Αλέκος Αλεξανδράκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλέκος Αλεξανδράκης
Alexandrakis.jpg
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης
Γέννηση
Αθήνα
Θάνατος 8 Νοεμβρίου 2005 (76 ετών)
Αθήνα
Αιτία θανάτου Καρκίνος του πνεύμονα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελλάδα
Σπουδές Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Ιδιότητα ηθοποιός και σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων
Σύζυγος Αλίκη Γεωργούλη ()
Καλλιτεχνικά ρεύματα Δράμα, Κωμωδία
Σημαντικά έργα Συνοικία το όνειρο, Θρίαμβος, Έγκλημα στα παρασκήνια, Στέλλα
Βραβεύσεις Βραβείο κριτικών Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1962 για την ταινία Θρίαμβος, Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής το 2001

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης (Αθήνα 27 Νοεμβρίου 1928 - Αθήνα 8 Νοεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη ενώ από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) κέρδισε βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν[1] και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Το αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού.[2] Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει κινηματογραφική σκηνοθεσία στις ΗΠΑ.[3]

Αλλά μία παράσταση του Κάρολου Κουν με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη τού άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα ο φίλος του και ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή.[4] Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος.

Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλέκου, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Τον καιρό εκείνο η Κατερίνα Ανδρεάδη έψαχνε για έναν «ζεν πρεμιέ» για το έργο «Φθινοπωρινή Παλίρροια». Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της μαζί με την Άννα Συνοδινού και πήρε το ρόλο.

Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε καλές εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. "Επιτέλους ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο", έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην «Καθημερινή». Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποιμένα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο.[5] Την ίδια κιόλας χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Δύο κόσμοι», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.[6] Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η απήχηση του στον γυναικείο πληθυσμό ήταν άνευ προηγουμένου. Στη γοητεία του είχε υποκύψει πρώτη η Έλλη Λαμπέτη με την οποία διατηρούσαν δεσμό στα ξεκινήματά του για περίπου ένα έξι μήνες. Ο δεσμός τους δεν κράτησε πολύ καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα Ανδρεάδη σε μία περιοδεία[7].

Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του γυναίκα Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα[8]. Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι ο δεύτερος με την Κλοντ Σαμπαντού, μια πανέμορφη Γαλλίδα[9]. Το 1956 παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη[10]. Μαζί ανέβασαν το «Πικνίκ» στο θέατρο «Γκλόρια» της Πλατείας Αμερικής ενώ συμμετείχαν από κοινού σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν. Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1969 γνώρισε τη Νόνικα Γαληνέα, με την οποία πρωταγωνίστησε στην πετυχημένη σειρά Ο παράξενος ταξιδιώτης, και την ερωτεύτηκε βαθιά. Παρότι η σχέση κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια, δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) με τον Καρύδη-Φουκς και τη νεορρεαλιστική ταινία «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της αρχικά απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής, για να κυκλοφορήσει μετά από καιρό μια λογοκριμένη έκδοση της ταινίας. Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη.

Συνολικά πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο βαφτιστικός», «Στέλλα», «Το νησί των γενναίων», «Ραντεβού στην Κέρκυρα», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Όμορφες μέρες», «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», «Τα παιδιά της Χελιδόνας» και πολλές ακόμα. Στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους. Μεταξύ των παραστάσεων, στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν εποχή, είναι: «Παράξενο Ιντερμέτζο», «Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα», «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Μαντάμ Μπάτερφλαϊ»,«Η γυναίκα με τα μαύρα», «Τέσσερα δωμάτια με κήπο», «Έγκλημα και τιμωρία», «Τα μεγάλα χρόνια», «Ο γλάρος». Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση τον «Θείο Βάνια» και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό, απ' όπου είχε ξεκινήσει.

Επίσης πρωταγωνίστησε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές με μεγάλη επιτυχία. Ο «Παράξενος Ταξιδιώτης», που προβλήθηκε από την ΕΙΡΤ το 1972-73, γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία σε βαθμό να οδηγήσει την αντίπαλη σειρά «Ο Άγνωστος Πόλεμος» στο τέλος της. Το 1976 επιστρέφει στην τηλεόραση με την μεταφορά του μυθιστορήματος «Γιούγκερμαν» του Μ.Καραγάτση στην ΥΕΝΕΔ. Το 1979 προβάλλονται οι «Μυστικοί Αρραβώνες» του Γρηγόριου Ξενόπουλου με τεράστια επιτυχία-αναδείχθηκε το δημοφιλίστερο πρόγραμμα της περιόδου. Μετά από μια περίοδο αποχής-και αφού μεσολάβησε η σειρά «Ξενοδοχείο», που δεν συγκέντρωσε τις αναμενώμενες τηλεθεάσεις-επιστρέφει με σειρές όπως: Ο Χαρτοπαίχτης, Ξενοδοχείο Αμόρε, Τμήμα Ηθών, Ανατομία ενός Εγκλήματος, Οι Δικηγόροι της Αθήνας, Η Αίθουσα του Θρόνου, Να με Προσέχεις, κ.ά.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου. Το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005 έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Είχε μία κόρη και έναν γιο από τον τρίτο του γάμο.

Πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλεξανδράκης ήταν μαχητικός αριστερός[11] [12][13] και πολλές φορές οι προοδευτικές απόψεις του είχαν προκαλέσει διαμάχες στους κύκλους της τέχνης και της κοινής γνώμης, όπως όταν είχε στηρίξει τον Μανώλη Γλέζο τη δεκαετία του '60. Σε διάφορες συνεντεύξεις του έχει σχολιάσει την πολιτική, την αριστερά, τη δεξιά, αλλά και την ΕΠΟΝ. [14][15]

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κινηματογράφος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος
1949 Δυο κόσμοι
1951 Μια νύχτα στον παράδεισο

Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν

1952 Ο βαφτιστικός

Η Αγνή του λιμανιού

1953 Εύα

Οι ουρανοί είναι δικοί μας

1954 Η άγνωστος
1955 Στέλλα

Το οργανάκι

Κόκκινα τριαντάφυλλα

Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο

1956 Κατρακύλισμα

Η θυσία της μάνας

1957 Το κορίτσι με τα παραμύθια

Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς

1959 Το αγοροκόριτσο

Το νησί των γενναίων

1960 Ο θρίαμβος

Το κλωτσοσκούφι

Ραντεβού στην Κέρκυρα

Έγκλημα στα παρασκήνια

Είμαι αθώος - Υπόθεση Ντρέυφους

1961 Συνοικία το όνειρο

Μάνα μου τον αγάπησα

1962 Χωρίς ταυτότητα
1963 Ίλιγγος

Η ψεύτρα

Ένα κορίτσι για δύο

1964 Το δόλωμα

Η σωφερίνα

Δεσποινίς Διευθυντής

1965 Οι εχθροί

Επιστροφή

Ο μετανάστης

Μια τρελή... τρελή οικογένεια

1966 Η αρτίστα

Σύντομο διάλειμμα

Οι κυρίες της αυλής

Δάκρυα για την Ηλέκτρα

1967 Αυτή που δεν λύγισε
1968 Οικογένεια Χωραφά

Συννεφιασμένοι ορίζοντες

Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη

1969 Ξύπνα, Βασίλη

Το νυφοπάζαρο

Η δίκη ενός αθώου

Στον ίλιγγο της ζωής

Τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι

1970 Όμορφες μέρες

Δεν υπάρχουν λιποτάκτες

Ο τελευταίος αιχμάλωτος

1971 Ο αήττητος

Παπαφλέσσας

Αγάπησα έναν αλήτη

Για μια χούφτα τουρίστριες

1972 Η κόμισσα της Κέρκυρας

Ιπποκράτης και δημοκρατία

1973 Η Μαρία της σιωπής
1980 Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο
1986 Παράξενη συνάντηση
1987 Αντίστροφη πορεία

Τα παιδιά της χελιδόνας

1989 Η εκδίκηση του πατέρα
1990 Ο χαρτοπαίχτης
1994 Παραμονή Πρωτοχρονιάς
2000 Το φως που σβήνει
2001 Μια μέρα τη νύχτα

Τηλεοπτικές σειρές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Κανάλι
1972 Ο παράξενος ταξιδιώτης ΕΙΡΤ
1973 Χωρίς ανάσα ΕΙΡΤ
1978 Γιούγκερμαν ΥΕΝΕΔ
1979 Οι μυστικοί αρραβώνες ΥΕΝΕΔ
1981 Ξενοδοχείο ΥΕΝΕΔ
1990 Ο χαρτοπαίχτης ΕΤ1
1991 Ο φόβος ΕΤ2
1992 Ανατομία ενός εγκλήματος ΑΝΤ1

---

---

---

1993 Πάθος ΕΤ1
1994 Δικηγόροι της Αθήνας

Παντρεμένοι ανύπαντροι

STAR

MEGA

1995 Η φυλή των ανθρώπων ΕΤ1
1998 Η αίθουσα του θρόνου MEGA
1999 Ταξίμ ΕΤ1
2000 Ο επισκέπτης

Να με προσέχεις

ALPHA

MEGA

Βιντεοταινίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος
1987 Αντίστροφη πορεία

Σκηνοθεσίες του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος
1960 Ο θρίαμβος
1961 Συνοικία το όνειρο

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003
  • Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.96-105

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.58
  2. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ. 62
  3. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.62, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.101
  4. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.62-63, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.101
  5. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.97
  6. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.64, 122
  7. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.64-66
  8. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.70-72
  9. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.86
  10. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.86-87
  11. «Αλέκος Αλεξανδράκης: Ένας επαναστάτης που αγαπούσε τις γυναίκες!». Newpost.gr. http://newpost.gr/politiki/167485/alekos-aleksandrakis-enas-epanastatis-poy-agapouse-tis-gynaikes. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 
  12. «Αλέκος Αλεξανδράκης Archives - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ». ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. http://www.mixanitouxronou.gr/tag/alekos-alexandrakis/. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 
  13. «Ο μεγάλος Αλέκος Αλεξανδράκης». Newsbeast.gr. http://www.newsbeast.gr/portraita/arthro/2073785/o-megalos-alekos-alexandrakis. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 
  14. ΜΛ. «Σαν σήμερα "έφυγε" ο Αλέκος Αλεξανδράκης». left.gr. https://left.gr/news/san-simera-efyge-o-alekos-alexandrakis. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 
  15. ΜΛ. «Σαν σήμερα "έφυγε" ο Αλέκος Αλεξανδράκης». left.gr. https://left.gr/news/san-simera-efyge-o-alekos-alexandrakis. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]