Σοφία Λόρεν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σοφία Λόρεν
Sophia Loren L.A..jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Sophia Loren (Ιταλικά)
Γέννηση20  Σεπτεμβρίου 1934
Ρώμη
ΚατοικίαΓενεύη
ΕθνικότηταΙταλοί
Χώρα πολιτογράφησηςΙταλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙταλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηθοποιός
μοντέλο
τραγουδίστρια
αυτοβιογράφος
διαγωνιζόμενη σε καλλιστεία
ηθοποιός ταινιών
ηθοποιός φωνής
Αξιοσημείωτο έργοYesterday, Today and Tomorrow
Περίοδος ακμής1950
Ποινική κατάσταση
Κατηγορίες εγκλήματοςφοροδιαφυγή
Οικογένεια
ΣύζυγοςΚάρλο Πόντι (1957–1962)
Κάρλο Πόντι (1966–2007)
ΤέκναΚάρλο Πόντι ο νεότερος
Εντουάρντο Πόντι
ΓονείςRiccardo Scicolone και Romilda Villani
ΑδέλφιαAnna Maria Villani Scicolone
ΣυγγενείςΑλεσάντρα Μουσολίνι (ανιψιός) και Ρομάνο Μουσολίνι (κουνιάδος)
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών
ΒραβεύσειςΌσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου (1962)
Αυτοκρατορικό βραβείο (2010)
Τιμητικό Όσκαρ (1991)
Telegatto (2001)
Βραβείο Γυναικείου ρόλου Φεστιβάλ Καννών (1961)
Χρυσή Άρκτος
Silver Shell for Best Actress
Volpi Cup for Best Actress
βραβείο BAFTA καλύτερου Α΄ γυναικείου ρόλου
Order of Saint Agatha (9  Δεκεμβρίου 2012)
Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας (26  Ιουνίου 1996)
Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (1991)
Τάγμα της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Όσκαρ
αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Σοφία Λόρεν (Sophia Loren, 20 Σεπτεμβρίου 1934) είναι Ιταλίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του Βιττόριο ντε Σίκα Η ατιμασμένη (La Ciociara, 1960). Θεωρείται από πολλούς η πιο δημοφιλής Ιταλίδα ηθοποιός της γενιάς της και είναι επίσης διάσημη ως ένα παγκόσμιο σύμβολο του σεξ.

Τα πρώτα βήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λόρεν γεννήθηκε με το όνομα Σοφία Βιλάνι Σικολόνε στην κλινική Βασίλισσα Μαργαρίτα (Regina Margherita) της Ρώμης στις 20 Σεπτεμβρίου 1934 με γονείς τους Ρικάρντο Σικολόνε και Ρομίλντα Βιλάνι.[1][2] Οι γονείς της απέκτησαν και μια δεύτερη κόρη, τη Μαρία, το 1938. Ο Ρικάρντο αρνήθηκε να παντρευτεί τη Ρομίλντα, αφήνοντάς τη χωρίς υποστήριξη.[3] Η μητέρα της ήταν καθηγήτρια πιάνου που φιλοδοξούσε να γίνει ηθοποιός, Η Ρομίλντα μαζί με τις δύο κόρες της, Σοφία και Μαρία, επέστρεψαν στην πατρίδα της στο Ποτσουόλι (Pozzuoli), κοντά στη Νάπολη, όπου και μεγάλωσαν μαζί με την αδερφή της με τη βοήθεια της γιαγιάς της Σοφίας.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,το λιμάνι και τα εργοστάσια πυρομαχικών στο Ποτσουόλι έγιναν συχνά στόχοι βομβαρδιστικών επιθέσεων από τους συμμάχους. Κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής, καθώς η Σοφία έτρεχε προς το καταφύγιο, χτυπήθηκε από το θραύσμα μιας οβίδας στο σαγόνι. Στη συνέχεια, η οικογένεια μετακόμισε στη Νάπολη όπου την περιμάζεψαν κάποιοι μακρινοί συγγενείς.

