Πεντάγραμμα (γεωμετρία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κανονικό πεντάγραμμα
Regular star polygon 5-2.svg
Κανονικό πεντάγραμμα (5/2)
Τύπος Κανονικό πολύγωνο
Πλευρές και κορυφές 5
Schläfli {5/2}
Coxeter-Dynkin CDel node 1.pngCDel 5.pngCDel rat.pngCDel 2x.pngCDel node.png
Συμμετρία Διεδρική D5
Εσωτερική γωνία 36°
Διπλό πολύγωνο το ίδιο
Ιδιότητες αστεροειδές, κυκλικό, ισόπλευρο, ισογώνιο, ισότοξο

Το πεντάγραμμα (γνωστό και ως η πεντάλφα) είναι ένα γεωμετρικό αστεροειδές σχήμα πέντε σημείων που κατασκευάζεται με πέντε συνεχόμενες μολυβιές.

Η λέξη πεντάγραμμα συνδυάζει το αριθμητικό πρόθεμα πέντε- με το επίθεμα -γραμμή.[1] Προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη πεντάγραμμον που είναι το ουδέτερο του επιθέτου πεντάγραμμος.[2] Η λέξη πεντάλφα αναβιώθηκε τον 17ο αιώνα από την μετα-κλασσική ελληνική ονομασία του σχήματος, που κατασκευάζεται επίσης από πέντε -άλφα.[3]

Γεωμετρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πεντάγραμμα είναι το απλούστερο κανονικό αστεροειδές πολύγωνο. Το πεντάγραμμα περιέχει δέκα σημεία (τα πέντε σημεία του αστεριού και οι πέντε κορυφές του εσωτερικού πενταγώνου) και δεκαπέντε ευθύγραμμα τμήματα. Εκπροσωπείται από το σύμβολο Schläfli {5/2}. Όπως ένα κανονικό πεντάγωνο ή ένα κανονικό πεντάγωνο με ένα πεντάγραμμα κατασκευασμένο μέσα σε αυτό, έτσι και το κανονικό πεντάγραμμα έχει διεδρική συμμετρία (D5) τάξης 10.

Χρυσή τομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα κανονικό πεντάγραμμα χρωματισμένο ώστε να γίνει διάκριση των ευθυγράμμων τμημάτων του που έχουν διαφορετικά μήκη. Τα τέσσερα μήκη είναι σε χρυσή αναλογία μεταξύ τους
Φράκταλ πενταγράμμου που κατασκευάζεται με έναν βρόχο επανάληψης διανυσμάτων

Η χρυσή τομή, φ = (1 + √5) / 2 ≈ 1.618, ικανοποιεί:

Διαδραματίζει έτσι σημαντικό ρόλο στα κανονικά πεντάγωνα και τα πενταγράμματα. Ο λόγος κάθε ευθύγραμμου τμήματος που εμφανίζεται σε αυτή ως προς το αμέσως βραχύτερό του σε μήκος ισούται με τη χρυσή τομή, φ. Επίσης, ο λόγος του μήκους του βραχύτερου τμήματος προς το τμήμα που οριοθετείται από τις δύο τεμνόμενες ακμές (μια πλευρά του πενταγώνου στο κέντρο του πενταγράμμου) είναι φ (βλ. την τετράχρωμη εικόνα δεξιά):

Το πεντάγραμμα περιλαμβάνει δέκα ισοσκελή τρίγωνα: πέντε οξυγώνια και πέντε αμβλυγώνια ισοσκελή τρίγωνα. Σε όλα αυτά, η αναλογία της μεγαλύτερης πλευράς προς την μικρότερη πλευρά είναι φ. Τα οξυγώνια ισοσκελή τρίγωνα είναι χρυσά τρίγωνα. Το αμβλυγώνιο ισοσκελές τρίγωνο που επισημαίνονται μέσω των χρωματιστών γραμμών στην εικόνα είναι ένας χρυσός γνώμονας.

Τριγωνομετρικές τιμές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως αποτέλεσμα, σε ένα ισοσκελές τρίγωνο με μία ή δύο γωνίες 36°, το μεγαλύτερο από τα δύο μήκη πλευράς είναι φ φορές μεγαλύτερο από εκείνο του βραχύτερου των δύο, τόσο στην περίπτωση του οξυγώνιου τριγώνου, όσο και στην περίπτωση του αμβλυγώνιου τριγώνου.

Τρισδιάστατα σχήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρκετα πολύεδρα έχουν ενσωματωμένα πενταγράμματα:

Υψηλότερες διαστάσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ορθογώνιες προβολές πολυτόπων υψηλότερων διαστάσεων μπορούν επίσης να δημιουργήσουν πανταγραμμικά σχήματα:

4D 5D
4-simplex t0.svg
Το κανονικό πεντάχωρο έχει 5 κορυφές και 10 ακμές.
4-simplex t1.svg
Το ανορθωμένο πεντάχωρο έχει 10 κορυφές και 30 ακμές.
5-simplex t1 A4.svg
Το ανορθωμένο εξάτερο έχει 15 κορυφές, που στην ορθογώνια προβολή φαίνονται ως 3 ένθετα πεντάγραμμα.
5-simplex t2 A4.svg
Το δις ανορθωμένο εξάτερο έχει 20 κορυφές, που στην ορθογώνια προβολή φαίνονται ως 4 επικαλυπτόμενα πεντάγραμμα.

Και τα δέκα Schläfli–Hess τετραδιάστατα πολύτοπα είτε έχουν πανταγραμμικές έδρες ή αποτελούνται από στοιχεία σε σχήμα κορυφής.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Liddell, Henry George; Scott, Robert. «A Greek-English Lexicon: γραμμή». Perseus. 
  2. Liddell, Henry George; Scott, Robert. «A Greek-English Lexicon: πεντάγραμμον». Perseus. 
  3. Liddell, Henry George; Scott, Robert. «A Greek-English Lexicon: άλφα». Perseus. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Arakelian, Hrant (2014). The History of the Pentagram, Ch. 6 in Mathematics and History of the Golden Section, p. 207-270, Logos, 404 p. ISBN 978-5-98704-663-0 (rus.). 
  • Grünbaum, Branko. Shephard, Geoffrey Colin (1987). Tilings and Patterns. New York: W. H. Freeman. ISBN 978-0-7167-1193-3. 
  • Grünbaum, Branko (1994). «Polyhedra with Hollow Faces». Polytopes: Abstract, Convex and Computational. NATO ASI Series C: Mathematical and Physical Sciences. 440. Dordrecht: Springer Netherlands, σελ. 43–70. doi:10.1007/978-94-011-0924-6_3. ISBN 978-94-010-4398-4. 
  • John Horton Conway, Heidi Burgiel, Chaim Goodman-Strass, (2008). The Symmetries of Things, ISBN 978-1-56881-220-5 (Chapter 26. pp. 404: Regular star-polytopes Dimension 2)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]