Αλίκη Βουγιουκλάκη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλίκη Βουγιουκλάκη
AlikiAutograf.jpg
Γέννηση 20 Ιουλίου 1934
Αθήνα
Θάνατος
Αθήνα
Αιτία θανάτου καρκίνος στο συκώτι
Εθνικότητα Ελληνίδα
Υπηκοότητα Ελληνική
Σχολές φοίτησης Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Ιδιότητα Ηθοποιός
Εν ενεργεία 1953-1996
Σύζυγος Δημήτρης Παπαμιχαήλ
(1965-1975)
Γιώργος Ηλιάδης
(1982)
Σύντροφος Νάσος Μπότσης, Κώστας Σπυρόπουλος, Βλάσσης Μπονάτσος, Νικόλαος Μομφεράτος και Μάριος Πλωρίτης
Τέκνα Γιάννης Παπαμιχαήλ
Γονείς Γιάννης Βουγιουκλάκης
Αιμιλία Κουμουνδούρου
Βραβεύσεις Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960 Βραβείο Ερμηνείας Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Μανταλένα
Αλίκη Βουγιουκλάκη στην IMDb

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη (20 Ιουλίου 1934 - 23 Ιουλίου 1996) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και θεατρική επιχειρηματίας, που φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Υπήρξε μία από τις πιο εμπορικές και πιο δημοφιλείς Ελληνίδες ηθοποιούς.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο το 1953 με το έργο Κατά Φαντασίαν Ασθενής του Μολιέρου. Τον επόμενο χρόνο πραγματοποίησε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με την ταινία Το Ποντικάκι. Ακολούθησαν 41 κινηματογραφικές ταινίες συμπεριλαμβανομένης και της τουρκικής διασκευής της ταινίας «Χτυποκάρδια στο θρανίο» με τον τουρκικό τίτλο «Siralardaki Heyecanlar» (1963), οι περισσότερες των οποίων έγιναν τεράστιες εισπρακτικές επιτυχίες και κατάφεραν να εκτινάξουν την καριέρα της στα ύψη και να της δοθεί ο χαρακτηρισμός «Εθνική Σταρ».

Το 1960, της απονεμήθηκε το Βραβείο ερμηνείας Α΄ Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1960 για την ερμηνεία της στην κινηματογραφική ταινία Μανταλένα, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1934 στο Μαρούσι Αττικής στην Αθήνα από τους Ιωάννη Βουγιουκλάκη, πρώην Νομάρχη Αρκαδίας και δικηγόρο, και Αιμιλία Κουμουνδούρου. Η οικογένειά της κατάγεται από το χωριό Λάγια της Μάνης. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής ο πατέρας της ήταν κατοχικός νομάρχης, και εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ,[1][Χρειάζεται σελίδα][2][Χρειάζεται σελίδα] και η μητέρα της ανέλαβε μόνη της να μεγαλώσει τα τρία παιδιά, την Αλίκη, τον Αντώνη και τον Τάκη Βουγιουκλάκη.[3]

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1952 έδωσε κρυφά από την οικογένειά της εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε τρία χρόνια μετά με Λίαν Καλώς,[4] λόγω της αυστηρής βαθμολόγησης του Δημήτρη Χορν. Προτού ακόμη αποφοιτήσει από τη Σχολή ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της από το θέατρο. Ο πρώτος της θεατρικός ρόλος ήταν στο έργο Κατά Φαντασίαν Ασθενής του Μολιέρου το 1953 και η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία Το Ποντικάκι το 1954.[5] Κατά τη διάρκεια της φοίτησης της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου συμμετείχε χωρίς άδεια της Σχολής στην παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Τότε συζητήθηκε από τον σύλλογο των διδασκόντων της Σχολής η παραμονή της ή όχι στη Σχολή: Ο Καρθάιος είχε ισχυρισθεί πως δέχθηκε την επίσκεψη της θείας του Νίκου Χατζίσκου, και του ζήτησε να επιτρέψει ως διευθυντής της Σχολής να παίξει η Βουγιουκλάκη στις παραστάσεις του Εθνικού Κήπου. Ο διευθυντής είπε πως ο κανονισμός της Σχολής δεν το επέτρεπε, αλλά δεν διαβιβάστηκε σωστά στην Βουγιουκλάκη, η οποία παραπλανήθηκε και χωρίς να αντιμετωπίσει το ζήτημα υπεύθυνα, συμμετείχε στις παραστάσεις. Η Βουγιουκλάκη αιτήθηκε συγχώρεσης από το Συμβούλιο των καθηγητών, επικαλούμενη πως και στο παρελθόν είχε αρνηθεί πρόταση συμμετοχής της σε παράσταση του θιάσου της Κοτοπούλη. Τελικά ο Καρθαίος πρότεινε την επιεική κρίση της σε κάτι που συμφώνησε και ο Ροντήρης.[6] Σύντομα καθιερώθηκε στο χώρο και λόγω της εξαιρετικής δημοτικότητας που απέκτησε στο ευρύ κοινό ονομάστηκε (από τον Φιλοποίμενα Φίνο αρχικά) «Εθνική Σταρ» της Ελλάδας.