Μετά τον πόλεμο, η Σοφία και η οικογένειά της επέστρεψαν στο Ποτσουόλι. Η γιαγιά Λουίζα μετέτρεψε το σαλόνι του σπιτιού σε μπαρ, όπου σέρβιρε σπιτικό λικέρ από κεράσι. Η Ρομίλντα έπαιζε πιάνο, η Μαρία τραγουδούσε και η ντροπαλή Σοφία σέρβιρε και έπλενε τα πιάτα.

Σε ηλικία 14 ετών η Λόρεν συμμετείχε στο διαγωνισμό ομορφιάς Μις Ιταλία και, παρότι δεν κέρδισε, αναδείχθηκε σε μία από τις πρώτες φιναλίστ. Αργότερα ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής και επιλέχθηκε ως κομπάρσα στην ταινία Κβο βάντις, αφετηρία στην κινηματογραφική της καριέρα. Τελικά άλλαξε το όνομά της σε Σοφία Λόρεν.

Σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, το άστρο της Λόρεν στο Χόλιγουντ άρχισε να λάμπει με ταινίες όπως αυτές του 1957: Το παιδί και το δελφίνι (Boy on a Dolphin) [4] και Υπερηφάνια και πάθος (The Pride and the Passion), στο οποίο συμπρωταγωνίστησε με τον Φρανκ Σινάτρα και τον Κάρι Γκραντ.

Παγκόσμια φήμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λόρεν απέκτησε παγκόσμια φήμη χάρη σε ένα συμβόλαιο για πέντε ταινίες με την Paramount Pictures. Ανάμεσα στις ταινίες της εκείνης της εποχής είναι: Πόθοι κάτω από τις λεύκες (Desire Under the Elms) μαζί με τον Άντονι Πέρκινς, βασισμένο στο ομότιτλο έργο του Ευγένιου Ο'Νηλ, το Σπίτι πάνω σε βάρκα (Houseboat) μια ρομαντική κομεντί όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Κάρι Γκραντ και τη Διαβολογυναίκα (Heller in Pink Tights) του Τζορτζ Κιούκορ στην οποία εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ξανθά μαλλιά (φορώντας περούκα). Η Λόρεν επέδειξε αξιόλογες υποκριτικές ικανότητες και κέρδισε το σεβασμό ως δραματική αλλά και ως κωμική ηθοποιός, ιδιαίτερα σε ιταλικά έργα όπου μπορούσε να εκφραστεί πιο ελεύθερα παρόλο που γνώριζε πάρα πολύ καλά αγγλικά.

Το 1960, η ερμηνεία της Λόρεν στην ταινία του Βιττόριο ντε Σίκα Η ατιμασμένη (La Ciociara) της έφερε πολλά βραβεία συμπεριλαμβανομένων κι αυτών στα κινηματογραφικά φεστιβάλ των Καννών, της Βενετίας και του Βερολίνου[5]. Η ερμηνεία της βραβεύτηκε, επίσης, με το Βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, το πρώτο σημαντικό Όσκαρ που δόθηκε σε μη-αγγλόφωνη ερμηνεία. Αρχικά, η θλιβερή, έντονη ιστορία μιας μητέρας και μιας κόρης που επιβιώνουν σε μια διαλυμένη από τον πόλεμο Ιταλία με την Άννα Μανιάνι στο ρόλο της μητέρας της Σοφίας. Οι διαπραγματεύσεις, όμως, πιθανόν εξαιτίας της αμοιβής της, κατέρρευσαν και το σενάριο ξαναγράφτηκε για να υποδυθεί η Λόρεν τη μητέρα και η Ελεονόρα Μπράουν την κόρη.

Παρά την τυπική απεικόνιση κάθε όμορφης ηθοποιού ως «κενής» και ανόητης, η Λόρεν ήταν γνωστή για την ευστροφία της και την έντονη διορατικότητά της. Μια από τις πιο παροιμιώδεις φράσεις της είναι το χαριτολόγημά της σχετικά με την περίφημη καμπυλωτή σιλουέτα της: "Ό,τι βλέπετε, το χρωστάω στις μακαρονάδες."

