Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (ταινία, 1951)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων
Alice in Wonderland
Alice in Wonderland (1951 film) poster.jpg
Κινηματογραφική αφίσα της ταινίας, του 1951.
Σκηνοθεσία Κλάιντ Τζερόνομι
Χάμιλτον Λάσκε
Ουίλφρεντ Τζάκσον
Παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ
Σενάριο Μιλτ Μπάντα
Ντελ Κόνελ
Ουίλιαμ Κοτρέλ
Τζόε Γκραντ
Ουίνστον Χίμπλερ
Ντικ Χούμερ
Ντικ Κέλσι
Τομ Όρεμπ
Μπιλ Πιτ
Έρντμαν Πένερ
Τζόε Ρινάλντι
Τεντ Σιρς
Τζων Ουόλμπριτζ
Ιστορία του Λιούις Κάρολ
Βασισμένο σε Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων και Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί
Πρωταγωνιστές Κάθρυν Μπέουμοντ
Εντ Γουίν
Ρίτσαρντ Χάιντεν
Στέρλινγκ Χόλογουεϊ
Τζέρι Κολόννα
Βίρνα Φέλτον
Τζ. Πατ Ο'Μάλι
Μπιλ Τόμσον
Χέδερ Έιντζελ
Μουσική Όλιβερ Ουάλας
Μοντάζ Λόιντ Ρίτσαρντσον
Εταιρεία παραγωγής Walt Disney Pictures
Διανομή RKO Pictures
Πρώτη προβολή 26 Ιουλίου 1951 (Αγγλία)[1]
28 Ιουλίου 1951 (ΗΠΑ)[1]
Διάρκεια 75΄[2]
Προέλευση Ηνωμένες Πολιτείες
Γλώσσα Αγγλικά
Προϋπολογισμός 3.000.000 δολάρια[3]
δεδομέναπ  σ  ε )

Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων ονομάζεται αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων του 1951, παραγωγής του Ουώλτ Ντίσνεϊ και βασισμένη στα έργα του Λιούις Κάρολ Οι περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων και Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί. Ήταν η δέκατη τρίτη κλασική ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Ντίσνεϋ. Η πρώτη προβολή της ταινίας έγινε στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη στις 26 Ιουλίου 1951 από την RKO Radio Pictures. Η ταινία, την οποία επιμελήθηκε ο ίδιος ο Ντίσνεϊ, θεωρείται από τις πιο καλοσχεδιασμένες ταινίες της ιστορίας των στούντιο Ντίσνεϊ, αν και την εποχή που βγήκε οι κριτικές ήταν εναντίον της, ιδιαίτερα στη Βρετανία, πατρίδα του Κάρολ.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία αρχίζει με ένα μικρο κοριτσάκι, την Αλίκη, να παρακολουθεί το μάθημα που της παραδίδει η μεγάλη της αδελφή στην εξοχή. Ωστόσο εκείνη παίζει με τη γάτα της και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα λόγια της αδελφής της. Κάποια στιγμή βλέπει ένα άσπρο κουνέλι να τρέχει, φωνάζοντας πως έχει αργήσει. Η Αλίκη το ακολουθεί ως την όχθη ενός ποταμού, κι έπειτα μπαίνει στη φωλιά όπου είχε μπει προηγουμένως ο Ασπροκούνελος. Όμως ανακαλύπτει πως δεν υπάρχει βαρύτητα και αιωρείται μέσα στη φωλιά. Όταν φτάνει στο δάπεδο της φωλιάς, βλέπει ένα πόμολο πόρτας που έχει το χάρισμα να μιλάει. Θέλοντας να περάσει την πόρτα (η οποία όμως έχει μικροσκοπικό μέγεθος), το πόμολο τη συμβουλεύει να πιει ένα φίλτρο που θα την κάνει μικρή, ώστε να χωρέσει από την πόρτα και να βρει τον Ασπροκούνελο.