Το 1960, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας Α' Γυναικείου ρόλου στο 1ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία Μανταλένα, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, ενώ η ίδια ταινία εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών, όπου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις.[3]

Το 1961 η Αλίκη Βουγιουκλάκη συγκρότησε τον δικό της θίασο, ανεβάζοντας τα έργα Καίσαρ και Κλεοπάτρα, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Ο Πρίγκιψ και η χορεύτρια κ.α. Αργότερα γνωρίστηκε με τον Φιλοποίμενα Φίνο και άρχισε μια μόνιμη συνεργασία με την εταιρία του, τη Φίνος Φιλμ.[5] Μαζί έκαναν μερικές από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου, ανάμεσά τους οι ταινίες: Αστέρω, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, Μανταλένα, Το κλωτσοσκούφι, Η Αλίκη στο ναυτικό, Η Λίζα και η άλλη, Η ψεύτρα, Το δόλωμα, Η Αρχόντισσα και ο αλήτης, Υπολοχαγός Νατάσσα, Η κόρη του ήλιου, Η Μαρία της Σιωπής κ.α.. Οι, μεταξύ άλλων, κινηματογραφικοί της ρόλοι, άλλοτε της χαριτωμένης σκανδαλιάρας μαθήτριας, άλλοτε του πλουσιοκόριτσου που επαναστατεί εναντίον του πλούσιου πατέρα της, άλλοτε της φτωχής και ασήμαντης κοπέλας που καταφέρνει να ανέβει κοινωνικά, να επιτύχει και να δοξαστεί, είχαν και συνεχίζουν να έχουν, μεγάλη απήχηση στο κοινό εξασφαλίζοντας στην ηθοποιό σπάνια δημοτικότητα ενώ η ταινία Υπολοχαγός Νατάσα ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου για τρεις δεκαετίες. Επίσης οι δύο επόμενες μεγαλύτερες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες ανήκουν στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.[3]

Η σημαντική εμπορική κάμψη που σημείωσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο ελληνικός κινηματογράφος ώθησε την Αλίκη να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το θέατρο, ανεβάζοντας συνολικά πάνω απο 53 θεατρικές παραστάσεις. Το 1975 αλλάζει τον μέχρι τότε τρόπο ανεβάσματος των μιούζικαλ, φέρνοντας στην Ελλάδα τα μιούζικαλ-υπερπαραγωγή, με το έργο του Νιλ Σάιμον Καμπίρια. Ανέβασε επίσης με μεγάλη επιτυχία και άλλα έργα του είδους, όπως το Καμπαρέ, Ωραία μου κυρία, Τζούλια,Άννυ Εβίτα, Βίκτωρ-Βικτώρια με τελευταίο το μιούζικαλ Η μελωδία της ευτυχίας.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 18 Ιανουαρίου 1965 παντρεύτηκε με το Δημήτρη Παπαμιχαήλ, συμφοιτητή της στη Δραματική Σχολή. Κουμπάροι ήταν ο Βίκτωρ Μιχαηλίδης, ο Θεοφάνης Δαμασκηνός και ο Δημήτρης Μακρίδης. Το γλέντι που ακολούθησε άφησε εποχή.[7]

Στις 4 Ιουνίου 1969 γεννήθηκε ο γιος τους, Γιάννης. Μαζί πρωταγωνίστησαν σε πολλά κινηματογραφικά και θεατρικά έργα, από τα πιο εμπορικά και πετυχημένα στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Στις 5 Ιουλίου 1975, οι δύο ηθοποιοί πήραν διαζύγιο, λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων.[4]