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η Λόρεν ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς του κόσμου και συνέχιζε να κάνει ταινίες στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α παίζοντας μαζί με γνωστούς πρωταγωνιστές. Το 1964, η καριέρα της έφτασε στο ζενίθ της, όταν έλαβε 1.000.000 δολάρια για να παίξει στην ταινία Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (The Fall of the Roman Empire).

Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες της Λόρεν από εκείνη την περίοδο είναι η επική παραγωγή του Σάμιουελ Μπρόνστον Ελ Σιντ (El Cid,1961) με τον Τσάρλτον Ίστον, Η εκατομμυριούχος (The Millionairess, 1960) με τον Πίτερ Σέλλερς, Διακοπές στη Νάπολη (It started in Naples, 1960) με τον Κλαρκ Γκέιμπλ, το Χθες, σήμερα, αύριο (Ieri, oggi, domani, 1963) του Βιττόριο ντε Σίκα με το Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, η Λαίδη Λ. (Lady L, 1965) του Πίτερ Ουστίνοφ με τον Πωλ Νιούμαν, η κλασική ταινία του 1966 Αραμπέσκ (Arabesque) με τον Γκρέγκορι Πεκ και στην τελευταία ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, Η κόμισσα από το Χονγκ Κονγκ (A Countess from Hong Kong,1967) με τον Μάρλον Μπράντο.

Παρά την αποτυχία πολλών ταινιών της να γεμίσουν τις αίθουσες, η Λόρεν έχει μια εντυπωσιακή λίστα με συνεργασίες με διάσημους πρωταγωνιστές. Αδιαμφισβήτητα, έχει δώσει γοητευτικές ερμηνείες και έχει φορέσει μερικά από τα πιο πλούσια κοστούμια που δημιουργήθηκαν ποτέ για τον κινηματογράφο. Μερικές από τις πιο ελκυστικές της ερμηνείες περιλαμβάνουν τις ταινίες Η πριγκίπισσα Ολυμπία (A Breath of Scandal, 1960), Madame Sans-Gêne (1962), Η διαβολογυναίκα (Heller in Pink Tights, 1960), και το Μια φορά κι έναν καιρό (More than a Miracle, 1967).

Μουσική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λόρεν ηχογράφησε πάνω από είκοσι πέντε τραγούδια κατά τη διάρκεια της καριέρας της, συμπεριλαμβανομένου και ενός μπεστ-σέλερ άλμπουμ με σατιρικά τραγούδια με τον Πίτερ Σέλλερς. Κατά τα λεγόμενα, χρειαζόταν συχνά να αποκρούει τις ερωτικές του διαθέσεις. Το διαζύγιο του Σέλλερς με την πρώτη του γυναίκα, Ανν Χάουι, οφειλόταν εν μέρει στον έρωτα του Σέλλερς για τη Λόρεν. Η Λόρεν έχει ξεκαθαρίσει σε πολλούς βιογράφους ότι ανταποκρίθηκε μόνο πλατωνικά στα αισθήματα του Σέλλερς. Αυτή η συνεργασία παρουσιάστηκε και στην ταινία The Life and Death of Peter Sellers όπου η ηθοποιός Σόνια Ακουίνο υποδύθηκε τη Λόρεν. Λέγεται πως το τραγούδι Where Do You Go To (My Lovely) ο συνθέτης Πίτερ Σάρστεντ το εμπνεύστηκε από τη Λόρεν.

Ύστερη σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μόλις η Λόρεν έγινε μητέρα, άρχισε να δουλεύει λιγότερο. Πέρασε στα 40 και τα 50 της με ρόλους σε ταινίες συμπεριλαμβανομένης και της τελευταίας ταινίας του Ντε Σίκα The Voyage με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον και την ταινία του Έττορε Σκόλα Μια ξεχωριστή μέρα με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.

