Έλλη Λαμπέτη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Έλλη Λαμπέτη
Έλλη Λαμπέτη.jpg
Γέννηση Έλλη Λούκου
13 Απριλίου 1926
Βίλια, Αττική
Θάνατος 3 Σεπτεμβρίου 1983 (57 ετών)
Νέα Υόρκη, Η.Π.Α.
Αιτία θανάτου Καρκίνος
Ψευδώνυμο Έλλη Λαμπέτη
Υπηκοότητα Ελληνική
Εκπαίδευση Δραματική Σχολή Μαρίκας Κοτοπούλη
Ιδιότητα Ηθοποιός
Σύζυγος Μάριος Πλωρίτης
Φρέντερικ Γουέικμαν
Σύντροφος Θεόδωρος Σγουρδέλης
Αλέκος Αλεξανδράκης
Δημήτρης Χορν
Κώστας Καρράς
Γονείς Κώστας Λούκος
Αναστασία Σταμάτη
Είδος τέχνης Θέατρο, κινηματογράφος
Σημαντικά έργα Γυάλινος Κόσμος
Λεωφορείον ο Πόθος
Το κορίτσι με τα μαύρα
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Η Έλλη Λαμπέτη (13 Απριλίου 1926 - 3 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στα Βίλια και ήταν Αρβανίτισσα στην καταγωγή. Το πραγματικό της όνομα ήταν Έλλη Λούκου (το όνομα Λαμπέτη ήταν δανεισμένο από τους ήρωες του Αστραπόγιαννου στο ομώνυμο ποίημα του Βαλαωρίτη). Ο πατέρας της Κώστας Λούκος είχε μια ταβέρνα στα Βίλια και η μητέρα της ήταν η Αναστασία Σταμάτη. Είχε 6 αδέρφια, εκ των οποίων ένα δίδυμο αδελφό, που πέθανε από φυματίωση το 1941. Το 1928 η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα.

Το 1941 η Έλλη Λούκου έδωσε εξετάσεις έπειτα από παρότρυνση του θείου της και απέτυχε τόσο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όσο και στη σχολή Κοτοπούλη. Η ίδια η Μαρίκα Κοτοπούλη όμως, αναγνώρισε το ταλέντο της και την έκανε δεκτή στη σχολή της. Άλλαξε το επώνυμό της από Λούκου σε Λαμπέτη, όταν διάβασε το βιβλίο "Αστραπόγιαννος" του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Πρώτη της θεατρική εμφάνιση το 1942 στο έργο Η Χάνελε πάει στον Παράδεισο του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν.

Το Φεβρουάριο του 1943, λίγους μήνες μετά το πρωταγωνιστικό της ντεμπούτο στο θέατρο, γνώρισε τον πρώτο (και μεγαλύτερο κατά ομολογία της) έρωτα της ζωής της, τον Θεόδωρο Σγουρδέλη, διπλωμάτη και ποιητή που ζούσε μόνιμα στη Γαλλία και βρέθηκε στην Ελλάδα λόγω του πολέμου. Η σχέση τους κράτησε κάτι λιγότερο από 2 χρόνια. Ο Σγουρδέλης έγραψε για χάρη της μια ποιητική συλλογή με τίτλο "Ατέρμονη πορεία προς τον ήλιο", την απομάκρυνε από το θέατρο και προσπάθησε να τη στρέψει στη ζωγραφική, αλλά όταν ξαναγύρισε στο Παρίσι εκείνη δεν τον ακολούθησε.

Η συνεργασία της με το Θέατρο Τέχνης το διάστημα 1946-1948, είναι αυτή που την καθιέρωσε ως εξαίρετη ηθοποιό. Ξεχώρισαν οι ερμηνείες της στον Γυάλινο Κόσμο στην Αντιγόνη και στο πρώτο ανέβασμα του Ματωμένου Γάμου στην Ελλάδα, παράσταση για την οποία έγραψε τη γνωστή πλέον μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις. Ακολούθησαν οι συνεργασίες της με τον θίασο της Κατερίνας (1948) και το Εθνικό Θέατρο (1948).