Αφότου εισχωρήσει μέσα από την πόρτα, συναντά τον Καπετάνιο Ντόντο (ο οποίος έχει την εμφάνιση του ομωνύμου απειλούμενου είδους), ο οποίος της διηγείται μια ιστορία που συνέβη παλιά σε αυτό το μέρος. Κατόπιν, γνωρίζεται με δυο δίδυμα αδέλφια που της προκαλούν γέλιο, όμως μετά από ένα σημείο γίνονται ενοχλητικά και εκείνη βρίσκει την κατάλληλη ευκαιρία να φύγει. Μετά από αυτή τη συνάντηση, ξαναβρίσκει τον Ασπροκούνελο στο σπίτι του. Εκείνος της ζητά να του φέρει τα γάντια του, όμως η Αλίκη βρίσκει ένα μπισκότο, το τρώει και ξαναπαίρνει το κανονικό της μέγεθος. Ο Ασπροκούνελος νομίζει πως πρόκειται για τέρας και φωνάζει τον Καπετάνιο Ντόντο, καθώς και τον καπνοκαθαριστή Μπιλ (ο οποίος είναι ανθρωπόμορφη σαύρα). Μετά την αποτυχία του Μπιλ να βγάλει την Αλίκη από το σπίτι του Ασπροκούνελου, απ' όπου δεν μπορεί να βγει λόγω του τεράστιου μεγέθους της, τρώει ένα καρότο από τον κήπο του Ασπροκούνελου και παίρνει πάλι το μικρό της μέγεθος. Ωστόσο, συρρικνώνεται ακόμη πιο πολύ, στο μέγεθος ενός μερμηγκιού.

Η Αλίκη ξαναχάνει τον Ασπροκούνελο, και βρίσκεται σε έναν κήπο με διάφορα λουλούδια που μιλάνε, τα οποία την περνούν για ζιζάνιο. Εκείνη φεύγει και συναντά μια κάμπια, που την συμβουλεύει να φάει μια άκρη ενός μανιταριού ώστε να ξαναπάρει το κανονικό της μέγεθος. Μετά από την πραγματοποίηση της επιθυμίας της, φυλάει το μανιτάρι για μια ώρα ανάγκης. Συνεχίζοντας την πορεία της, χάνεται στο δάσος. Η Γάτα του Τσεσάιρ μαθαίνει τι την απασχολεί και της λέει πως ο Τρελοκάπελος ή ο Λαγός του Μάρτη μπορεί να γνωρίζουν πού βρίσκεται ο Ασπροκούνελος.

Όταν η Αλίκη φτάνει στο σπίτι του Τρελοκάπελου, βρίσκει εκεί τον ίδιο, αλλά και τον Λαγό του Μάρτη, οι οποίοι κάνουν ένα πάρτυ ξε-γενεθλίων (δηλαδή ένα πάρτυ που γιορτάζεται όταν κάποιος δεν έχει γενέθλια). Εκεί, η Αλίκη ανακαλύπτει πως και οι δυο τους είναι εξαιρετικά ελαφρόμυαλοι, και δεν βρίσκονται σε θέση να της απαντήσουν σχεδόν σε τίποτα. Και την ώρα που ετοιμάζεται να φύγει, βλέπει τον Ασπροκούνελο να μπαίνει μέσα. Ο Τρελοκάπελος παίρνει το ρολόι του Ασπροκούνελου και το σπάει, προς τη στεναχώρια του Ασπροκούνελου. Όταν πλέον η Αλίκη ξαναχάνει τον Ασπροκούνελο, αποφασίζει πως δεν υπάρχει πλέον λόγος να βρίσκεται εδώ και πως είναι πλέον καιρός να γυρίσει στο σπίτι της. Ωστόσο, χάνεται για δεύτερη φορά στο δάσος και αρχίζει να κλαίει, πιστεύοντας πως δεν θα ξαναβρεί ποτέ την έξοδο.