Το 1980,η Λόρεν υποδύθηκε τον εαυτό της και τη μητέρα της σε μια τηλεοπτική μεταφορά της αυτοβιογραφίας της. Οι ηθοποιοί Ρίτζα Μπράουν και Κιάρα Φεράρι έπαιξαν τη Λόρεν σε νεαρότερη ηλικία. Το 1982 πρωταγωνίστησε στα πρωτοσέλιδα όταν αναγκάστηκε να εκτίσει ποινή φυλάκισης 18 ημερών στην Ιταλία με την κατηγορία της φοροδιαφυγής, κάτι που δεν έκανε, όμως, κακό στην καριέρα και τη δημοτικότητά της.

Στα 60 της, η Λόρεν έγινε πιο επιλεκτική με τις ταινίες, στις οποίες επέλεγε να παίξει και ασχολήθηκε με διάφορους επιχειρηματικούς κλάδους όπως βιβλία μαγειρικής, οπτικά είδη, κοσμήματα και αρώματα. Κέρδισε, επίσης, θετικές κριτικές για τις ερμηνείες της στην ταινία Ready to wear του Ρόμπερτ Άλτμαν (η τελευταία ταινία της με το Μαστρογιάννι) και στην κωμωδία του 1995 Οι γκρινιάρηδες (Grumpy Old Men), όπου έπαιξε μια μοιραία γυναίκα μαζί με τον Γουόλτερ Ματάου και τον Τζακ Λέμον.

Το 1991, η Λόρεν έλαβε Τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά της στον παγκόσμιο κινηματογράφο και την αποκάλεσαν «έναν από τους θησαυρούς του παγκόσμιου κινηματογράφου». Το 1995, έλαβε το τιμητικό Βραβείο Cecil B. DeMille στις Χρυσές Σφαίρες.

Το 1993, παρουσίασε το Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ, που δόθηκε στο Φεντερίκο Φελίνι. Το 1998 παρουσίασε το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, που απονεμήθηκε στον Ρομπέρτο Μπενίνι για την ταινία του Η ζωή είναι ωραία.

Το 2009, συμπαρουσίασε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην 81η Απονομή των Όσκαρ. Μετά από τέσσερα χρόνια εκτός πλατό και δεκατέσσερα χρόνια χωρίς να έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποια σημαντική αμερικανική κινηματογραφική παραγωγή, η Λόρεν συμμετείχε στην κινηματογραφική μεταφορα του Nine, μια ταινία του Ρομπ Μάρσαλ, βασισμένη σε ένα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ που διηγείται την ιστορία του σκηνοθέτη Γκουίντο Κοντίνι, ο οποίος περνάει κρίση μέσης ηλικίας, που τον κάνει να παλεύει να τελειώσει την τελευταία του ταινία και αναγκάζεται να ισορροπήσει ανάμεσα στις σημαντικές γυναίκες στη ζωή του, συμπεριλαμβανομένης και της μητέρας του. Η Λόρεν ήταν η πρώτη επιλογή του Μάρσαλ για να υποδυθεί τη μητέρα του Γκουίντο.

Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει εικοστή πρώτη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
[6]

2009

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γάμος και οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λόρεν συνάντησε τον Κάρλο Πόντι το 1950 κατά τη διάρκεια ενός διαγωνισμού ομορφιάς στον οποίο εκείνος ήταν κριτής. Αφού είχε βοηθήσει την καριέρα της Τζίνα Λολομπρίτζιτα να εκτοξευθεί, βοήθησε και τη Λόρεν να πάρει πολλούς μικρούς ρόλους. Αργότερα, ενώ ήταν στην Ατλάντα των ΗΠΑ το 1957, έβαλε δικηγόρους να του βγάλουν το διαζύγιό του στο Μεξικό από την τότε σύζυγό του, Τζουλιάνα, και τις άδειες του γάμου του με τη Λόρεν. Η Ιταλία όμως δεν αναγνώριζε τα διαζύγια εκείνη την εποχή και το 1962 το ζευγάρι ακύρωσε τον γάμο του ώστε να αποφύγει την καταδίκη για διγαμία. Μετά από αυτό, ο Πόντι πρότεινε στη Τζουλιάνα να μετακομίσουν οι τρεις τους στη Γαλλία, όπου επιτρέπονταν τα διαζύγια, και να γίνουν Γάλλοι πολίτες. Το 1965 η Τζουλιάνα Πόντι χώρισε τον άντρα της, επιτρέποντας στον Πόντι να παντρευτεί τη Λόρεν το 1966 με πολιτικό γάμο στις Σέβρες.