Η Αλίκη, έπειτα απο πέντε χρόνια σχέσης, έκανε έναν δεύτερο γάμο με τον Κύπριο επιχειρηματία Γιώργο Ηλιάδη στις 25 Ιανουαρίου 1982, ο οποίος δεν κράτησε πολύ και έμεινε μυστικός ακόμα και μετά τη λήξη του. Ο γάμος έγινε στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών και το αποκάλυψε το 1993 η ίδια σε συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου στην τηλεοπτική εκπομπή Ενώπιος Ενωπίω.[4] Στην παράσταση Εβίτα την περίοδο 1981-1982 γνωρίζει τον Βλάσση Μπονάτσο με τον οποίο ήταν μαζί από τον Απρίλιο του 1982 μέχρι το Δεκέμβριο του 1987 σύμφωνα με τα περιοδικά της εποχής. Τελευταίος σύντροφος της ζωής της για οκτώ χρόνια (1988- 1996) ήταν ο ηθοποιός Κώστας Σπυρόπουλος.[4]

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά από δυο μήνες νοσηλείας, η Αλίκη Βουγιουκλάκη πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών από καρκίνο. Ακολούθησε διήμερο λαϊκό προσκύνημα της σορού της στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 25 Ιουλίου 1996, η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και πλήθους κόσμου.[4][8]

Κριτική αποδοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν πολύ δημοφιλής ηθοποιός. Οι ρόλοι της είχαν μεγάλη απήχηση στο κοινό, το οποίο την στήριζε συνεχώς. Η ταινία «Υπολοχαγός Νατάσα» θεωρείται η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στον ελληνικό κινηματογράφο, ενώ η Αλίκη Βουγιουκλάκη πρωταγωνιστούσε στη δεύτερη και στη τρίτη.[9] Σήμερα θεωρείται μια από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου με ταινίες οι οποίες αγαπήθηκαν από τέσσερις διαφορετικές γενιές και συνεχίζουν να αποκτούν νέο κοινό, ακόμα και μετά τον θάνατό της.[10] Με την πάροδο των χρόνων η Αλίκη Βουγιουκλάκη ξέφυγε από την σφαίρα του απλού ηθοποιού/καλλιτέχνη και έγινε το σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Το 1959, η δημοσιογράφος/χρονογράφος της εφημερίδας «Καθημερινή» Ελένη Βλάχου της έδωσε το προσωνύμιο «Εθνική Σταρ» της Ελλάδας που την ακολούθησε τα επόμενα χρόνια.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έχει χαρακτηριστεί από πολλούς κριτικούς, δημοσιογράφους αλλά και από διεθνείς καταξιωμένους Έλληνες σκηνοθέτες όπως ο Κώστας Γαβράς,[εκκρεμεί παραπομπή] σαν ένα πανευρωπαϊκό αν όχι παγκόσμιο φαινόμενο διότι καμιά άλλη ηθοποιός δεν ήταν τόσο αγαπητή και δημοφιλής στο κοινό μιας χώρας, για τόσο μεγάλη χρονική περίοδο, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το 1960 βραβεύτηκε με το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Ταινιών Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στη ταινία «Μανταλένα».[11] Αποκαλείται επίσης «το Φαινόμενο Αλίκη».[10]

Η επιλογή της Αλίκης να υπηρετήσει ως το τέλος της καριέρας της την εικόνα που την καθιέρωσε στο μεγάλο κοινό και να μην δοκιμαστεί έντονα σε ρόλους του μεγάλου ρεπερτορίου, ήταν οι λόγοι που αμφισβητήθηκε από το πιο επιλεκτικό και απαιτητικό κοινό με ακραίες κάποιες φορές αντιδράσεις.[εκκρεμεί παραπομπή] Διάφοροι κριτικοί είχαν επιφυλάξεις κυρίως με τα στερεότυπα τα οποία εισήγαγε και όχι με το ταλέντο ή με τον επαγγελματισμό της.[11]