Το καλοκαίρι του 1949 έζησε με τον Αλέκο Αλεξανδράκη έναν θυελλώδη έρωτα που διήρκεσε έξι μήνες. Μαζί συμπρωταγωνίστησαν και στο θέατρο. Το 1949 εντάχθηκε στο θίασο του Κ. Μουσούρη, όπου οι μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν το Πεγκ καρδούλα μου και η Κληρονόμος, έργα που ανέβασε πάλι στις αρχές του 1960.

Η Λαμπέτη με τον Δημήτρη Χορν στην Κάλπικη λίρα.

Ο γάμος της με τον Μάριο Πλωρίτη (ο οποίος παρέμεινε αιώνιος φίλος της και στάθηκε δίπλα της μέχρι το τέλος της ζωής της) το 1950 υπήρξε ατυχής. Το 1952, η Λαμπέτη συγκρότησε με τον Δημήτρη Χορν και τον Γιώργο Παππά τον θίασο Λαμπέτη-Παππά-Χορν. Το 1953 χώρισε με τον Μάριο Πλωρίτη και έγινε ζευγάρι με τον Δημήτρη Χορν. Μαζί έγραψαν μία από τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου και υπήρξαν αγαπημένο ζευγάρι στη ζωή και στη σκηνή. Ανέβασαν με μεγάλη επιτυχία κλασικά έργα, όπως το Νυφικό Κρεβάτι, Αριστοκρατικός Δρόμος, Το Παιχνίδι της Μοναξιάς και περιόδευσαν σε Αίγυπτο, Κωνσταντινούπολη και Κύπρο. Από τον Χορν χώρισε το 1959, όταν γνώρισε τον Αμερικανό συγγραφέα Φρέντερικ Γουέικμαν, τον οποίο και παντρεύτηκε.

Τη δεκαετία του 1960, συνέχισε τη θεατρική της πορεία με δικό της θίασο, με μεγαλύτερή της επιτυχία το Λεωφορείον ο Πόθος (της είχε στείλει και συγχαρητήρια επιστολή ο Γιώργος Σεφέρης) και το Πέπσι (έκανε 400 παραστάσεις, αριθμό ρεκόρ για την εποχή).

Ο καρκίνος έκανε την εμφάνιση του στη ζωή της ηθοποιού το 1969, αφού της στέρησε τις αγαπημένες της αδερφές, τις οποίες έχασε όλες (εκτός από την αδερφή της Αντιγόνη, η οποία έζησε αρκετά χρόνια και μετά τον θάνατο της Έλλης) από καρκίνο του μαστού. Μετά την εγχείρηση (ολική μαστεκτομή) στην οποία υποβλήθηκε στις Η.Π.Α επέστρεψε και προσπάθησε να το ξεπεράσει.

Η αφίσα της ταινίας "Το Τελευταίο Ψέμμα"

Η πιο ώριμη επαγγελματική δεκαετία της ήταν του 1970, παρ' όλα τα προσωπικά της προβλήματα. Ανέβασε με μεγάλη επιτυχία από μιούζικαλ (Ιρμα, 1972) μέχρι Αντόν Τσέχωφ (Ο Βυσσινόκηπος, 1974 με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ).

Μια προσπάθεια υιοθεσίας της μικρής Ελίζας από κοινού με τον Γουέικμαν, της δημιούργησε πλείστα προβλήματα όταν δικαστική απόφαση την υποχρέωσε να επιστρέψει το παιδί, μετά παρέλευση 4 χρόνων, στους φυσικούς γονείς του. Η περιπέτεια αυτή της δημιούργησε γενική κατάπτωση και μελαγχολία, που την κράτησε μακριά από το θέατρο.