Με τον Πόντι απέκτησε δυο γιους, τον Κάρλο Πόντι Τζούνιορ και τον Εντοάρντο Πόντι. Ο τελευταίος παντρεύτηκε την ηθοποιό Σάσα Αλεξάντερ στη Γενεύη της Ελβετίας και απέκτησαν μαζί μια κόρη, τη Λουτσία Σοφία (γ. 12 Μαϊου 2006).

Άλλα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λόρεν, στα 72 της, εμφανίστηκε προκλητικά ντυμένη το 2007 στο Ημερολόγιο της Pirelli, με τίτλο «Ένα κρεβάτι και πέντε Ιστορίες» μαζί με τη Χίλαρι Σουάνκ, την Πενέλοπε Κρουζ, τη Ναόμι Γουότς και τη Λου Ντουαγιόν.[7]

Η Λόρεν είναι φανατική οπαδός της ποδοσφαιρικής ομάδας Νάπολι. Το Μάιο του 2007, όταν η ομάδα της ήταν τρίτη στη Β' Εθνική, δήλωσε στην αθλητική ιταλική εφημερίδα Λα Gazzetta dello Sport πως θα έκανε στριπτίζ αν η ομάδα της κατάφερνε να ανέβει την Α' Εθνική τη σεζόν 2007-08. "Οι οπαδοί έχουν τόσο πάθος, η πόλη αξίζει τον προβιβασμό", είπε η Λόρεν. Αν και η ομάδα πέτυχε τον προβιβασμό της στην Α' Εθνική στις 10 Ιουνίου 2007, η Λόρεν δεν έκανε στριπτίζ.[8]

Τα περίφημα μάτια της Λόρεν απεικονίζονται στις ετικέτες των φιαλών της εταιρίας ιταλικών κρασιών Fattoria Paradiso.

Υπάρχει μια οδός στην περιοχή Ετομπικόκε στο Τορόντο του Οντάριο (Καναδάς), που φέρει το όνομά της.

Η Λόρεν αναφέρεται στο τραγούδι «Italian Girls» από το ντουέτο Hall & Oates της δεκαετίας του 1980 στο άλμπουμ του 1982 H20. Οι στίχοι λένε "I see Sophia on the Silver Screen, there must be more like her in Rome." («Βλέπω τη Σοφία στη μεγάλη οθόνη, πρέπει να υπάρχουν περισσότερες σαν εκείνη στη Ρώμη.")

Το 2009 αποκαλύφτηκε πως η Λόρεν είχε γράψει μια επιστολή υπέρ της αγιοποίησης του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β'.

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Ρόλος Άλλες σημειώσεις
1950 Io sono il Capataz γραμματέας του δικτάτορα
You Are Mogli of Barbablu απαχθείσα
Tototarzan (Ο Τοτός Ταρζάν) κορίτσι
Il voto κορίτσι στη γιορτή
Cuori sul mare κορίτσι στο εστιατόριο
1951 Lebbra bianca κορίτσι στο οικοτροφείο
Il padrone del vapore μπαλαρίνα
Milano miliardaria πωλήτρια στο μπαρ
Il mago per forza νύφη
Quo Vadis σκλάβα της Λυγίας
Era lui, sì, sì! (Αυτός ήταν, πιάστε τον) οδαλίσκη
Anna (Άννα) βοηθός του Βιτόριο
1952 È arrivato l'accordatore φίλη της Τζουλιέτας
Il sogno di Zorro (Ο κύριος Παπάβερι Ζορό) Κοντσίτα
La favorita Λεονόρα
La tratta delle bianche (Εμπόριο λευκής σαρκός) Ελβίρα
1953 Ci troviamo in galleria

