Λάμπρος Κωνσταντάρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λάμπρος Κωνσταντάρας
Konstantaras.jpg
Γέννηση
Αθήνα
Θάνατος 28 Ιουνίου 1985 (72 ετών)
Βούλα Αττικής
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελλάδα
Ιδιότητα ηθοποιός
Τέκνα Δημήτρης Κωνσταντάρας
Είδος τέχνης Θέατρο, Κινηματογράφος
Σημαντικά έργα Υπάρχει και φιλότιμο,
Η βίλα των οργίων,
Τι 30, τι 40, τι 50,
Κάτι κουρασμένα παλικάρια
Βραβεύσεις Βραβείο Α' ανδρικού ρόλου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1969 για την ταινία Ο μπλοφατζής.
Λάμπρος Κωνσταντάρας στην IMDb

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας (Αθήνα, 13 Μαρτίου 1913 - Αθήνα, 28 Ιουνίου 1985) υπήρξε δημοφιλής Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Ήταν αδελφός της ηθοποιού Μήτσης Κωνσταντάρα και πατέρας του δημοσιογράφου και πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Κωνσταντάρα.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κωνσταντάρας γεννήθηκε στην οδό Πλουτάρχου 13 στο Κολωνάκι στις 13 Μαρτίου 1913, σε οικογένεια με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Αδερφή του ήταν η ηθοποιός Μίτση Κωνσταντάρα. Το 1930 κατατάχθηκε μετά από επιμονή της οικογένειάς του και χωρίς την δική του θέληση στην Σχολή Υπαξιωματικών Ναυτικού στην Κέρκυρα, από όπου τελικά δραπέτευσε κολυμπώντας. Γλύτωσε το Στρατοδικείο μετά από ενέργειες της οικογένειάς του. Το 1934 μετέβη στο Παρίσι προκειμένου να σπουδάσει χρυσοχόος, με σκοπό να αναλάβει στην συνέχεια το οικογενειακό χρυσοχοείο στο κέντρο της Αθήνας. Εγκατέλειψε τις σπουδές του κι έκανε διάφορες δουλειές, ώσπου τον ανακάλυψε ο Γάλλος σκηνοθέτης Λουί Ζουβέ να παίζει ως κομπάρσος σε θεατρική παράσταση. Σπούδασε ηθοποιός στο θέατρο «Ατενέ» και το καλοκαίρι του 1938 επέστρεψε στην Ελλάδα, ξεκινώντας πλέον καριέρα ηθοποιού.

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έπαιξε στο ελληνικό θέατρο για 40 χρόνια, μετέχοντας σε 191 παραστάσεις. Εμφανίστηκε σε πολλές ελληνικές πόλεις, καθώς επίσης και στην Κύπρο, την Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρεια. Η πρώτη του παράσταση στην Ελλάδα ήταν το καλοκαίρι του 1938 με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη στο έργο «Τα παράσημα της γριούλας» του Φ. Μπάρυ και η τελευταία τον χειμώνα του 1978 με τον θίασο Λάμπρου Κωνσταντάρα - Νίκου Ρίζου - Μάρως Κοντού στο μιούζικαλ «Τρελές επαφές ρωμέικου τύπου» του Κώστα Πρετεντέρη. Για τη θεατρική του παρουσία, χαρακτηρίστηκε ως ένας «υπέροχος ηθοποιός ρυθμού (που) είχε σπάνια αίσθηση του θεατρικού χρόνου.... (με) τέλεια κατοχή των εκφραστικών μέσων»[1]. Γνωστός στο ευρύ κοινό όμως έγινε μέσα από τους ρόλους του στον κινηματογράφο. Διακρίθηκε στο ρόλο του ώριμου, πλούσιου και γυναικά (Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα, Η Βίλα των Οργίων, Τι 30, τι 40, τι 50 κλπ.) ή του «πατέρα» αρκετών γνωστών σταρ της εποχής (Η Αλίκη στο Ναυτικό, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Υιέ μου, υιέ μου κλπ). Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έπαιξε σύνολο σε 78 ελληνικές ταινίες, σε τέσσερις που γυρίστηκαν στη Γαλλία την δεκαετία του 1930 («Αν ξανανεβούμε προς τα Ηλύσια Πεδία», «Σχολείο γυναικών», «Κουρσάρος», ενώ είναι άγνωστος ο τίτλος της τελευταίας) και σε μία ελληνική που γυρίστηκε στην Αίγυπτο το 1950, αλλά δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία γι' αυτήν την ταινία. Τελευταία του ταινία ήταν «Ο Λαμπρούκος Μπαλαντέρ».

Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την ηθοποιό Γιούλη Γεωργοπούλου το 1945, με την οποία απέκτησε ένα γιό, τον δημοσιογράφο και βουλευτή Δημήτρη Κωνσταντάρα, ο οποίος του χάρισε δυο εγγόνια, την Παυλίνα το 1974 και τον Λάμπρο το 1979 και σε δεύτερο γάμο τη Φιλιώ Κεκάτου το 1971. Τα τελευταία χρόνια τα πέρασε στην Βάρκιζα. Πέθανε στο «Ασκληπιείο» της Βούλας στις 28 Ιουνίου 1985. Νωρίτερα (1978 και 1983) είχε υποστεί δύο εγκεφαλικά επεισόδια. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Το 2008 ένα θέατρο στο Αιγάλεω ονομάστηκε «Θέατρο Λάμπρος Κωνσταντάρας» σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο.

Θεατρογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1938

«Το παράσημο της γριούλας» του Φ. Μπάρρυ, Θίασος Κατερίνας
«Λόξες γυναικών» της Ρέιτσελ Κράδερς, Θίασος Κατερίνας

1939

«Το στραβόξυλο» του Δ. Ψαθά, Θίασος Βασίλη Αργυρόπουλου
«Ο μισάνθρωπος» του Μολιέρου, Θίασος Βασίλη Αργυρόπουλου

1940

«Οικογενειακές καντρίλιες» του Θάνου Τσούμπρη, Θίασος Β. Αργυρόπουλου
«Το μοντέλο της γυναίκας μου» του Παναγιώτη Παπαδούκα, Θίασος Β. Αργυρόπουλου
«Ο μισογύνης» του Δημήτρη Χρονόπουλου, θίασος Β. Αργυρόπουλου

1941

«Έξοδος κινδύνου» του Αλέκου Λιδωρίκη, θίασος Μιράντας Μυράτ και Γιώργου Παππά
«Μιά ζωή είν' αυτή» του Αλέκου Λιδωρίκη, θίασος Μ. Μυράτ-Γ. Παππά

1942

«Η κυρία που κοροϊδεύει» του Τίμου Μωραϊτίνη, θίασος Μ. Μυράτ-Γ. Παππά
«Η κυρία θέλει να χωρίσει» του Έρνεστ Βάιντα, Θίασος Μυράτ - Παππά
«Ο παίκτης» του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι, θίασος Μυράτ-Παππά
«Ένα καινούριο αστέρι» του Σασά Γκιτρύ, Θίασος Κώστα Μουσούρη
«Γκραντ Οτέλ», θίασος Κώστα Μουσούρη
«Παντού τα πάντα» του Αλέκου Λιδωρίκη, θίασος Κ. Μουσούρη
«Η δίκη της Μαίρη Ντάνκαν» του Οράτιου ντε Καρμπουτσία, θίασος Κ. Μουσούρη
«Αν έχεις τύχη...» του Δημήτρη Ιωαννόπουλου, θίασος Μουσούρη
«Εκείνη τη νύχτα» του Λάγιος Ζίλαχυ, θίασος Μουσούρη

1943

«Έρωτα μαστροχαλαστή» του Σπύρου Μελά, θίασος Μουσούρη

1944-1945

«Πρίγκιψ Μουρούζης» των Γιώγρου Ασημακόπουλου – Παναγιώτη Παπαδούκα – Βασίλη Σπυρόπουλου, θίασος «Καλλιτεχνική Ένωσις»

1949

«Μ'αγαπά - δεν μ'αγαπά», θίασος Μαρίκας Κοτοπούλη
«Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν, Θίασος Κατερίνας

1952

«Η κυρά της θάλασσας» του Ίψεν (σκην. Κάρολος Κουν), Θίασος Κατερίνας

1953

«Η πιστή σύζυγος» του Σόμερσετ Μομ, Θίασος Κατερίνας
«Τρόλει μπας» των Μίμη Τραϊφόρου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, Θίασος Κατερίνας

1955

«Τρεις πετεινοί σε ένα κοτέτσι» του Νίκου Τσεκούρα (σκηνοθ. Λάμπρου Κωνσταντάρα) θίασος Μιράντας Μυράτ - Λάμπρου Κωνσταντάρα
«Οι μαιτρέσσες του μπαμπά» του Ζακ Ντεβάλ, θίασος Μ. Μυράτ - Λ. Κωνσταντάρα
«Πάντα μ΄αγαπούσες» του Νόελ Κάουαρντ, θίασος Μ. Μυράτ - Λ. Κωνσταντάρα
«Δύο άσπρα τριαντάφυλλα» της Ντόντι Σμίθ, θίασος Μυράτ - Κωνσταντάρα
«Χωρίς γάντι» του Αλέκου Λιδωρίκη, θίασος Κοτοπούλη

1955-1956

«Το τέλος του ταξιδιού» του Ρόμπερτ Σέριφ, Θίασος Μάνου Κατράκη

1957

«Η Θεατρίνα» του Σόμερσετ Μομ, θίασος Κατερίνας
«Το κονσέρτο» του Χέρμαν Μπαρ, θίασος Κατερίνας
«Ο άγονος κήπος» της Ένιντ Μπάνιον, θίασος Κατερίνας

1958

«Το δίχτυ της αράχνης» της Άγκαθα Κρίστι, θίασος Κατερίνας
«Ουδείς αναμάρτητος» του Φρανκ Λονσντέιλ, θίασος Λάμπρου Κωνσταντάρα
«Ο ανακριτής έρχεται» του Τζον Πρίσλεϋ, Θίασος Λάμπρου Κωνσταντάρα