Το 1976 χώρισε με τον Φρέντερικ Γουέικμαν μετά από πολλά προβλήματα και όντας χρόνια σε διάσταση. Σημαντική γνωριμία στη ζωή της στάθηκε ο γνωστός ηθοποιός Κώστας Καρράς, με τον οποίο η Λαμπέτη ονειρευόταν για άλλη μια φορά τον γάμο και την οικογένεια.

Το 1977 συνεργάστηκε στη Φθινοπωρινή Ιστορία με τον Μάνο Κατράκη, που επιπλέον τους συνέδεε βαθιά φιλία. Ανεπανάληπτες οι ερμηνείες της στο Δεσποινίς Μαργαρίτα, στη Φιλουμένα Μαρτουράνο και στα Μονόπρακτα. Τελευταία της παρουσία στο Θέατρο ήταν το 1981 στο έργο Σάρα - Τα Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού, υποδυόμενη με επιτυχία την κωφάλαλη Σάρα.

Η Έλλη Λαμπέτη ενσάρκωσε την Ελληνίδα αστή με τον πιο πειστικό και ερωτικό τρόπο[1]. Και στον ελληνικό κινηματογράφο οι επιτυχίες της δεν ήταν λίγες, ιδιαίτερα στα Κυριακάτικο ξύπνημα (1954), Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955), Το κορίτσι με τα μαύρα (1956) και Το τελευταίο ψέμμα. Για την ερμηνεία της στο τελευταίο ήταν υποψήφια για βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στην κατηγορία του Α΄ γυναικείου ρόλου.

Ο καρκίνος έκανε την επανεμφάνισή του το 1980. Οι μεταστάσεις ήταν συνεχείς. Οι χημειοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε, έπληξαν τις φωνητικές της χορδές, με αποτέλεσμα σταδιακά να χάσει και τη φωνή της.

Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1983 στις 7.30' το πρωί άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Mount Sinai Hospital των Η.Π.Α., όπου είχε μεταβεί λίγες εβδομάδες πριν. Στις 5 Σεπτεμβρίου, η σορός της μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στις 6 Σεπτεμβρίου κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Θεατρογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θίασος Μαρίκας Κοτοπούλη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιανουάριος: «Το ταξίδι του γάμου» του Κάρλο Ντε Φρις
Φεβρουάριος: «Αλάτι και πιπέρι» του Ρενέ Μορέλ
Νοέμβριος: «Η Χάνελε πάει στον παράδεισο» του Γκέοργκ Χάουπτμαν
Μάρτιος: «Ο ψεύτης και η καλόγρια» του Κουρτ Γκετς
Απρίλιος: «Φουσκοθαλασσιές» του Δημήτρης Μπόγρη

Θιάσος Μιράντας Μυράτ - Κώστα Μουσούρη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αύγουστος: «Σκάνδαλο σε γυμνάσιο θηλέων» ή («Τόπο στα νειάτα»} του Λαντισλάς Φοντόρ
Οκτώβριος: «Χάιλ Χίτλερ»» των Δ. Ευαγγελίδη- Αλ. Σακελλάριου
Ιανουάριος: «Η μεγάλη στιγμή» του Αλέκου Λιδωρίκη
Φεβρουάριος: «Οι έμποροι της δόξας» των Μαρσέλ Πανιόλ-Πολ Νιβουά
Μάρτιος: «Η κυρία προέδρου» των Μωρίς Ενεκέν-Πολ Βεμπέρ
Νοέμβριος: «Μποέμ» του Ρενάτο Μόρντο