Στην εκπομπή/ντοκιμαντέρ του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ, «Μεγάλοι Έλληνες» (που βασίστηκε στην αντίστοιχη παραγωγή του αγγλικού τηλεοπτικού σταθμού BBC) και που προβλήθηκε το 2009, η Αλίκη Βουγιουκλάκη συμπεριλήφθηκε στη λίστα των "Μεγάλων Ελλήνων" μετά από ψηφοφορία, καταλαμβάνοντας την 88η θέση.[12]

Τραγούδια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημαντικό κεφάλαιο της καριέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη ήταν επίσης τα τραγούδια που ερμήνευσε ως ηθοποιός, τόσο στις κινηματογραφικές της ταινίες όσο και στις θεατρικές της παραστάσεις.
Σημαντικοί Έλληνες συνθέτες και στιχουργοί όπως οι Σταύρος Ξαρχάκος, Μίμης Πλέσσας, Μάνος Λοΐζος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Νίκος Γκάτσος, Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης κ.α. με κορωνίδα τον Μάνο Χατζιδάκι, έντυσαν μουσικά/στιχουργικά τα κινηματογραφικά και θεατρικά της έργα.

Ο πρώτος χρυσός δίσκος που δόθηκε στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας ήταν αυτός με τα τραγούδια από την ταινία «Το Ξύλο Βγήκε Από Τον Παράδεισο» (1959), σε μουσική του Μ. Χατζιδάκι και ερμηνεύτρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Οι 75.000 δίσκοι που πωλήθηκαν αποτέλεσαν ένα ρεκόρ. Στα τραγούδια από την εν λόγω ταινία ανήκουν τα πολύ γνωστά «Το Γκρίζο Γατί» και «Έχω Ένα Μυστικό» (Μ. Χατζιδάκι - Αλ. Σακελλάριου).
Ο Μ. Χατζιδάκις και η Α. Βουγιουκλάκη συνεργάστηκαν και στις ταινίες «Το κλωτσοσκούφι» (1960), «Μανταλένα» (1960), «Η Αλίκη στο ναυτικό» (1961), «Η Λίζα και η άλλη» (1961), «Αλίκη» (1962) και «Χτυποκάρδια στα θρανία» (1963). Το τραγούδι «Μια περιπέτεια στη Νότιο Καρολίνα» (1959) είναι το μοναδικό σόλο τραγούδι της Βουγιουκλάκη, σε μουσική και στίχους του Χατζιδάκι, που δεν έχει κινηματογραφικές ή θεατρικές καταβολές. Με τον Μάνο Χατζιδάκι συνεργάστηκαν δισκογραφικά και το 1970, στο άλμπουμ του συνθέτη «Επιστροφή», σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, όπου εμφανίζεται ως έκτακτη συμμετοχή, αφού τα τραγούδια του δίσκου ερμηνεύουν ο Γρ.Μπιθικώτσης και η Δ. Γαλάνη. Το τραγούδι στο οποίο συμμετέχει η Βουγιουκλάκη φέρει τον τίτλο «Το Δεσποινάκι» και το ερμηνεύει μαζί με τον Μπιθικώτση. Η τελευταία φορά που συνεργάστηκαν καλλιτεχνικά ήταν στο ανέβασμα της «Λυσιστράτης» το καλοκαίρι του 1986 στην Επίδαυρο.

