Αλ Πατσίνο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλ Πατσίνο
Al Pacino.jpg
Γέννηση
Μανχάταν
Υπηκοότητα Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σπουδές HB Studio και Actors Studio
Ιδιότητα σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, παραγωγός ταινιών, ηθοποιός ταινιών, σεναριογράφος και ηθοποιός θεάτρου
Σύντροφος Μπέβερλι Ντ'Άντζελο ()
Βραβεύσεις Χρυσή Σφαίρα για τον Καλύτερο Άνδρα Ηθοποιό σε Δραματική ταινία (), βραβείο BAFTA καλύτερου Α΄ ανδρικού ρόλου (), National Board of Review Award for Best Supporting Actor (), 10th Screen Actors Guild Awards, National Society of Film Critics, Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, Gold Camera 2013, Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (), Εθνικό μετάλλιο των τεχνών, Βραβείο Ντονόστια (), Directors Guild of America Award for Outstanding Directing – Documentaries (), National Board of Review Award for Best Actor (), Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α' ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία (), Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α' ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία (), Tony Award for Best Featured Actor in a Play (), βραβείο Τόνυ καλύτερου Α' ανδρικού ρόλου σε θεατρικό έργο (), Χρυσή Σφαίρα για τον Καλύτερο Άνδρα Ηθοποιό σε Δραματική ταινία (), Golden Globe Award for Best Actor – Miniseries or Television Film (), Golden Globe Award for Best Actor – Miniseries or Television Film (), Βραβείο Χρυσής Σφαίρας Σέσιλ Ντε Μιλ (), Theatre World Award (), Kennedy Center Honors () και AFI Life Achievement Award ()
Commons page Wikimedia Commons

Ο Αλφρέντο Τζέημς («Αλ») Πατσίνο (αγγλ.: Alfredo James "Al" Pacino, γενν. 25 Απριλίου 1940) είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Άρωμα Γυναίκας (Scent of a Woman, 1992) μετά από εφτά υποψηφιότητες. Επίσης έχει βραβευτεί με τέσσερις Χρυσές Σφαίρες, δυο Βραβεία Έμμυ, ένα Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και δυο θεατρικά Βραβεία Tony. Μάλιστα οι νίκες του στα βραβεία Όσκαρ, Έμμυ και Tony τον έχουν κατατάξει στους ελάχιστους ηθοποιούς που έχουν κερδίσει το Τριπλ Κράουν της υποκριτικής. Επίσης έχει βραβευτεί για το σύνολο της καριέρας του με το τιμητικό βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες (Σέσιλ Ντε Μιλ) το 2001, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών από την Αμερικάνικη Κυβέρνηση το 2015, το Βραβείο Κένεντι το 2016 και το Βραβείο για την πορεία του στον Κινηματογράφο από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) το 2007. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς όλων των εποχών, καθώς ερμήνευσε μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου, ενώ η τεχνική του έχει γίνει αντικείμενο μελέτης από τους νεότερους ηθοποιούς.[1].

Σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο ανατολικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης,[2] από Ιταλούς γονείς. Ο παππούς του καταγόταν από το Κορλεόνε της Σικελίας.[3] Είναι από τους λίγους ηθοποιούς του Χόλυγουντ που δεν έχει παντρευτεί ποτέ, αλλά παρ'όλα αυτά έχει μια κόρη με την ηθοποιό Τζούλι Μαρί και δίδυμα με την ηθοποιό Μπέβερλυ Ντ' Άντζελο. Η πρώτη ταινία στην οποία συμμετείχε ήταν το Νάταλι, το Άσχημο Κορίτσι (Me, Natalie) το 1969.[4] Η ερμηνεία του στην ταινία του 1971 Πανικός στο Νιντλ Παρκ (The Panic in Needle Park), όπου υποδύθηκε έναν ηρωινομανή,[5] τράβηξε την προσοχή του Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο οποίος και τον επέλεξε για τον ρόλο του Μάικλ Κορλεόνε στην ταινία Ο Νονός (The Godfather, 1972) (για τον ίδιο ρόλο ήταν υποψήφιοι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ).[6][7] Ο ρόλος του στην ταινία του Κόπολα του χάρισε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα καθώς και την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.[8] Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία Σέρπικο (Serpico, 1973), βασισμένη στην ιστορία ενός αστυνομικού που ξεσκεπάζει κύκλωμα διαφθοράς στους κόλπους της αστυνομίας.[9] Η ταινία του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, το οποίο έχασε από τον Τζακ Λέμον. Το 1974 πρωταγωνίστησε στο σίκουελ της ταινίας Ο Νονός με τίτλο Ο Νονός ΙΙ (The Godfather Part II, 1974), που του χάρισε την δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.[10] Το 1975 υποδύθηκε έναν άνδρα που διαπράττει ληστεία σε τράπεζα κρατώντας ομήρους τους εργαζόμενους στην ταινία του Σίντνεϊ Λουμέτ Σκυλίσια Μέρα (Dog Day Afternoon, 1975). Έλαβε την τρίτη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, αλλά έχασε από τον Τζακ Νίκολσον. Το 1979 έλαβε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α'Αντρικού ρόλου για την ταινία ...Δικαιοσύνη για Όλους! (...And Justice for All) αλλά και πάλι δεν τιμήθηκε με το χρυσό αγαλματίδιο.[11]