Θέατρο Τέχνης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

«Εμείς κι ο χρόνος» του Τζων Πρίσλεϊ
Νοέμβριος: «Γυάλινος Κόσμος» του Τένεσι Ουίλιαμς
Ιανουάριος: «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ
Απρίλιος: «Ο γάμος της Μπάρμπαρα» του Τζέιμς Μπάρι, - «Αίτηση γάμου» του Άντον Τσέχωφ, - «Στις θάλασσες του Βορρά» του Ευγένιου Ο' Νηλ
Μάιος: «Το φιόρο του Λεβάντε» του Γρηγόριου Ξενόπουλου
Δεκέμβριος: «Ζωή με τον πατέρα» των Χάουαρντ Λίντσεϊ- Ράσσελ Κρουζ
Οκτώβριος: «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» του Άρθουρ Μίλερ
Ιανουάριος: «Ο ανακριτής έρχεται» του Τζων Πρίσλεϊ
Απρίλιος: «Ο Ματωμένος Γάμος» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Θίασος Κατερίνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιούνιος: «Ο Απόλλων του Μπελάκ» του Ζαν Ζιρωντού
Ιούλιος: «Χρυσή μου Ρουθ» του Νόρμαν Κράσνα

Εθνικό θέατρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νοέμβριος: «Ο κουρέας της Σεβίλλης» του Μπωμαρσαί
Φεβρουάριος: «Οι Φοιτητές» του Γρηγόριου Ξενόπουλου

Θίασος Μουσούρη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οκτώβριος: «Η κληρονόμος» των Ρουθ και Αύγουστου Γκετς
Ιανουάριος: «Ανθρώπινη φωνή» του Ζαν Κοκτώ
Απρίλιος: «Ένας αξιοθαύμαστος υπηρέτης» του Τζέιμς Μπάρι
Δεκέμβριος: «Πεγκ, καρδούλα μου» του Τζ. Χάρτλεϊ Μάνερς
Νοέμβριος: «Χαμένοι στο σκοτάδι» του Πωλ-Βίνσεντ Κάρολ
Δεκέμβριος: «Το κουρέλι» του Ντάριο Νικοντέμι

Θίασος Γ. Παππά - Ελ. Λαμπέτη - Δημ. Χορν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οκτώβριος: «Βαθειά, γαλάζια θάλασσα» του Τέρενς Ράττιγκαν
Δεκέμβριος: «Ξενοδοχείο Η ευτυχία» του Μαρκ Ζιλμπέρ Σωβαζόν
Φεβρουάριος: «Νόρα (Το σπίτι της Κούκλας)» του Ερρίκου Ίψεν
Μάρτιος: «Αγαπούλα» του Άρτουρ Σνίτσλερ
Οκτώβριος: «Τρεις άγγελοι» του Αλμπέρ Υσόν
Δεκέμβριος: «Γαλάζιο Φεγγάρι» του Χιου Χέρμπερτ
Απρίλιος: «Ο άνθρωπος με την ομπρέλα» των Ντάινερ-Μόρουμ


  • 1954 Νοέμβριος έως 1955 Φεβρουάριος. Περιοδεία στον Ελληνισμό του εξωτερικού

Θίασος Μουσούρη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οκτώβριος: «Πρόσκληση στον πύργο» του Ζαν Ανούιγ
Φεβρουάριος: «Το τελευταίο βαλς» του Σόμερσετ Μομ
Απρίλιος: «Νυχτερινή επίσκεψη» του Ζίγκφριντ Γκέγιερ

Θίασος Ε. Λαμπέτη - Δημ. Χορν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οκτώβριος: «Αριστοκρατικός δρόμος» του Τζέιμς Μπάρι
Νοέμβριος: «Βροχοποιός» του Ρίτσαρντ Νας
Φεβρούαριος: «Ζιζή» της Αννίτα Λους
Οκτώβριος: «Το νυφικό κρεβάτι» του Γιαν ντε Νάρτογκ
Μάρτιος: «Ένα ζευγάρι παπούτσια» του Κλωντ Μανιέ
Οκτώβριος: «Το παιχνίδι της μοναξιάς» του Ουίλιαμ Γκίμπσον
Νοέμβριος: «Ο Βαβάς» του Αντρέ Ρουσσέν
Φεβρουάριος: «Η κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά
Απρίλιος: «Εραστής από χαρτόνι» του Ζακ Ντεβάλ