Αξιοσημείωτα είναι τα τραγούδια «Θάλασσα πλατιά» (στίχοι Γ.Ρούσου), «Μέσα σ’ αυτή τη βάρκα» (στίχοι Μάνου Χατζιδάκι), «Τράβα μπρος» (στίχοι Αλ.Σακελλάριου), «Ξημερώνει» (στίχοι Βαγγέλη Γκούφα), «Θαλασσοπούλια μου» (στίχοι Ν.Γκάτσου), «Κλωτσοσκούφι» (στίχοι Χρ.Γιαννακόπουλος / Αλ.Σακελλάριος) μαζί με τον Μπιθικώτση , «Σ’ αγαπώ» (στίχοι Αλέκου Σακελλάριου) και «Ο αμαξάς» (στίχοι Αλ. Σακελλάριου).
Η Βουγιουκλάκη ερμήνευσε τα τραγούδια από τα «Χτυποκάρδια στα θρανία» και στην τουρκική γλώσσα, για την τουρκική εκδοχή της ταινίας.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ερμήνευσε κι ένα πλήθος ακόμα διαχρονικών τραγουδιών όπως: «Φως της αυγής» (στίχοι Βαγγέλη Γκούφα) , «Η νύχτα» (στίχοι Ν. Γκάτσος), «Ο Λευτέρης» (Ν.Γκάτσος), «Κατερίνα», «Ξανθομαλλού», «Ήλιος πάνω , ήλιος κάτω» (Γ.Μαρκόπουλος-Λ.Παπαδόπουλος), «Στον ήλιο του μεσημεριού», «Αλητάκι μπατηράκι» και «Η αγάπη θέλει δύο» μαζί με τον Δ. Παπαμιχαήλ, «Άναψε μέσα μου φωτιά» (Μαμαγκάκη-Ντ.Δημόπουλου), «Μου αρέσουνε τ’ αγόρια» και «Άστο το χεράκι σου» (Κώστας Καπνίσης-Α.Σακελλάριος),«Νανούρισμα» (Μ.Λοΐζος-Λ.Παπαδόπουλος), «Χάλι γκάλι», «Το φεγγαράκι», «Το τιμόνι» (Γ. Λαβράνος-Α. Σακελλάριος),«Σήκω χόρεψε συρτάκι», «Η Κυριακή», «Δημήτρη μου», «Είναι το στρώμα μου μονό» (Γ. Ζαμπέτας),«Γείρε στην πέτρα» (Γιώργος Κατσαρός - Πυθαγόρας) μαζί με τον Δ. Παπαμιχαήλ, «Γεννήθηκα στον Πειραιά» (Γ.Κατσαρός - Πυθαγόρας), «Ποιος, ποιος, ποιος» (Γ. Κατσαρός - Πυθαγόρας), «Αλίμονο στα νιάτα μου» (Ν.Καλλίτσης - Κ.Λιακάκος) μαζί με τον Δ.Παπαμιχαήλ και «Όσα δώσεις στην αγάπη» (Ν. Καλλίτσης - Κ. Λιακάκος) κ.ά.
Την περίοδο 1974-75 η Αλίκη Βουγιουκλάκη ανεβάζει την παράσταση Μαντώ Μαυρογένους του Γ. Ρούσου, τη μουσική της οποίας υπογράφει ο Μίκης Θεοδωράκης όπως και τη μουσική για την παράσταση της "Αντιγόνης" το 1990.
Το 1983-84 η Αλίκη ανέβασε το μιούζικαλ «Βίκτωρ - Βικτώρια» του Σίντσελ. Τη μουσική για την παράσταση έγραψε ο Θάνος Μικρούτσικος.
Το 1989 η Αλίκη Βουγιουκλάκη ανέβασε την παράσταση «Σίρλεϋ Βαλεντάιν» ερμηνεύοντας δυο τραγούδια των Κραουνάκη - Νικολακοπούλου, τα «Δεσποινίς Βαλεντάιν» και «Το σπίτι αυτό».
Την ίδια χρονιά συμμετείχε στον δίσκο «Δεν έχω ιδέα» των ίδιων δημιουργών, με «Το τραγούδι της Αλίκης», το οποίο γράφτηκε για εκείνη.