1959

«Δυό άσπρα τριαντάφυλλα» της Ντόντι Σμιθ, Θίασος Κατερίνας

1962

«Παράξενο ιντερμέτζο» του Ευγένιου Ο' Νηλ, θίασος Έλσας Βεργή
«Καπετάνιος στον παράδεισο» του Άλεκ Κόπελ, θίασος Έλσας Βεργή
«Κρατικές υποθέσεις» του Λουίς Βερνέιγ, σύμπραξη Λ. Κωνσταντάρα - Τζ. Καρέζη
«Η ροζ αμαρτία» των Ν. Τσιφόρου - Πολ. Βασιλειάδη, θίασος Βίλμας Κύρου

1963

«Καρέ της ντάμας» του Γ. Ρούσσου, θίασος Βίλμας Κύρου
«Κορίτσια στη θάλασσα» του Μισέλ Αντρέ, θίασος Βίλμας Κύρου

Θίασος Λάμπρου Κωνσταντάρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1963

«Η βροχή» του Σόμερσετ Μομ (σύμπραξη Μάρω Κοντού)
«Η χήρα μου κι εγώ» των Νόρμαν Μπαράς και Κάρολ Μουρ - (σύμπραξη Μάρω Κοντού)

1965

«Υπάρχει και φιλότιμο» των Α. Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου

1967

«Κάτι κουρασμένα παλικάρια» του Κώστα Πρετεντέρη
«Ήταν ένας πλέιμπόυ» των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη

1968

«Η όμορφη και ο τζαναμπέτης» των Γιαλαμά - Πρετεντέρη (σύμπραξη Μάρω Κοντού)

1969

«Πίσω μου σ' έχω σατανά» των Νίκου Τσιφόρου- Πολύβιου Βασιλειάδη (σύμπραξη Μάρω Κοντού)

1970

«Ο Μπάμπης και ο μπαμπίνος» του Αλέκου Σακελλάριου
«Το 24ωρο ενός Αθηναίου» του Αλ. Σακελλάριου

1970-1971

«Τσιν-τσιν» της Φρανσουά Μπιγιεντού (σύμπραξη με Έλλη Λαμπέτη)
«Μια λαίδη στο σφυρί» του Σόμερσετ Μομ (σύμπραξη με Έλλη Λαμπέτη)

1972

«Ερωτιάρης αλα ελληνικά» των Γιαλαμά - Πρετεντέρη

1972

«Τι τριάντα, τι σαρ'αντα, τι πενήντα...» των Γιαλαμά - Πρετεντέρη

1973

«Ευτυχώς τρελάθηκα» του Γεώργιου Ρούσσου

1974

«Συγνώμη που σε ψήφισα πολύ» των Κ. Πρετεντέρη - Λ. Μιχαηλίδη. Παραγωγή Θεατρικές επιχειρήσεις Βαγγέλη Λιβαδά
«Με λένε Κώστα» των Αλέκου Σακελλάριου και Ναπολέων Ελευθερίου

1975

«Αγάπη μου παγόβουνο» των Λάκη Μιχαηλίδη και Πολύβιου Βασιλειάδη
«Ένας κόσμος άνω-κάτω» του Κώστα Πρετεντέρη
«Απριλιανά μπαλέτα» του Λάκη Μιχαηλίδη. Θεατρικές επιχειρήσεις Βαγγέλη Λιβαδά

1976

«Υπάρχει και φιλότιμο» των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου

1977

«Οι λόρδοι της λόρδας» του Γιώργου Κωνσταντίνου (σύμπραξη με Κωνσταντίνου και Κοντού)

1978

«Ο Λαμπρούκος και οι λατρείες του» του Δημήτρη Κωνσταντάρα

1978-1979

«Τρελλές επαφές ρωμέικου τύπου» του Κώστα Πρετεντέρη (σύμπραξη με Νίκο Ρίζο και Μάρω Κοντού) - η τελευταία θεατρική του εμφάνιση. [2]

[3]

Θέατρο στην τηλεόραση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1975 «Δελησταύρου και υιός» σε σενάριο του Αλέκου Σακελλάριου. ΥΕΝΕΔ
  • 1976 «Υπάρχει και φιλότιμο», των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου ΥΕΝΕΔ

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]



Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δημήτρης Κωνσταντάρας, «Λάμπρος Κωνσταντάρας μέσα απ' τα δικά μου μάτια», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1998, ISBN 960-03-1866-2
  • Θόδωρος Έξαρχος: "Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ριζες", Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών
  • www.retrodb.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Κωνσταντάρας, Δημήτρης. Εισαγωγή: Γεωργουσόπουλος, Κώστας (1997). Μέσα απ' τα δικά μου μάτια. Αθήνα: Καστανιώτης. ISBN 978-960-03-1866-1. 
  2. Κύρια πηγή http://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%9B%CE%AC%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B1%CF%82_(I)
  3. Σε αυτόν τον κατάλογο καταγράφονται μόνο οι παραστάσεις που έδωσε στην Αθήνα. Δεν καταγράφονται περιοδείες, ερασιτεχνικές παραστάσεις ή φιλικές συμμετοχές.