Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄
Ritratto di S.M. Vittorio Emanuele II.jpg
Πορτρέτο του Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ από άγνωστο καλλιτέχνη, γύρω στο 1860.
Περίοδος18 Φεβρουαρίου 1861 - 9 Ιανουαρίου 1878
ΔιάδοχοςΟυμβέρτος Α΄
Περίοδος23 Μαρτίου 1849 – 17 Μαρτίου 1861
ΠροκάτοχοςΚάρολος Αλβέρτος
Γέννηση14 Μαρτίου 1820
Παλάτι Καρινιάνο, Τορίνο
Θάνατος9 Ιανουαρίου 1878 (57 ετών)
Ανάκτορο του Κυριναλίου, Ρώμη
Τόπος ταφήςΠάνθεον,Ρώμη
ΣύζυγοςΑδελαΐδα της Αυστρίας
(1842–55)
Ρόζα Βερτσελάνα
(1869–78)
ΕπίγονοιΜαρία Κλοτίλδη
Ουμβέρτος
Αμεδαίος
Όθων
Μαρία Πία
ΟίκοςΣαβοΐας
ΠατέραςΚάρολος Αλβέρτος της Σαρδηνίας
ΜητέραΜαρία-Θηρεσία των Αψβούργων-Λωρραίνης
ΘρησκείαΡωμαιοκαθολικισμός
ΥπογραφήVittorioEmanueleII.signature.jpg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ (ιταλικά:Vittorio Emanuele II, 14 Μαρτίου 1820 - 9 Ιανουαρίου 1878) ήταν βασιλιάς του Πεδεμοντίου, Δούκας της Σαβοΐας και Βασιλιάς της Σαρδηνίας ( 1849 - 1861). Έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της Ιταλίας όταν στις 18 Φεβρουαρίου 1861 του δόθηκε ο τίτλος. Παρέμεινε στον θρόνο του μέχρι και το θάνατό του το 1878.

Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κάρολου Αλβέρτου της Σαρδηνίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Γ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας. Έζησε αρκετά από τα παιδικά του χρόνια στη Φλωρεντία, και έδειξε ένα πρώιμο ενδιαφέρον για την πολιτική, τη στρατιωτική, και τα αθλητικά.

Πήρε μέρος στον πρώτο πόλεμο της ιταλικής ανεξαρτησίας, υπό τον πατέρα του, αγωνιζόμενος στην πρώτη γραμμή κατά τις μάχες του Παστρένγκο, της Σάντα Λουκία, του Γκόιτο και της Κούστοζα.

Έγινε βασιλιάς του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας το 1849, όταν ο πατέρας του είχε εγκαταλείψει το θρόνο μετά από μια ταπεινωτική στρατιωτική ήττα από τους Αυστριακούς στην Νοβάρα. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ ήταν άμεσα σε θέση να αποκτήσει μια μάλλον ευνοϊκή συμφωνία εκεχειρίας από τον αυστριακό διοικητή, Ραντέτσκι. Η Συνθήκη, όμως, δεν επικυρώθηκε από το Συμβούλιο του Πεδεμοντίου, και ο Βίκτορ Εμμανουήλ αντέδρασε απολύοντας τον τότε πρωθυπουργό και αντικαθιστώντας τον με τον Μάσσιμο Ντ' Αλέζιο. Μετά από νέες εκλογές, η ειρήνη με την Αυστρία, έγινε δεκτή από τη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων. Το 1849 αντιμετωπίζει την εξέγερση στη Γένοβα.

Το 1852, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ έδωσε στον κόμη Κάμιλλο Μπένσο Καβούρ τον τίτλο του πρωθυπουργού. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν μια σοφή επιλογή, διότι ο Καβούρ ήταν μια πολιτική ιδιοφυΐα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιταλική ενοποίηση. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ έγινε σύντομα ένα σύμβολο της ιταλικής ενοποίησης. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο Βασίλειο της Σαρδηνίας, λόγω του σεβασμού για το νέο σύνταγμα και τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις.