(Ένας κορίτσαρος... σωστός γενίτσαρος)

Μαρίζα
La domenica della buona gente Ινές
Aida (Αΐντα, η σκλάβα του Νείλου) Αΐντα
Africa sotto i mari Μπάρμπαρα Λάμα
1954 Due notti con Cleopatra (Δύο νύχτες με την Κλεοπάτρα) Κλεοπάτρα
Pellegrini d'amore Τζουλιέτα
Il paese dei campanelli (Οι ερασταί έρχονται) Μπονμπόν
Carosello napoletano (Εύθυμη Ναπολιτάνα) Σισίνα
Un giorno in pretura (Μια μέρα στο φρέσκο) Άννα
Tempi nostri - Zibaldone n. 2 κορίτσι
Miseria e nobiltà (Το φτωχοκόριτσο της Νάπολης) Τζέμα
L'oro di Napoli (Ερωτική πολιορκία) Σοφία
Attila (Αττίλας, η μάστιξ του Θεού) Ονορία
Peccato che sia una canaglia (Η εκρηκτική λωποδύτρια) Λίνα Στροπιάνι
1955 Il segno di Venere (Το σημείο της Αφροδίτης) Ανιέζε Τιραμπάσι
La bella mugnaia (Η ωραία μυλωνού) Καρμέλα
La donna del fiume (Η γυναίκα του ποταμού) Νίβες Μογκολίνι
Pane, amore e... (Ψωμί, έρωτας και...) ντόνα Σοφία
1956 La fortuna di essere donna (Ευτυχώς που είμαι γυναίκα) Αντονιέτα Φαλάρι
1957 Boy on a Dolphin (Το παιδί και το δελφίνι) Φαίδρα
The Pride and the Passion (Υπερηφάνεια και πάθος) Χουάνα
Legend of the Lost (Ο δρόμος των χαμένων εραστών) Ντίτα
1958 Desire Under the Elms (Πόθοι κάτω από τις λεύκες) Άννα Κάμποτ
The Key Στέλλα
The Black Orchid (Ο μαύρος κρίνος) Ρόουζ Μπιάνκο
Houseboat (Σπίτι πάνω σε βάρκα) Τσίνσια Ζακάρντι
1959 That Kind of Woman (Μια γυναίκα σαν κι αυτή) Κέι
1960 Heller in Pink Tights (Η διαβολογυναίκα) Άντζελα Ροσίνι
It Started in Naples (Διακοπές στη Νάπολη) Λουτσία Κούριο
The Millionairess (Η εκατομμυριούχος) Επιφάνια Παρέργκα
A Breath of Scandal (Πριγκίπισσα Ολυμπία) πριγκίπισσα Ολυμπία
La Ciociara (Η ατιμασμένη) Τσεζίρα Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου
1961 El Cid (Ελ Σιντ) Χιμένα
1962 Boccaccio '70 (Βοκάκιος 70) Ζόε
Madame Sans-Gêne (Η κυρία δεν με μέλλει) Κάθριν Χάμπσερ
I sequestrati di Altona (Οι καταδικασμένοι της Αλτόνα) Τζοάνα
Le couteau dans la plaie (Μεσάνυχτα παρά πέντε) Λάιζα Μακλίν
1963 Ieri oggi domani (Χθες, σήμερα, αύριο) Αντελίνα / Άννα / Μάρα
1964 The Fall of the Roman Empire

(Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας)