Τότε επανεμφανίζεται η Γάτα του Τσεσάιρ, η οποία συμβουλεύει την Αλίκη να ζητήσει από τη Βασίλισσα να φύγει από τη χώρα. Η Αλίκη ακολουθεί το δρόμο που της επέδειξε η Γάτα του Τσεσάιρ, και συναντά τρεις κηπουρούς να βάφουν κόκκινα τα άσπρα τριαντάφυλλα. Εκείνοι εξηγούν στην Αλίκη πως η Βασίλισσα κοβει όσα τριαντάφυλλα έχουν άλλο χρώμα εκτός του κόκκινου, και για να παραμείνουν τα άχρωμα τριαντάφυλλα τα βάφουν εκείνοι. Τότε εμφανίζεται η αλαζονική Βασίλισσα Ντάμα Κούπα με την φρουρά της, που αποτελείται από όλων των ειδών τα τραπουλόχαρτα. Διατάζει να κόψουν το κεφάλι των κηπουρών, και κατόπιν προκαλεί την Αλίκη σε μια αλλόκοτη παρτίδα κροκέτ. Κατά τη διάρκειά της, η Γάτα του Τσεσάιρ κάνει διάφορες φάρσες στην Ντάμα Κούπα, η οποία κατηγορεί την Αλίκη για αυτές και διατάζει να την αποκεφαλίσουν. Όμως ο σύζυγός της, ο Βασιλιάς (ο οποίος βρίσκεται ουσιαστικώς υπό την καθοδήγηση της Ντάμα Κούπα), προτείνει να τη δικάσουν. Παράλληλα, αποκαλύπτεται πως ο Ασπροκούνελος είναι σαλπιστής της βασιλικής φρουράς.

Στο δικαστήριο υπάρχει μεγάλη σύγχυση, και τελικώς η Ντάμα Κούπα διατάζει τα τραπουλόχαρτα να επιτεθούν στην Αλίκη. Όμως εκείνη τρώει τη μεριά του μανιταριού που θα την κάνει μεγάλη, και τελικώς επικρατεί μεγάλη φασαρία. Τα τραπουλόχαρτα αρχίζουν να την κυνηγούν, όμως ξαφνικά η Αλίκη βρίσκεται στις ρίζες ενός δέντρου, με τη γάτα της και την αδελφή της, και συνειδητοποιεί ότι όλα αυτά ήταν ένα όνειρο.

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντίσνεϊ είχε ασχοληθεί με τα έργα του Κάρολ από την εποχή που ήταν παραγωγός στο Κάνσας Σίτι. Το τελευταίο από τα έργα του εκεί (1923) ονομαζόταν Alice's Wonderland, αλλά εμπορικά ήταν αποτυχημένο.[4] Πρωταγωνίστρια ήταν η Virginia Davis ενώ παρεμβάλλονταν χαρακτήρες καρτούν. Με την δημιουργία των Disney Brothers Studio ξεκίνησε, με την βοήθεια του M.J. Winkler, μία σειρά που βασιζόταν στο προηγούμενο έργο του, με τον τίτλο Alice Comedies. Από το 1924 έως το 1926 γυρίστηκαν 50 επεισόδια για τη σειρά. Η σειρά σημείωσε επιτυχία και καταξίωσε τον Ντίσνεϊ ως παραγωγό.

Τα επόμενα χρόνια ο Ντίσνεϊ προσπάθησε να δημιουργήσει μία ταινία με βάση την αρχική του ιδέα, δηλαδή συνδυασμό ηθοποιών και κινουμένων σχεδίων. Προσπάθησε για αυτό το 1933, αλλά η Paramount Pictures κυκλοφόρησε εκείνη την χρονιά τη δική της έκδοση της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Το 1938 η Disney Films κατοχύρωσε τον τίτλο Alice in Wonderland για τη δημιουργία ταινίας, αλλά ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και η παραγωγή των ταινιών Πινόκιο, Φαντασία και Μπάμπι δεν άφησαν την ταινία να ολοκληρωθεί άμεσα. Τελικά, μετά και από μία αποτυχημένη απόπειρα για μία ταινία με συνδυασμό ηθοποιών και κινούμενων σχεδίων, (με τον τρόπο που εμφανίζονται στη ταινία του Οι τρεις Καμπαλέρος) το 1945, η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 1951, ολόκληρη με μόνο κινούμενα σχέδια.

