Φίλιππος της Σικελίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φίλιππος της Σικελίας
Γέννηση
Θάνατος
Μπάρι
Ιδιότητα Πρίγκιπας
Γονείς Κάρολος ο Ανδεγαυός και Βεατρίκη της Προβηγκίας
Αδέλφια Κάρολος Β΄ της Νάπολης, Λευκή του Ανζού, Βεατρίκη της Σικελίας και Ελισάβετ της Σικελίας, Βασίλισσα της Ουγγαρίας
Αξίωμα χωρίς ετικέτα

Ο Φίλιππος του Τάραντα (1255 - 1277) ήταν μέλος της δυναστείας των Ανδεγαυών, δεύτερος γιος του βασιλιά της Νεαπόλεως και της Σικελίας Καρόλου του Ανδεγαυού και της Βεατρίκης της Προβηγκίας, μικρότερος αδελφός του βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου του Χωλού.

Υποψήφιος βασιλιάς της Σαρδηνίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1267 ο πατέρας του έκανε αίτηση στον πάπα Κλήμεντα Δ΄ ο οποίος είχε υπό την κυριαρχία του το νησί της Σαρδηνίας, να διορίσει τον Φίλιππο βασιλιά. Η Σαρδηνία ήταν εκείνη την εποχή διαιρεμένη σε τέσσερις ηγεμονίες (giudicati), οι οποίες είχαν γίνει το πεδίο μάχης μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελίνων και μεταξύ των βασιλικών οίκων του Ανζού και της Αραγωνίας.

Το giudicato του Τόρρες ήταν υπό γενοβέζικη διοίκηση μετά τον θάνατο της τελευταίας κληρονόμου του, Αδελασίας (1259). Ο σύζυγός της Ένζο, νόθος γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄, είχε ονομαστεί βασιλιάς του νησιού από τον Φρειδερίκο, αλλά βρισκόταν σε αιχμαλωσία. Στις 11 Αυγούστου 1269 στο Σάσσαρι οι Γουέλφοι ευγενείς εξέλεξαν νέο βασιλιά τον Φίλιππο,[1] οι ευγενείς έστειλαν αίτημα στον πάπα να επικυρώσει την εκλογή, αλλά παρότι τόσο η Γένουα όσο και ο Κάρολος ο Ανδεγαυός ληταν υπέρ των Γουέλφων και του πάπα, ο τελευταίος αρνήθηκε να επικυρώσει την εκλογή.[2] Ο Κάρολος στην συνέχεια συγκτούστηκε με τους Γενουάτες συμμάψους του,[3] και ο βασιλιάς της Αραγωνίας Ιάκωβος Α΄, του οποίου ο γιος Ιάκωβος Β΄ ήταν επίσης υποψήφιος βασιλιάς της Σαρδηνίας, επίσης αρνήθηκε να αναγνωρίσει την εκλογή. Ο Φίλιππος δεν επισκέφτηκε ποτέ το νησί.[4] Παρόλα αυτά ασήμι από την Σαρδηνία έφτασε στα χέρια του Καρόλου, και χρησιμοποιήθηκε στην κοπή νομισμάτων.[5]

Διάδοχος του πριγκιπάτου της Αχαΐας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Βιτέρμπο, που υπεγράφη στις 24 Μαΐου 1267, ο πατέρας του Φιλίππου τακτοποίησε τον γάμο του με την Ισαβέλλα κόρη και διάδοχο του πρίγκηπα Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου, Πρίγκιπα της Αχαΐας, καθιστώντας τον Φίλιππο διάδοχο του πριγκιπάτου της Αχαΐας, αφού ο ίδιος ο Γουλιέλμος δεν είχε γιους. Στην πράξη όμως Φίλιππος πέθανε πρόωρα χωρίς να προλάβει να κάνει παιδιά το 1277. Την επόμενη χρονιά πέθανε και ο πεθερός του, και η Αχαΐα υποχρεωτικά πέρασε στον πατέρα του Κάρολο τον Ανδεγαυό και τους απογόνους του. Τον Ιούνιο του 1270 οι απεσταλμένοι του Καρόλου κατοχύρωσαν τον γάμο παρουσία του Γουλιέλμου. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 28 Μαΐου 1271 στο Τράνι της Απουλίας. Η δωδεκάχρονη Ισαβέλλα πήγε να ζήσει με την βασιλική οικογένεια της Σικελίας στο κάστρο του Όβο.[6][7] Το 1272 ο Φίλιππος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος ο Χωλός χρίστηκαν ιππότες από τον πατέρα τους.