Λουτσίλα
Matrimonio all'italiana (Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος αλά ιταλικά) Φιλουμένα Μαρτουράνο Υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου
1965 Operation Crossbow (Επιχείρηση σταυρωτό βέλος) Νόρα
Lady L λέιντι Ελ
1966 Judith (Στη σκιά των όπλων) Τζούντιθ Άουερμπαχ
Arabesque Γιασμίν Αζίρ
1967 A Countess from Hong Kong (Η κόμισσα από το Χονγκ Κονγκ) Νατάσα
C'era una volta (Πάντα μια γυναίκα) Ιζαμπέλα Καντελόρο
Questi fantasmi (Η ωραία και ο Ναπολιτάνος) Μαρία Λοχακόνο
1970 I Girasoli (Το ηλιοτρόπιο) Τζοβάνα
La moglie del prete (Η γυναίκα του παπά) Βαλέρια Μπίλι
1971 La mortadella (Μια Ιταλίδα στη Νέα Υόρκη) Μανταλένα Τσιαράπικο
1972 Bianco rosso e... (Το αμάρτημα) αδελφή Τζερμάνα
Man of La Mancha (Δον Κοχότης, ο άνθρωπος από τη Μάντσα) Αλντόνζα / Δουλτσινέα
1974 Il viaggio (Το τελευταίο ταξίδι) Αντριάνα ντε Μάουρο
Verdict (Η ετυμηγορία) Τερέζα Λεόνι
Brief Encounter (Σύντομη συνάντηση) Άννα Τζέσον
1975 La pupa del gangster Πούπα
1976 The Cassandra Crossing (Το πέρασμα της Κασσάνδρας) Τζένιφερ Ρισπόλι Τσάμπερλεν
1977 Una giornata particolare (Μια ξεχωριστή μέρα) Αντουανέτε
1978 Angela (Άντζελα) Άντζελα Κίνκαϊντ
Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vedova (Εκδίκηση) Τιτίνα Πατέρνο
Brass Target (Η μεγάλη συνωμοσία) Μάρα
1979 Firepower (Δύναμη κρούσεως) Αντέλε Τάσκα
1980 Sophia Loren: Her Own Story Σοφία Λόρεν Ρομίλντα Βιλάνι
1984 Qualcosa di biondo Αουρόρα
1986 Courage Μαριάννα Μιράλντο
1988 La ciociara Τσεζίρα
The Fortunate Pilgrim (Οι μετανάστες) Λουτσία
1990 Sabato, domenica e lunedì Ρόζα Πριόρε
1994 Prêt-à-Porter (Πρετ-α-πορτέ) Ιζαμπέλα
1995 Grumpier Old Men (Γρουσούζηδες, μα τρελά ερωτευμένοι) Μαρία Σοφία Κολέτα Ρατζέτι
1997 Soleil μαμά Λεβί
2001 Francesca and Nunziata Φραντσέσκα Μοντόρσι
2002 Between Strangers (Μεταξύ αγνώστων) Ολίβια
2004 Lives of the Saints (Πάθος και προδοσία) Τερέζα Ινοσέντε
Peperoni ripieni e pesci in faccia Μαρία
2009 Εννέα μητέρα του Γκίντο
2010 La mia casa è piena di specchi Ρομίλντα Βιλάνι
2014 Voce umana Άντζελα
2020 La vita davanti a sé (Η ζωή μπροστά σου) μαντάμ Ρόζα

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Enciclopedia Treccani. «Sophia Loren – Treccani – L'Enciclopedia Italiana». Treccani.it. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2010. 
  2. Sophia Loren στην IMDb
  3. Carr, Jay (22 August 1993). «Sophia Loren Now Appearing in 'El Cid', she remains a very human icon». Boston Globe. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-11-15. https://web.archive.org/web/20121115130849/http://www.highbeam.com/doc/1P2-8241850.html. Ανακτήθηκε στις 15 March 2010. 
  4. «Το Παιδί το Δελφίνι και η Σοφία Λόρεν». 
  5. «Χρόνια πολλά Σοφία Λόρεν». https://www.protagon.gr/themata/xronia-polla-sofia-loren-44341912083. 
  6. «AFI's 100 Years...100 Stars». American Film Institute. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2006. 
  7. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Softpedia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2015. 
  8. Staff writers (15 May 2007). «Napoli fan Sofia Loren to strip if team go up». Thomson Reuters. http://uk.reuters.com/article/worldFootballNews/idUKL1508471620070515. Ανακτήθηκε στις 23 April 2008.