Θίασος Έλλης Λαμπέτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οκτώβριος: «Το θαύμα της Άννυ Σάλλιβαν» του Ουίλλιαμ Γκίμπσον
Δεκέμβριος: «Πεγκ, καρδούλα μου» του Τζ. Χάρτλευ Μάννερς
Μάρτιος: «Η μικρή μας πόλη» του Θόρντον Ουάιλντερ. Συμπρωταγωνιστεί ο Νίκος Κούρκουλος
Απρίλιος: «Ανοιξιάτικο τραγούδι» του Τζων Βαν Ντρούτεν
Νοέμβριος: «Οντίν» του Ζαν Ζιρωντού.
Δεκέμβριος: «Η κληρονόμος» του Ρουθ Αυγούστου Γκετς
Φεβρουάριος: «Σαμπρίνα» του Σάμιουελ Τέηλορ. Συμπρωταγωνιστεί ο Νίκος Κούρκουλος
Μάρτιος: «Ατλαζένιο γοβάκι» του Πωλ Κλωντέλ - συμμετοχή στο Εθνικό θέατρο
Οκτώβριος: «Ξυπόλητη στο πάρκο» του Νηλ Σάιμον. Συμπρωταγωνιστεί ο Κώστας Καρράς
Φεβρουάριος: «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς. Συμπρωταγωνιστεί ο Κώστας Καρράς
Οκτώβριος: «Αγία Ιωάννα» του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω.
Νοέμβριος: «Μαμζέλ Πέπσυ» της Πιερρέτ Μπρυνό.
Δεκέμβριος: «Θυμήσου τον Σεπτέμβρη» του Νόελ Κάουαρντ
«Σαράντα καράτια» του Πιερ Μπαριγιέ - Ζαν Πιερ Γκρεντύ.
Δεκέμβριος: «Φράνκυ» του Μαρκ Κάρσον. Σκηνοθεσία δική της
Φεβρουάριος: «Το άνθος του κάκτου» των Πιερ Μπαριγιέ-Ζαν Πιερ Γκρεντύ

Θίασος Ελ. Λαμπέτη - Λ. Κωνσταντάρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οκτώβριος: «Τσιν τσιν» της Φρανσουά Μπιγιεντού
Νοέμβριος: «Μια λαίδη στο σφυρί» του Σώμερσετ Μωμ

Θίασος Ελ. Λαμπέτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οκτώβριος: «Πέντε μονόπρακτα: Ζαν Κοκτώ «Η ψεύτρα»»-«Την έχασα»-«Ανθρώπινη φωνή», Αύγουστου Στρίντμπεργκ «Η πιο δυνατή», Κάθριν Μάνσφηλντ «Μις Μπριλ». Δημοτικό θέατρο Πειραιώς
Αύγουστος: «Ο λογαριασμός» της Φρανσουάζ Ντορέν
Ιανουάριος: «Γλυκιά Ίρμα» των Αλεξάντερ Μπρεφόρ-Μαργκερίτ Μονό. Συμπρωταγωνιστεί ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Η Λαμπέτη τραγουδάει ζωντανά για μοναδική φορά στη καριέρα της.
Οκτώβριος: «Η τυφλόμυγα» του Λ. Λίκμπορν. Συμπρωταγωνιστεί η Κατερίνα Ανδρεάδη
Ιανουάριος: «Μικρές αλεπούδες» της Λίλιαν Χέλμαν. Συμπρωταγωνιστεί η Κατερίνα Ανδρεάδη - η τελευταία της εμφάνιση στο θέατρο
Νοέμβριος: «Ο Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχοφ - συνεργασία με Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Οκτώβριος: «Δεσποινίς Μαργαρίτα»του Ρομπέρτο Αλτάιντε
Νοέμβριος: «Φθινοπωρινή ιστορία» του Αλεξέι Αρμπούζοφ - συμπρωταγωνιστεί ο Μάνος Κατράκης
Απρίλιος: «Έξι μονόπρακτα: Μπέρτολτ Μπρεχτ - «Η εβραία» (από το «Τρόμος και Αθλιότητα στο Γ’ Ράιχ), Αύγουστου Στρίντμπεργκ - «Η Πιο Δυνατή», Τσέχοφ - «Μια Ψυχούλα», Ζαν Κοκτώ - «Η ανθρώπινη φωνή», «Η ψεύτρα», «Ο Πιερότος («Την έχασα»)»»
Οκτώβριος: «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο. Συμπρωταγωνιστεί ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ
Ιανουάριος: «Ντόλλυ» του Θόρντον Ουάιλντερ. Συμπρωταγωνιστεί ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ
«Σάρα, Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» του Μαρκ Μέντοφ. Συμπρωταγωνιστεί ο Λευτέρης Βογιατζής