Πόλεμος της Κριμαίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη συμβουλή του Βίκτωρ Εμμανουήλ, ο Καβούρ προσχώρησε στην συμμαχία της Βρετανίας και της Γαλλίας εναντίον της Ρωσίας. Ο Καβούρ ήταν προσεκτικός ως προς την διένεξη πολέμου εναντίον της Ρωσίας, λόγω της μεγάλης της ισχύος και το μέγεθος των πολεμικών εξόδων. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ, ωστόσο, ήταν πεπεισμένος για την ανταμοιβή που θα είχε από τη συμμαχία που θα δημιουργηθεί μεταξύ της Βρετανίας και κυρίως με τη Γαλλία. Μετά την επιτυχή αναζήτηση βρετανικής υποστήριξης και την πραγματοποίηση του συνεδρίου του Παρισιού το 1856, μετά το τέλος του πολέμου, ο Καβούρ οργάνωσε μια μυστική συνάντηση με τον Γάλλο αυτοκράτορα. Το 1858, συναντήθηκαν στη Λωρραίνη, όπου συμφωνήθηκε ότι, αν οι Γάλλοι βοηθούσαν το Πεδεμόντιο να νικήσει την Αυστρία, η οποία εξακολουθεί να κατέχει το Βασίλειο της Λομβαρδίας και της Βενετίας στη βόρεια Ιταλία, θα έπαιρνε τη Νίκαια και τη Σαβοΐα.

Εκείνη την περίοδο ο Βίκτωρ Εμμανουήλ είχε γίνει καθολικό σύμβολο της κίνησης για την Ιταλική Ενοποίηση.

Πόλεμοι της ιταλικής ενοποίησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ιταλο-γαλλική εκστρατεία κατά της Αυστρίας το 1858 ξεκίνησε με επιτυχία. Ωστόσο, ο Γάλλος Αυτοκράτορας, Ναπολέων Γ΄, καθώς ήταν φοβισμένος από τις βαριές απώλειες που είχε η Γαλλία συναντήθηκε μυστικά με τον Φραγκίσκο Ιωσήφ στην Βιλαφράνκα όπου συμφώνησαν να δοθεί στο Πεδεμόντιο μόνο η Λομβαρδία. Η Γαλλία πήρε τη Νίκαια και τη Σαβοΐα, όπως είχε συμφωνηθεί, ενώ η Αυστρία διατήρησε την κυριαρχία της επί της Βενετίας, κάτι που έθιξε τα συμφέροντα του Πεδεμοντίου. Μετά από πολλές διαμάχες για την έκβαση του πολέμου, ο Καβούρ παραιτήθηκε και ο βασιλιάς έπρεπε να βρει άλλους συμβούλους.

Αργότερα, την ίδια χρονιά, οδήγησε το στρατό του εναντίον του παπικού στρατού στο Καστελφιδάρδο και ανάγκασε τον Πάππα να επιστρέψει στο Βατικανό. Η επιτυχία του αυτή όμως, του στοίχισε καθώς αφορίστηκε από την Καθολική εκκλησία. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν στην Νάπολη και στην Σικελία δημοψηφίσματα για την ένωση της Ιταλίας. Στις 18 Φεβρουαρίου 1861 εγκαθιδρύθηκε επισήμως το Βασίλειο της Ιταλίας, με βασιλιά τον Βίκτωρ Εμμανουήλ Β'. Αργότερα, το 1866 δόθηκε στην Ιταλία και η Βενετία, στο πλαίσιο της ειρηνευτικής συμφωνίας μετά τον πόλεμο των επτά εβδομάδων. Πέντε χρόνια μετά, το 1871, το Παπικό κράτος, το οποίο προστατευόταν από τον Ναπολέοντα Γ΄, παραδόθηκε στα ιταλικά στρατεύματα και η Ρώμη έγινε πρωτεύουσα της Ιταλίας.

Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ πέθανε στη Ρώμη το 1878, λίγο μετά την αναίρεση του αφορισμού του από τους απεσταλμένους του Πάπα Πίου Θ΄. Ενταφιάστηκε στο Πάνθεον. Ο διάδοχός του ήταν ο γιος του Ουμπέρτο Α΄.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε το 1842 την εξαδέλφη του Αδελαΐδα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Ράινερ-Ιωσήφ αρχιδούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα:

Το 1855 απεβίωσε η Αδελαΐδα και ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β΄ έκανε δεύτερο, μοργανατικό γάμο με την ερωμένη του Ρόζα Βερτσελάνα, κόρη του Τζοβάννι-Μπατίστα. Έγινε κόμισσα του Μιραφιόρι & Φονταναφρέντα. Είχαν τέκνα;

  • Βικτώρια Γκουερριέρι 1848-1905, παντρεύτηκε τρεις φορές.
  • Εμμανουήλ-Αλβέρτος Γκουερριέρι 1851-1894, κόμης του Μιραφιόρι & Φονταναφρέντα, νυμφεύτηκε.

Άλλες ερωμένες του ήταν: η Βιργινία Ολντοΐνι, κόμισσα του Καστιλιόνε.

Η Λάουρα Μπον στο Στουπίντζι, από την οποία είχε φυσικό τέκνο:

  • (νόθη) Εμμανουέλα-Μαρία-Αλμπέρτα-Βικτώρια ντι Ροβερμπέλλα 1853-π.1885.

Από τη Βιργινία Ρο στο Τουρίνο:

  • (νόθος) Βιττόριο ντι Ρο 1861-1913, αξιοσημείωτος φωτογράφος.
  • (νόθη) Μαρία Πία ντι Ρο 1866-1947.

Από μία άγνωστη ερωμένη στο Μοντοβί είχε τέκνο:

  • (νόθος) Ντονάτο-Έτνα 1858-1938, στρατιωτικός που παρασημοφορήθηκε πολλές φορές.

Επίσης τη Βικτωρία βαρόνη Ντυπλασσί.

Τίτλοι, προσφωνήσεις και διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προσφωνήσεις του
Βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄
Royal Monogram of King Victor Emmanuel II of Italy.svg
Προσφώνηση αναφοράςΑυτού Μεγαλειότητα
Προφορική προσφώνησηΜεγαλειότατε
Εναλλακτική προσφώνησηΚύριε

Τίτλοι και προσφωνήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 14 Μαρτίου 1820 – 27 Απριλίου 1831: Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Βίκτωρ Εμμανουήλ της Σαβοΐας
  • 27 Απριλίου 1831 – 23 Μαρτίου 1849: Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Ο Πρίγκιπας του Πεδεμόντιου
  • 23 Μαρτίου 1849 – 17 Μαρτίου 1861: Αυτού Μεγαλειότητα Ο Βασιλιάς της Σαρδηνίας
  • 17 Μαρτίου 1861 – 9 Ιανουαρίου 1878: Αυτού Μεγαλειότητα Ο Βασιλιάς της Ιταλίας

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιταλικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διεθνείς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄
Γέννηση: 14 Μαρτίου 1820 Θάνατος: 9 Ιανουαρίου 1878
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Κάρολος Αλβέρτος της Σαρδηνίας
Δούκας της Σαβοΐας
Arms of the House of Savoy.svg
1849-1861
Διάδοχος
Ιταλική ενοποίηση με τον Οίκο της Σαβοΐας
Βασιλιάς της Σαρδηνίας
Armoiries Royaume Sardaigne.svg
1849-1861
Προκάτοχος
Θρόνος κενός, τελευταίος κάτοχος Ναπολέων Βοναπάρτης
Βασιλιάς της Ιταλίας
Great coat of arms of the king of italy (1890-1946).svg

17 Μαρτίου 1861 - 9 Ιανουαρίου 1878
Διάδοχος
Ουμβέρτος Α΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Victor Emmanuel II of Italy της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
  1. Le livre d'or de l'ordre de Léopold et de la croix de fer, Volume 1 /Ferdinand Veldekens