Βασιλιάς της Θεσσαλονίκης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1274 ο Λατίνος αυτοκράτορας Φίλιππος του Κουρτεναί παραχώρησε τα δικαιώματά του επί του βασιλείου της Θεσσαλονίκης στον Φίλιππο και παντρεύτηκε την αδελφή του Φιλίππου Βεατρίκη.,[8] Ο Φίλιππος δεν επισκέφτηκε ποτέ το βασίλειο του στην θεσσαλονίκη, που βρισκόταν υπό βυζαντινή κυριαρχία, ούτε χρησιμοποίησε τους τίτλους του. Επισκέφτηκε αντίθετα την περιοχή της Ήλιδας στο πριγκιπάτο της Αχαίας. [9] Υποσχέθηκε στον πάπα Γρηγόριο Ι΄ να ενωθεί μαζί του στην μεγάλη σταυροφορία που προετοίμαζε, αλλά ο πάπας πέθανε τον Ιανουάριο του 1276. Ο διάδοχός του Ιννοκέντιος Ε΄ κατέγραψε το όνομα του ανάμεσα σε αυτούς που συμμετείχαν στην σταυροφορία, σε γράμμα του στην Βυζαντινή αυλή.[10]

Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Τζοβάννι Βιλλάνι, ο Φίλιππος αρρώστησε την ώρα που έδενε την βαλλίστρα του τόξου του. Πήγε στο Μπάρι για να ζητήσει από τον Άγιο Νικόλαο να τον θεραπεύσει,[11] αλλά πέθανε μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου του 1277 σε ηλικία 21 ετών.[12] Τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Τράνι.[13]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Herde 1977.
  2. Abulafia 1994, σ. 40.
  3. Soranzo 1937, σ. 183–84.
  4. Abulafia 1994, σ. 242–44
  5. Dunbabin 1998, σ. 157
  6. Longnon 1969, σ. 256.
  7. Fine 1994, σ. 168.
  8. Soranzo 1937, σ. 183–84.
  9. Herde, Peter (1977). "Carlo I d'Angiò, re di Sicilia". Dizionario Biografico degli Italiani. 20. Ρώμη: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Ανακτήθηκε 7 Ιουνίου 2015.
  10. Setton 1976, σ. 123.
  11. Schipa 1932.
  12. Setton 1976, σ. 127.
  13. Schipa 1932.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Abulafia, David (1994). A Mediterranean Emporium: The Catalan Kingdom of Majorca. Cambridge University Press.
  • Dunbabin, Jean (1998). Charles I of Anjou: Power, Kingship and State-Making in Thirteenth-Century Europe. London: Addison Wesley Longman.
  • Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press.
  • Herde, Peter (1977). "Carlo I d'Angiò, re di Sicilia". Dizionario Biografico degli Italiani. 20. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Retrieved 7 June 2015.
  • Longnon, Jean (1969). "The Frankish States in Greece, 1204–1311". In Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311. University of Wisconsin Press. pp. 234–275.
  • Schipa, Michelangelo (1932). "Filippo d'Angiò, principe di Acaia". Enciclopedia Italiana. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Retrieved 7 June 2015.
  • Setton, Kenneth M. (1976). The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume I: The Thirteenth and Fourteenth Centuries. Philadelphia, Pennsylvania: The American *Philosophical Society. ISBN 0-87169-114-0.
  • Soranzo, Giovanni (1937). "Review of Da Carlo I a Roberto d'Angiò: Ricerche e documenti by G. M. Monti". Aevum. 11 (1): 178–84.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Philip of Sicily της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).