Σε σχέση με τις μέχρι τότε ταινίες του, αυτή δεν βασιζόταν τόσο στο θέαμα και τη μουσική (όπως στη Φαντασία και στους Τρεις Καμπαλέρος). Επίσης διάλεξε να μην βασιστεί στις διάσημη εικονογράφηση του σερ John Tenniel. Στη ταινία, η ζωγράφος Mary Blair που δημιούργησε τον κόσμο της Χώρας των Θαυμάτων στη ταινία, χρησιμοποίησε στοιχεία του Μοντερνισμού. Έτσι κάποιος μπορεί εύκολα να ξεχωρίσει ότι αυτός ο κόσμος προέρχεται από την συγκεκριμένη ταινία, ενώ δεν μοιάζει καθόλου με τον πραγματικό. Η χρησιμοποίηση των χρωμάτων είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της ταινίας.

Θέλοντας να διατηρήσει κάποια από τα στοιχεία του Κάρολ, ο Ντίσνεϊ δημιούργησε τραγούδια για την ταινία που βασίζονται σε ποιήματα και σε στίχους του έργου του Κάρολ. Η ταινία περιέχει τα περισσότερα τραγούδια από κάθε άλλη του Ντίσνεϊ, αλλά πολλά από αυτά διαρκούν μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα και περιέχουν μόνο λίγες λέξεις. Το πρωτότυπο τραγούδι που η Αλίκη θα τραγουδούσε στη αρχή της ταινίας, δεν χρησιμοποιήθηκε τελικά σε αυτή, αλλά η μελωδία του χρησιμοποιήθηκε στη ταινία Πήτερ Παν, στο τραγούδι «The Second Star to the Right». Το τραγούδι των τίτλων γράφτηκε από τον Sammy Fain και αργότερα ο πιανίστας Bill Evans δημιούργησε από αυτό το «Sunday at the Village Vanguard».

Επανακυκλοφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τη δεκαετία του '70, μετά και την κυκλοφορία του Yellow Submarine, η ταινία ξαναήλθε στο προσκήνιο. Η ταινία προβλήθηκε ξανά το 1974 και αναγνωρίστηκε σαν ένα «ψυχεδελικό» φιλμ, ενώ μια δεύτερη επανακυκλοφορία έγινε το 1981.

Κριτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι αλλαγές που έγιναν στο πρωτότυπο σχολιάστηκαν αρνητικά από κριτικούς κινηματογράφου και λογοτεχνίας στη Βρετανία, ως μια Αμερικανοποίηση ενός σπουδαίου έργου της Αγγλικής λογοτεχνίας. Εμπορικά η ταινία δεν ήταν επιτυχημένη την πρώτη φορά που παρουσιάστηκε και, αν και όχι ολοκληρωτικά αποτυχημένη, δεν επανακυκλοφόρησε στο κινηματογράφο όσο ζούσε ο Ντίσνεϊ. Αντίθετα προβλήθηκε από την τηλεόραση, αλλά με μια έκδοση που διαρκούσε λιγότερο από μια ώρα.

Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερου μουσικού θέματος, αλλά έχασε από το Ένας Αμερικανός στο Παρίσι.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Alice in Wonderland: Detail View». American Film Institute. http://www.afi.com/members/catalog/DetailView.aspx?s=&Movie=50010. Ανακτήθηκε στις May 18, 2014. 
  2. «ALICE IN WONDERLAND (U)». British Board of Film Classification. July 3, 1951. http://bbfc.co.uk/releases/alice-wonderland-1970-6. Ανακτήθηκε στις June 18, 2015. 
  3. Magical Kingdoms
  4. Barrier, Michael, 1999, Hollywood Cartons, Oxford University Press, United Kingdom

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alice in Wonderland (1951 film) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).