Οι ταινίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1946 «Αδούλωτοι σκλάβοι», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Βίωνα Παπαμιχάλη.
  • 1947 «Παιδιά της Αθήνας» ή «Οι σαλταδόροι», σε σενάριο Ίωνα Νταϊφά - Τίμου Μωραϊτίνη και σκηνοθεσία Τάκη Μπακόπουλου.
  • 1949 «Διαγωγή μηδέν» ή «Σκάνδαλα στο Παρθεναγωγείο», σε σενάριο του Δημήτρη Γιαννουκάκη και σκηνοθεσία Γιάννη Φιλίππου και Μιχάλη Γαζιάδη
  • 1951 «Ματωμένα Χριστούγεννα», σε σενάριο Γιώργου Ασημακόπουλου και σκηνοθεσία Γιώργου Ζερβού
  • 1953 «Κυριακάτικο ξύπνημα», σενάριο και σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη
  • 1954 «Η κάλπικη λίρα», σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα
  • 1956 «Το κορίτσι με τα μαύρα», σενάριο και σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη
  • 1958 «Το τελευταίο ψέμα», σενάριο και σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη
  • 1961 «Χαμένο κορμί» (The Wastrel), σενάριο Μιχάλη Κακογιάννη - Φρέντερικ Γουέηκμαν, σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη
  • 1968 «Μια μέρα, ο πατέρας μου»One Day, My Daddy»), σενάριο και σκηνοθεσία Φρέντερικ Γουέηκμαν

Δισκογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Αριθμός καταλόγου Πληροφορίες
1972 Η Γλυκειά Ίρμα Columbia SCXG82 LP & 489847 CD Η μουσική και τα τραγούδια του Γιάννη Σπανού, με στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, για την ομώνυμη θεατρική παράσταση που ανέβηκε τον Ιανουάριο του 1972 από τον θίασο Λαμπέτη στο θέατρο Μπρόντγουεϊ. Πρωταγωνιστούσαν οι Ε. Λαμπέτη, Ντίνος Ηλιόπουλος και Βαγγέλης Πλοιός.
1983 Η Έλλη Λαμπέτη Διαβάζει Καβάφη Διόνυσος 0921 LP Απαγγέλλει περισσότερο ή λιγότερο γνωστά ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη. Ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1970.
1983 Η Έλλη Λαμπέτη Διαβάζει Τα Κατά Ματθαίον Πάθη Lyra 3602 LP & 0160 CD Ανάγνωση από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον καθώς και από τους Ύμνους και τα Εγκώμια της Μεγάλης Εβδομάδος. Ηχογράφηση του 1977.
1984 6 Μονόπρακτα Διόνυσος 0955/6 2LP Η Ε. Λαμπέτη στα μονόπρακτα: Η Εβραία του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Η Πιο Δυνατή του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, Όλια, Μια Ψυχούλα]] των Αντόν Τσέχωφ και Γκαμπριέλ Αρού, καθώς και στα τρία μονόπρακτα του Ζαν Κοκτώ: Η Ανθρώπινη Φωνή, Η Ψεύτρα και Την Έχασα. Την συνοδεύει με το πιάνο του ο Κώστας Λούκας.
1989 Αποσπάσματα Θεατρικού Λόγου Σείριος 89011/3 3LP-3CD Αποσπάσματα από τα θεατρικά έργα: Τελευταίο Βαλς (1956) του Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ, Πεγκ, Καρδούλα Μου (1961) του Τζον Χάρτλι Μάνερς, Μαμζέλ Πέπσι (1966) της Πιερέτ Μπρινό, Θυμήσου Τον Σεπτέμβρη (1967) του Νόελ Κάουαρντ, Φράνκι (1969) της Κάρσον ΜακΚάλλερς, Βυσσινόκηπος (1974) του Αντόν Τσέχωφ, Το Φάντασμα Της Μασσαλίας (1980) του Ζαν Κοκτώ, Μις Μπριλ (1981) της Κάθριν Μάνσφιλντ, Φθινοπωρινή Ιστορία (1977) του Αλεξέι Αρμπούζοφ, Φιλουμένα Μαρτουράνο (1978) του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, Δεσποινίς Μαργαρίτα (1975) του Ρομπέρτο Ατάιντε και Ο κύκλος με την κιμωλία (1981) του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Εκτός από την Ε. Λαμπέτη ακούγονται και οι Δημήτρης Χορν, Μαρία Φωκά, Κώστας Ρηγόπουλος, Κώστας Καρράς, Μάρθα Βούρτση, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Μάνος Κατράκης, Σαπφώ Νοταρά, Γιώργος Μοσχίδης, Πάνος Μιχαλόπουλος, Αντώνης Καφετζόπουλος, Σάββας Αξιώτης και Γιάννης Φακής.
1998 Αρχείο Ραδιοφώνου: 16 Φωνές ΕΡΑ 201 CD Ηχογραφήσεις της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Περιλαμβάνεται τρίλεπτο απόσπασμα από το θεατρικό έργο του Τζον Χάρτλι Μάνερς, Πεγκ, Καρδούλα Μου, με την Ε. Λαμπέτη.

Τηλεόραση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απαγγελία της Έλλης Λαμπέτη από το «Κατά Ματθαίον» Ευαγγέλιο. [2]

Τιμητικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1951 της απενεμήθη το έπαθλο «Κοτοπούλη» για την ερμηνεία της στα έργα «Η Κληρονόμος» και «Πεγκ, καρδούλα μου»
  • 1961 «Αριστείον Κινηματογραφικής Αξίας» για τις ταινίες στις οποίες έπαιξε την περίοδο 1955-61.
  • 1980 Βραβείο «Φεστιβάλ Ιθάκης»  για την πολυετή καλλιτεχνική της προσφορά.
  • 1983 ο κινηματογράφος «Γρανάδα» μετονομάστηκε σε Θέατρο «Λαμπέτη».
  • 2002 η «Ελληνική Εταιρεία Μαστολογίας» έδωσε το όνομα της ηθοποιού στο κέντρο ψυχοκοινωνικής υποστήριξης γυναικών με καρκίνο του μαστού.[3]
  • Για την ερμηνεία της στο «Το τελευταίο ψέμμα» ήταν υποψήφια για βραβείο BAFTA (British Academy of Film and Television Arts) A' γυναικείου ρόλου

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1983 «Έλλη Λαμπέτη: Η τελευταία παράσταση», της Φρίντα Μπιούμπι. Εκδόσεις Εξάντας.
  • 1995 «Έλλη Λαμπέτη», των Μιχάλη Κακογιάννη και Μάριου Πλωρίτη. Εκδόσεις Ιτανός
  • 1996 «Έλλη Λαμπέτη», του Φρέντυ Γερμανού. Εκδόσεις Καστανιώτη
  • 2005 «Έλλη Λαμπέτη», του Φρίξου Ηλιάδη. Εκδόσεις Κοχλίας

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]