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κινηματογράφος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Ρόλος Σημειώσεις
1954 Το ποντικάκι Κρινούλα ή "Ποντικάκι"
1955 Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας Κρυστάλλω
1957 Το κορίτσι με τα παραμύθια Αγνή
Μαρία Πενταγιώτισσα Μαρία Πενταγιώτισσα
1958 Χαρούμενοι αλήτες Αννούλα
Ο Μιμίκος και η Μαίρη Μαίρη Βέμπερ
Έρωτας στους αμμόλοφους Άννα
Διακοπές στην Αίγινα Αλίκη
1959 Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο Λίζα Παπασταύρου
Η μουσίτσα Αλίκη Πετροπούλου
Η ζαβολιάρα Λενιώ
Ερωτικές ιστορίες Μαρίτσα
Αστέρω Αστέρω
1960 Το κλωτσοσκούφι Μαίρη Γεωργαντά
Μανταλένα Μανταλένα Χαρίδημου Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου - Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1960
1961 Η Λίζα και η άλλη Λίζα Φραγκούδη / Μήτση Γαβριήλογλου
Η Αλίκη στο ναυτικό Αλίκη
1962 Ταξίδι Μαρίνα Δανιηλίδου
1963 Χτυποκάρδια στο θρανίο Λίζα Πετροβασίλη
Η ψεύτρα Μαίρη Δεληπέτρου / Άννα
Αλίκη (Aliki my love) Αλίκη
1964 Το δόλωμα Καίτη
Ο Παράς κι ο φουκαράς Καμέο - Ο εαυτός της η ίδια
Η σωφερίνα Μαίρη Διαμαντίδου
1965 Μοντέρνα σταχτοπούτα Κατερίνα Πιερή
1966 Η κόρη μου η σοσιαλίστρια Λίζα Δέλβη (Σωτήρης)
Διπλοπενιές Μαρίνα
1967 Το πιο λαμπρό αστέρι Κατερίνα
Αχ αυτή η γυναίκα μου Νίνα
1968 Το κορίτσι του λούνα παρκ Μαργαρίτα
Η αρχόντισσα κι ο αλήτης Ρένα Κατσαρού / Πίπης
Η αγάπη μας Μαρίνα Ραζέλου
1969 Η νεράιδα και το παλικάρι Κατερινιώ Φουρτουνάκη
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά Μυρτώ Θεοδώρου Καρατάσου
1970 Υπολοχαγός Νατάσσα Νατάσσα Αρσένη
Ένα αστείο κορίτσι Χριστίνα
1971 Σ' αγαπώ Αγγέλα
Η κόρη του ήλιου Μάγια Βαλή
1972 Η Αλίκη δικτάτωρ Αλίκη Μπαρούζου
1973 Η Μαρία της Σιωπής Μαρία Γεραλή
1980 Πονηρό θηλυκό...κατεργάρα γυναίκα! Έλενα Ντάβαρη
1981 Κατάσκοπος Νέλλη Νέλλη Βαϊλάνου

Βιντεοταινίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ο ένας για τον άλλο (1987) - Γυρίστηκε,αλλά δεν διανεμήθηκε.

Τηλεταινίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Cabaret (1978) ΕΡΤ

Ντοκιμαντέρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το Άρωμα του Χρόνου(1997) ΕΡΤ - Αποσπάσματα από παλαιότερες συνεντεύξεις της.

Θέατρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1994-96: «Η μελωδία της ευτυχίας» των Ρ. Ρότζερ και Όσ. Χάμερσταϊν
  • 1993-94: «Ωραία μου κυρία» του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω
  • 1992: «Μις Πέπσι» της Π. Μπρινό
  • 1991: «Η κυρία δε με μέλλει» του Β. Β. Σαρντού
  • 1990-91: «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τένεσι Ουίλιαμς
  • 1990: «Αντιγόνη» (Επίδαυρος), του Σοφοκλή
  • 1989-90: «Σίρλεϊ Βάλενταϊν» του Γ. Ράσελ
  • 1987-89: «Λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά» των Π. Μπεριγιέ και Ζ. Π. Γκρεντί
  • 1986: «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο - «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη (Επίδαυρος)
  • 1984-86: «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» του Γ. Ράσελ
  • 1983-84: «Βίκτωρ-Βικτώρια» του Ρ. Σίντσελ
  • 1982-83: «Η κυρία με τις καμέλιες» του Αλ. Δουμά - «Η εύθυμη χήρα» των Φραντς Λέχαρ, Β. Λεόν και Λ. Στάιν
  • 1981-82: «Εβίτα« των Τ. Ράις και Άν. Λ. Γουέμπερ
  • 1980-81: «Τζούλια» του Μπ. Σλέιντ
  • 1980: «Εύθυμη χήρα» των Φρ. Λέχαρ, Β. Λεόν και Λ. Στάιν
  • 1979: «Καμπίρια» του Ν. Σάιμον
  • 1978: «Καμπαρέ» του Τζ. Μάστεροφ
  • 1976-77: «Το νυφικό κρεβάτι» του Γ. Ντε Χάρτογκ - «Ωραία μου κυρία» του Τζ. Μπ. Σω
  • 1976: «Πειρασμός» του Γρ. Ξενόπουλου
  • 1975-76: «Καμπίρια» του Ν. Σάιμον
  • 1974-75: «Μαντώ Μαυρογένους» (Προδομένος λαός), του Γ. Ρούσσου
  • 1973-74: «Ωραία μου κυρία» του Τζ. Μπ. Σω
  • 1972-73: «Οι φυλακισμένοι της 2ας λεωφόρου» του Ν. Σάιμον - «Η θεατρίνα» των Σ. Μομ και Γκ. Μπόλτον
  • 1971-72: «Βασίλισσα Αμαλία» του Γ. Ρούσσου
  • 1970-71: «Επτά χρόνια γάμου» των Π. Βασιλειάδη και Λ. Μιχαηλίδη
  • 1969-70: «Αυτό που ξέρει κάθε γυναίκα» του Τζ. Μπάρι - «Ναταλί» (Ήρθα και θα μείνω) των Ρ. Βενσύ και Ζ. Βαλμύ
  • 1967-68: «Τόπο στα νιάτα» του Λ. Φοντόρ - «Γλυκιά μου Μπριζίτ» των Π. Γκαβό και Ρ. Σαρβέι
  • 1966-67: «Του φτωχού τ΄αρνί» του Στέφαν Τσβάιχ - «Αχ, αυτή η γυναίκα μου» των Ν. Τσιφόρου και Π. Βασιλειάδη - «Ζητείται νέα με προίκα» των Ν. Τσιφόρου και Π. Βασιλειάδη
  • 1965-66: «Ο κόσμος της Σούζι Βογκ» του Π. Όσμπορν - «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» του Αλ.Σακελάριου
  • 1964-65: «Κολόμπ», Ζαν Ανούιγ - «Πειρασμός» του Γρ. Ξενόπουλου
  • 1963-64: «Μια Κυριακή στη Νέα Υόρκη» του Ν. Κράσνα - «Περάστε την πρώτη του μηνός» των Ισ. Μπέκερτ και Στ. Αντοργιάν.
  • 1962-63: «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» του Τζ. Μπ. Σω - «Χτυποκάρδια στο θρανίο» του Αλ.Σακελλάριου
  • 1962 καλοκαίρι: «Οδός ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι (έκτακτη εμφάνιση)
  • 1960-61: «Ο πρίγκιψ και η χορεύτρια» του Τ.Ρόμαν - «Φτωχό σαν σπουργιτάκι» του Λ. Φοντόρ
  • 1959-60: «Τόπο στα νιάτα» της Λ. Φοντόρ
  • 1958-59: «Ωραία μου κυρία» του Τζ. Μπ. Σω
  • 1957-58: «Ο άγονος κήπος» του Ε. Μπάνιολντ - «Το δίχτυ της αράχνης» της Άγκ.Κρίστι
  • 1956-57: «Ντούο Σεμπαστιάν» των Χ. Λιντσάιο και Ρ. Κρόουζ - «Η θεατρίνα» των Σ. Μομ και Γκ. Μπόλτον - «Το κοντσέρτο» του Χ. Μπαρ
  • 1955-56: «Η πινακοθήκη των ηλιθίων» του Ν. Τσιφόρου - «Ηθοποιός Κην» του Αλ. Δουμά (πατέρα) - «Σιμούν» του Αν. Ρ. Λενορμάν
  • 1954 καλοκαίρι: «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ
  • 1953-1954: «Κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου - «Φουσκοθαλασσιές» του Δ. Μπόγρη

[13]

Τηλεόραση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Ρόλος Κανάλι Σημειώσεις
1975 Βασίλισσα Αμαλία Βασίλισσα Αμαλία ΕΙΡΤ 68 επεισόδια
1977 Η Θεατρίνα Τζούλια ΕΙΡΤ 33 επεισόδια
1991 Και εύθυμη και χήρα Άννα ΑΝΤ1 15 επεισόδια
1993 Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα Έλενα Χαλκού ΑΝΤ1 Συμμετοχή στο 22ο επεισόδιο
1993 Δέκα Μικροί Μήτσοι Συλληφθείσα MEGA Συμμετοχή στο 20ο επεισόδιο
1995 Έναν ελληνικό Ο εαυτός της ΑΝΤ1 Συμμετοχή στο 1ο επεισόδιο

