανεξαρτησία της Βλαχίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βασιλείς της δυναστείας των Αρπάντ είχαν θωρακίσει τα νότια σύνορα του βασιλείου με έξι στρατιωτικές αποικίες, όπως η Μικρή Βλαχία (σημερινή Νότια Ρουμανία) και βόρεια τμήματα των Βαλκανίων. Ο Κάρολος επιχείρησε βίαιο προσηλυτισμό των κατοίκων των περιοχών αυτών στον Καθολικισμό, κάτι που έφερε την εξέγερσή τους, αφού ήταν πιστοί στην Ορθοδοξία και αρνιόταν να εγκαταλείψουν την πίστη τους.

Από την αρχή της βασιλείας του ήθελε την προσάρτηση της Ολτενίας. Το 1320 εκμεταλλεύτηκε αταξία στον στρατό τού βασιλιά Βασάραβα Α΄ και επιτέθηκε να την κυριεύσει. Ο Κάρολος νίκησε εύκολα τον διαλυμένο Βλαχικό στρατό, αλλά στην επιστροφή του παγιδεύτηκε στα Βαλκανικά περάσματα. Ο Βασάραβα προσποιήθηκε υποταγή και ειρήνη, όμως σε ανύποπτο χρόνο παγίδευσε τους Ούγγρους και τους συνέτριψε ολοκληρωτικά. Ο Κάρολος Α΄ μόλις κατόρθωσε να δραπετεύσει με ξένα ρούχα· από τότε η Βλαχία έγινε ανεξάρτητο κράτος.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κάρολος Α΄ τέλεσε τρεις γάμους. Η πρώτη του σύζυγος ήταν το 1306 η Μαρία των Πιάστ, κόρη του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ και απέκτησε μια κόρη:

Η Μαρία απεβίωσε το 1317. Η δεύτερη σύζυγός του (1318) Βεατρίκη, κόρη του Ερρίκου Ζ΄ της Γερμανίας, απεβίωσε στη γέννα του πρώτου τους παιδιού (1319), μαζί με το παιδί.

Τρίτη σύζυγος του ήταν η Ελισάβετ των Πιάστ, κόρη του Βλάντισλαφ Α΄ της Πολωνίας, γάμος ο οποίος θα σταθεί αιτία αργότερα ο γιος του Λουδοβίκος να κληρονομήσει και το βασίλειο της Πολωνίας. Εκτός από δύο γιους, που απεβίωσαν σε βρεφική ηλικία, στη συνέχεια ακολούθησαν:

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]