Αλέκος Αλεξανδράκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλέκος Αλεξανδράκης
Alexandrakis.jpg
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης
Γέννηση
Αθήνα
Θάνατος 8 Νοεμβρίου 2005 (76 ετών)
Αθήνα
Αιτία θανάτου Καρκίνος του πνεύμονα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελλάδα
Σχολές φοίτησης Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Ιδιότητα ηθοποιός και σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων
Σύζυγος Αλίκη Γεωργούλη
Καλλιτεχνικά ρεύματα Δράμα, Κωμωδία
Σημαντικά έργα Συνοικία το όνειρο, Θρίαμβος, Έγκλημα στα παρασκήνια, Στέλλα
Βραβεύσεις Βραβείο κριτικών Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1962 για την ταινία Θρίαμβος, Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής το 2001
Αλέκος Αλεξανδράκης στην IMDb

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης (Αθήνα 27 Νοεμβρίου 1928 - Αθήνα 8 Νοεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη ενώ από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) κέρδισε βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν[1] και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Το αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού.[2] Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει κινηματογραφική σκηνοθεσία στις ΗΠΑ.[3]

Αλλά μία παράσταση του Κάρολου Κουν με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη τού άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα ο φίλος του και ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή.[4] Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος.

Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλέκου, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Τον καιρό εκείνο η Κατερίνα Ανδρεάδη έψαχνε για έναν «ζεν πρεμιέ» για το έργο «Φθινοπωρινή Παλίρροια». Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της μαζί με την Άννα Συνοδινού και πήρε το ρόλο.

Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε καλές εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. "Επιτέλους ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο", έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην «Καθημερινή». Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποιμένα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο.[5] Την ίδια κιόλας χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Δύο κόσμοι», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.[6] Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η απήχηση του στον γυναικείο πληθυσμό ήταν άνευ προηγουμένου. Στη γοητεία του είχε υποκύψει πρώτη η Έλλη Λαμπέτη με την οποία διατηρούσαν δεσμό στα ξεκινήματά του για περίπου ένα έξι μήνες. Ο δεσμός τους δεν κράτησε πολύ καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα Ανδρεάδη σε μία περιοδεία[7].

Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του γυναίκα Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα[8]. Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι ο δεύτερος με την Κλοντ Σαμπαντού, μια πανέμορφη Γαλλίδα[9]. Το 1956 παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη[10]. Μαζί ανέβασαν το «Πικνίκ» στο θέατρο «Γκλόρια» της Πλατείας Αμερικής ενώ συμμετείχαν από κοινού σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν. Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1969 γνώρισε τη Νόνικα Γαληνέα, με την οποία πρωταγωνίστησε στην πετυχημένη σειρά Ο παράξενος ταξιδιώτης, και την ερωτεύτηκε βαθιά. Παρότι η σχέση κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια, δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) με τον Καρύδη-Φουκς και τη νεορρεαλιστική ταινία «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της αρχικά απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής, για να κυκλοφορήσει μετά από καιρό μια λογοκριμένη έκδοση της ταινίας. Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη.

Συνολικά πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο βαφτιστικός», «Στέλλα», «Το νησί των γενναίων», «Ραντεβού στην Κέρκυρα», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Όμορφες μέρες», «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», «Τα παιδιά της Χελιδόνας» και πολλές ακόμα. Στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους. Μεταξύ των παραστάσεων, στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν εποχή, είναι: «Παράξενο Ιντερμέτζο», «Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα», «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Μαντάμ Μπάτερφλαϊ»,«Η γυναίκα με τα μαύρα», «Τέσσερα δωμάτια με κήπο», «Έγκλημα και τιμωρία», «Τα μεγάλα χρόνια», «Ο γλάρος». Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση τον «Θείο Βάνια» και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό, απ' όπου είχε ξεκινήσει.

Επίσης πρωταγωνίστησε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές με μεγάλη επιτυχία. Ο «Παράξενος Ταξιδιώτης», που προβλήθηκε από την ΕΙΡΤ το 1972-73, γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία σε βαθμό να οδηγήσει την αντίπαλη σειρά «Ο Άγνωστος Πόλεμος» στο τέλος της. Το 1976 επιστρέφει στην τηλεόραση με την μεταφορά του μυθιστορήματος «Γιούγκερμαν» του Μ.Καραγάτση στην ΥΕΝΕΔ. Το 1979 προβάλλονται οι «Μυστικοί Αρραβώνες» του Γρηγόριου Ξενόπουλου με τεράστια επιτυχία-αναδείχθηκε το δημοφιλίστερο πρόγραμμα της περιόδου. Μετά από μια περίοδο αποχής-και αφού μεσολάβησε η σειρά «Ξενοδοχείο», που δεν συγκέντρωσε τις αναμενώμενες τηλεθεάσεις-επιστρέφει με σειρές όπως: Ο Χαρτοπαίχτης, Ξενοδοχείο Αμόρε, Τμήμα Ηθών, Ανατομία ενός Εγκλήματος, Οι Δικηγόροι της Αθήνας, Η Αίθουσα του Θρόνου, Να με Προσέχεις, κ.ά.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου. Το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005 έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Είχε μία κόρη και έναν γιο από τον τρίτο του γάμο.

Πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλεξανδράκης ήταν μαχητικός αριστερός[11] [12][13] και πολλές φορές οι προοδευτικές απόψεις του είχαν προκαλέσει διαμάχες στους κύκλους της τέχνης και της κοινής γνώμης, όπως όταν είχε στηρίξει τον Μανώλη Γλέζο τη δεκαετία του '60. Σε διάφορες συνεντεύξεις του έχει σχολιάσει την πολιτική, την αριστερά, τη δεξιά, αλλά και την ΕΠΟΝ. [14][15]

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κινηματογραφικές ταινίες

1949 Δυο κόσμοι Γιώργος
1951 Μια νύχτα στον παράδεισο

Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν

Άγης Δαμιανός

Παύλος

1952 Ο βαφτιστικός

Η Αγνή του λιμανιού

Μάνος Κορτάσης, στρατιώτης

Ανδρέας

1953 Οι ουρανοί είναι δικοί μας

Εύα

Τόνης Βαρένθης, πιλότος

Αντίνοος

1954 Η άγνωστος Άλκης Φλεριανός, συνήγορος υπεράσπισης
1955 Το οργανάκι

Κόκκινα τριαντάφυλλα

Στέλλα

Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο

Λώρης

Τάκης Βρεχός

Αλέκος

Δημήτρης Λαμπράκης

1956 Κατρακύλισμα

Η θυσία της μάνας

Τέλης

Παύλος Δημητρίου

1957 Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς

Το κορίτσι με τα παραμύθια

Λουκάς Δάσης

Άγγελος

1959 Το αγοροκόριτσο

Το νησί των γενναίων

Δημήτρης

Μανώλης

1960 Ο θρίαμβος

Το κλωτσοσκούφι

Έγκλημα στα παρασκήνια

Είμαι αθώος - Υπόθεση Ντρέυφους

Ραντεβού στην Κέρκυρα

Στέφανος Ραζής

Τζώρτζης Βένγκλερης, εφοπλιστής

Γιώργος Μακρής, δημοσιογράφος

Καρλ Έστερχαζι, ταγματάρχης

Ανδρέας Λαμπρινός, κακομαθημένος πλούσιος

1961 Μάνα μου τον αγάπησα

Συνοικία το όνειρο

Ρίκος
1962 Χωρίς ταυτότητα Γιάννης Δελαβέντης / Γιώργος Μαυρολέων
1963 Η ψεύτρα

Ίλιγγος

Ένα κορίτσι για δύο

Θάνος Σωτηρίου, ζωγράφος

Νίκος

Κίμων, πανεπιστημιακός

1964 Το δόλωμα

Η σωφερίνα

Δεσποινίς Διευθυντής

Μπάμπης Βαλέρης

Νίκος Διαμαντίδης, γιατρός

Αλέκος Σαμιωτάκης, υπομηχανικός

1965 Βρώμικη πόλις

Επιστροφή

Ο μετανάστης

Οι εχθροί

Μια τρελή... τρελή οικογένεια

Αλέξης Μπίλιας

Δημήτρης Βαλέντης

Θανάσης Ρήγας

Αλέξανδρος Θεοχάρης, δημοσιογράφος

Ανδρέας

1966 Η αρτίστα

Σύντομο διάλειμμα

Οι κυρίες της αυλής

Δάκρυα για την Ηλέκτρα

Δημήτρης

Γιάννης Παπαδόπουλος

Νίκος Αλεξίου

Γιώργος

1967 Αυτή που δεν λύγισε Αλέκος
1968 Οικογένεια Χωραφά

Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη

Συννεφιασμένοι ορίζοντες

Παντελής Χωραφάς

Αντώνης

Βαγγέλης

1969 Το νυφοπάζαρο

Ξύπνα, Βασίλη

Στον ίλιγγο της ζωής

Η δίκη ενός αθώου

Τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι

Αλέκος

Μάνος Αποστόλου

Στέλιος Διαμαντής

Δημήτρης Δοράνης

Γιώργος

1970 Όμορφες μέρες

Δεν υπάρχουν λιποτάκτες

Ο τελευταίος αιχμάλωτος

Ιάσων

Ντίνος Καμπάς

1971 Ο αήττητος

Αγάπησα έναν αλήτη

Για μια χούφτα τουρίστριες

Παπαφλέσσας

Κώστας Βαλλής

Αλέκος Ραΐσης

Μενέλαος

Κανέλλος Δεληγιάννης

1972 Ιπποκράτης και δημοκρατία

Η κόμισσα της Κέρκυρας

Περικλής

Σωτήρης Καρέλλης, πολιτικός μηχανικός

1973 Η Μαρία της σιωπής Γρηγόρης, δάσκαλος
1980 Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο Γεώργιος Καρτάλης, υπουργός συντονισμού
1986 Παράξενη συνάντηση Αλέξης Σταθόπουλος
1987 Τα παιδιά της χελιδόνας

Αντίστροφη πορεία

Μαρκιανός

Γιάννης Κατσώνης

1989 Η εκδίκηση του πατέρα Φαέθων, δημοσιογράφος
1990 Ο χαροπαίχτης Νίκος Βρανάς
1994 Παραμονή Πρωτοχρονιάς
2000 Το φως που σβήνει Νικόλας Σουρσούμης
2001 Μια μέρα τη νύχτα Χαρίλαος

Τηλεοπτικές σειρές

1972 Ο παράξενος ταξιδιώτης ΕΙΡΤ Αλέξης Αρσένης
1973 Χωρίς ανάσα ΕΙΡΤ
1978 Γιούγκερμαν ΥΕΝΕΔ Βασίλης (Βάσιας) Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν
1979 Οι μυστικοί αρραβώνες ΥΕΝΕΔ Νάσος
1981 Ξενοδοχείο ΥΕΝΕΔ
1990 Ο χαρτοπαίχτης ΕΤ1 Νίκος Βρανάς
1991 Ο φόβος ΕΤ2 Νικήτας Βέρος
1992-1993 Ανατομία ενός εγκλήματος:Ο κυνηγός ΑΝΤ1
1993-1994 Ανατομία ενός εγκλήματος:Αδιέξοδο ΑΝΤ1
1993-1994 Ανατομία ενός εγκλήματος:Ο γόρδιος δεσμός ΑΝΤ1
1993 Πάθος ΕΤ1 Αλέξανδρος
1994 Δικηγόροι της Αθήνας

Παντρεμένοι ανύπαντροι

STAR

MEGA

1995 Η φυλή των ανθρώπων ΕΤ1
1998 Η αίθουσα του θρόνου MEGA Μαρίνος Φλερής
1999 Ταξίμ ΕΤ1
2000 Να με προσέχεις MEGA παππούς
2000-2001 Ο επισκέπτης ALPHA

Βινεοταινίες

1987 Αντίστροφη πορεία

Σκηνοθεσίες του

1960 Ο θρίαμβος σκηνοθεσία
1961 Συνοικία το όνειρο σκηνοθεσία

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003
  • Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.96-105

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.58
  2. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ. 62
  3. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.62, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.101
  4. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.62-63, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.101
  5. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.97
  6. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.64, 122
  7. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.64-66
  8. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.70-72
  9. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.86
  10. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.86-87
  11. «Αλέκος Αλεξανδράκης: Ένας επαναστάτης που αγαπούσε τις γυναίκες!». Newpost.gr. http://newpost.gr/politiki/167485/alekos-aleksandrakis-enas-epanastatis-poy-agapouse-tis-gynaikes. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 
  12. «Αλέκος Αλεξανδράκης Archives - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» (στα el-GR). ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. http://www.mixanitouxronou.gr/tag/alekos-alexandrakis/. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 
  13. «Ο μεγάλος Αλέκος Αλεξανδράκης» (στα el-GR). Newsbeast.gr. http://www.newsbeast.gr/portraita/arthro/2073785/o-megalos-alekos-alexandrakis. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 
  14. ΜΛ. «Σαν σήμερα "έφυγε" ο Αλέκος Αλεξανδράκης» (στα el). left.gr. https://left.gr/news/san-simera-efyge-o-alekos-alexandrakis. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 
  15. ΜΛ. «Σαν σήμερα "έφυγε" ο Αλέκος Αλεξανδράκης» (στα el). left.gr. https://left.gr/news/san-simera-efyge-o-alekos-alexandrakis. Ανακτήθηκε στις 2016-04-10. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]