Έχω ένα μυστικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2008, ο γιος της δημοσίευσε μια βιογραφία της μητέρας του με τον τίτλο «Έχω Ένα Μυστικό»[14] και την ίδια χρονιά προβλήθηκε η ομότιτλη τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο βιβλίο. Η σειρά προβλήθηκε από το κανάλι Alpha και την Βουγιουκλάκη υποδύθηκε η Κατερίνα Παπουτσάκη.[15]

Βιογραφίες της[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

(ενδεικτικά)

  • «Εδώ Αλίκη» , αυτοβιογραφία. Έκδόσεις Ίκαρος, 1961
  • «Αλίκη - φωτοβιογραφία» του Μαρίνου Κουσουμίδη. Εκδόσεις Κάκτος, 1979
  • «Αλίκη» του Παναγιώτη Φύτρα. Εκδόσεις «Νέα Σύνορα», Εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη, 1996
  • «Αλίκη Βουγιουκλάκη: Το πιο λαμπρό αστέρι» του Πανίκου Χρίστου-Νεοφύτου. Εκδόθηκε το 1996 στην Λεμεσσό της Κύπρου
  • «Μια ζωή Αλίκη» του Χαράλαμπου Λαμπριανού. Εκδόθηκε στην Λεμεσσό το 1997
  • «Γλυκό Κορίτσι» της Μαλβίνας Κάραλη. Εκδόσεις Αστάρτη, 1997
  • «Αλίκη Βουγιουκλάκη« λεύκωμα του Μάκη Δελαπόρτα, λεύκωμα. Εκδόσεις Περιοδικός Τύπος Α.Ε.,1998
  • «Το άγγιγμα της Αλίκης» του Άγη Πάικου. Εκδόσεις Αιγαίον, 2006
  • «Έχω ένα μυστικό» του Γιάννη Παπαμιχαήλ. Εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, 2008
  • «Μια ζωή σε φωτογραφίες» των Γιάννη Παπαμιχαήλ και Παναγιώτη Φύτρα. Εκδόσεις Ψυχογιός, 2009

[16]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Το χρονικό της Σκλαβιάς, Χρήστος Ζαλοκώστας
  2. Ήρωες και Προδότες στην Κατοχική Ελλάδα, Τάσου Κοντογιαννίδη, εκδόσεις Πελασγός, 2000
  3. 3,0 3,1 3,2 «Αλίκη Βουγιουκλάκη 1934 – 1996». sansimera.gr. http://www.sansimera.gr/biographies/139. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 «Αλίκη Βουγιουκλάκη». cinemainfo.gr. http://www.cinemainfo.gr/actors/greekactors/alikivougiouklaki/index.html. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  5. 5,0 5,1 «Αλίκη Βουγιουκλάκη». matia.gr. http://www.matia.gr/7/73/7307/7307_2_1.html. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  6. Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.255, υπόσ.84
  7. Ο γάμος του Δημήτρη Παπαμιχαήλ με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 153, Καθημερινή (1997)
  8. Nuvola apps kaboodle.png Κηδεία της Αλίκης Βουγιουκλάκη (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο) (αμοντάριστα επίκαιρα)
  9. Αλίκη Βουγιουκλάκη sansimera.gr
  10. 10,0 10,1 Το φαινόμενο Αλίκη πάντα ζωντανό Καθημερινή. 13 Νοεμβρίου 2008
  11. 11,0 11,1 «Αλίκη Βουγιουκλάκη». www.cinemainfo.gr. http://www.cinemainfo.gr/actors/greekactors/alikivougiouklaki/index.html. Ανακτήθηκε στις 2016-08-03. 
  12. βλ. 0:23:04 http://www.youtube.com/watch?v=Ovo9OzxK1r4
  13. http://www.theaterinfo.gr/theatreauthors/actors/alikivougiouklaki/plays.html
  14. «Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ παρουσιάζει το "μυστικό" της Αλίκης Βουγιουκλάκη». madata.gr. 10 Αυγούστου 2008. http://www.madata.gr/24/26/22649.html. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  15. Αφροδίτη Γραμμέλη (25 Νοεμβρίου 2008). «Κατερίνα Παπουτσάκη: «Είμαι προετοιμασμένη και για αρνητικά σχόλια»». Το Βήμα. http://www.tovima.gr/media/article/?aid=243909. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  16. http://www.retromaniax.gr/vb/forum/%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B1-80s/%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%85%CF%80%CE%B1/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/21917-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B7


Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wikiquote logo
Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα: