Βασίλειο της Σαρδηνίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βασίλειο της Σαρδηνίας
Regno di Sardegna
Regnum Sardiniae et Corsicae
 

 

1324–1861
 

Σημαία Έμβλημα
Σύνθημα
FERT FERT FERT
Το Βασίλειο της Σαρδηνίας το 1815
Πρωτεύουσα Κάλιαρι
(1324–1720, 1798–1814)
Τορίνο
(1720–1798, 1814–1861)
Γλώσσες Ιταλικά και Γαλλικά
Πολίτευμα Απόλυτη Μοναρχία (1324–1849)
Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία (1849–1861)
Βασιλιάς
 -  1324–1327 Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας (Πρώτος)
 -  1849–1861 Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ (Τελευταίος)
Πρωθυπουργός
 -  1848 Κεσάρε Μπάλμπο (Πρώτος)
 -  1860–1861 Καμίλο Μπένσο (Τελευταίος)
Ιστορία
 -  Ίδρυση 1324
 -  Ανακήρυξη του Βασιλείου της Ιταλίας 1861
Νόμισμα Σκούντο του Πεδεμοντίου (από το 1816)
Γαλλικό Φράγκο (1800–14)
Σαρδηνιακή Λίρα (1816–61)

Το Βασίλειο της Σαρδηνίας (ιταλικά: Regno di Sardegna) ήταν ένα μοναρχικό καθεστώς που κυβέρνησε το ιταλικό νησί της Σαρδηνίας.

Το βασίλειο αποτελείτο αρχικά από τα νησιά της Κορσικής και της Σαρδηνίας, την κυριαρχία και των δύο διεκδίκησε ο Παπισμός, και τα οποία παραχωρήθηκαν ως φέουδο, με την ονομασία "Βασίλειο της Σαρδηνίας και της Κορσικής" (regnum Sardiniae et Corsicae), στον Βασιλιά Ιάκωβο Β´της Αραγωνίας το 1297. Στις αρχές του 1324, ο Ιάκωβος και οι διάδοχοι του, κατέλαβαν το νησί της Σαρδηνίας και καθιέρωσε de facto την αρχή de jure. Μετά την ένωση των στεμμάτων της Αραγωνίας και της Καστίλης, η Σαρδηνία έγινε μέρος του παράλληλα με την εξάπλωση της ισπανικής Αυτοκρατορίας. Το βασίλειο κυβερνήθηκε αρχικά από τον Οίκο των Αψβούργων. Αργότερα το 1720 η διοίκηση εντελώς αιφνίδια μεταβιβάστηκε στον Οίκο της Σαβοΐας. Από τότε, αφού ο ίδιος οίκος κυβερνούσε και το Πεδεμόντιο, το βασίλειο κάποιες φορές, αναφερόταν ως Σαρδηνία-Πεδεμόντιο. Ο Οίκος της Σαβοΐας κυβέρνησε το κράτος την περίοδο 1720-1861, μέχρι την επανένωση της Ιταλίας. Κάτω από τη διακυβέρνησή του, η πρωτεύουσα ήταν στο Τορίνο. Το βασίλειο είχε επίσης υπό την κυριαρχία του και την περιοχή και την πόλη της Γένοβας.

Οι ηπειρωτικές περιοχές του Οίκου της Σαβοΐας είχαν καταληφθεί και προσαρτηθεί τελικά από την Ναπολεόντεια Γαλλία και ο βασιλιάς της Σαρδηνίας μετακόμισε μόνιμα στο νησί για πρώτη φορά στο έργο του στην ιστορία του. Το Συνέδριο της Βιέννης (1814–15), η οποία αποκατέσησε την Ευρώπη μετά την ήττα του Ναπολέοντα, επέστρεψε στο Βασίλειο τα ηπειρωτικά εδάφη του και έλαβε ως δώρο την Λιγουρία, την ευρύτερη περιοχή της Δημοκρατίας της Γένοβας. Το 1847-48, σε εφαρμογή της «τέλειας ένωσης», τα διάφορα κράτη του Οίκου της Σαβοΐας ενώθηκαν κάτω από ένα νομικό σύστημα, με πρωτεύουσα το Τορίνο, και παραχωρήθηκε Σύνταγμα, το καταστατικό Αλμπερτίνο. Μετά ακολούθησε η προσάρτηση της Λομβαρδίας (1859), των κεντρικών Ιταλικών κρατών και το Βασίλειο των Δύο Σικελιών (1860), της Βενετίας (1866), και του Παπικού Κράτους (1870). Στις 17 Μαρτίου 1861, για να αντεπεξέλθει περισσότερο στον νέο του γεωγραφικό χώρο, το κράτος μετονομάστηκε από Βασίλειο της Σαρδηνίας σε Βασίλειο της Ιταλίας, και η πρωτευουσά του μετακινήθηκε αρχικά στην Φλωρεντία και αργότερα στην Ρώμη.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Manno, «Storia della Sardegna»
  • Mimant, «Hist. de Sardaigne»
  • Brofferio, «Storia di Piemonte»
  • его же, «Storia del parlamento subalpino»
  • Cesare di Saluzzo, «Hist. militaire de Piémomt»
  • Pinelli, «Storia militare de Piemonte»
  • Ricotti, «Storia della monarchia piemontese»
  • Bianchi, «Storia della monarcһіа piemontese 1773-1861»
  • «Relazioni diplomatiche della monarchia di Savoia 1554-1814»
  • Beauchamp, «Hist. de la révolution de Piémont»
  • Santa Rosa, «De la révolution piémontaise»
  • Boggio, «La chiesa e lo stato in Piemonte»
  • Manno e Promis, «Bibliografia storica degli stati della monarchia di Savoia»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]