Έπειτα υποδύθηκε τον γκάνγκστερ Τόνυ Μοντάνα στην ταινία Ο Σημαδεμένος (Scarface, 1983),[12][13]  και το 1985 έπαιξε στην ταινία Επαναστάτες (Revolution), που όμως ήταν εμπορική αποτυχία, εξαιτίας της οποίας έκανε τέσσερα χρόνια να εμφανιστεί ξανά σε ταινία.[14] Όμως το 1990 ήρθε η δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του Γουόρεν Μπίτι Ντικ Τρέισι (Dick Tracy) και η καριέρα του απογειώθηκε εκ νέου.[15] Ακολούθησαν η ταινία Φράνκι και Τζόνι (Frankie and Johnny, 1991) με συμπρωταγωνίστρια την Μισέλ Φάιφερ, η ταινία του 1992 Οικόπεδα με Θέα (Glengarry Glen Ross) για το οποίο έλαβε την τρίτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Αντρικού ρόλου,[16] καθώς και η ταινία της Άρωμα γυναίκας (Scent of a Woman, 1992), της ίδιας χρονιάς, με το οποίο βραβεύτηκε τελικά με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.[17]  Η πατρική φιγούρα του συνταξιούχου στρατηγού Φρανκ Σλέιντ και κυρίως, ο τρόπος που γαλουχεί τον άπειρο νεαρό Τσάρλι Σιμς (Κρις Ο’ Ντονελ) δεν θα αφήσουν ασυγκίνητο το κοινό, χαρίζοντας στον Αλ Πατσίνο το Όσκαρ που η μοίρα έδειχνε να του στερεί για πολλά χρόνια. Ακολούθησαν αξιομνημόνευτες ερμηνείες στις ταινίες Υπόθεση Καρλίτο (Carlito's Way, 1993), Ένταση (Heat, 1995) με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο,[18] Ο Δικηγόρος του Διαβόλου (The Devil's Advocate, 1997) με συμπρωταγωνιστή τον Κιάνου Ριβς,[19] The Insider, 1999 με τον Ράσελ Κρόου και Insomnia το 2002.

Ο Πατσίνο το 2014

Έπαιξε έναν δημοσιογράφο στο People I Know, μια ταινία που έτυχε λίγης προσοχής παρά τις καλές επιδόσεις του Pacino. Σπάνια έπαιζε υποστηρικτικό ρόλο μετά από την εμπορική του ανακάλυψη, δέχτηκε ένα μικρό ρόλο στο Gigli, το 2003, ως χάρη στον σκηνοθέτη Martin Brest. Το Recruit, που κυκλοφόρησε το 2003, χαρακτήρισε τον Pacino ως στρατιώτη της CIA και συμπρωταγωνίστησε τον Colin Farrell. Η ταινία έλαβε μικτές αναθεωρήσεις ] και έχει περιγραφεί από τον Pacino ως κάτι που «δεν μπορούσε προσωπικά να ακολουθήσει». Ο Pacino ακολούθησε το ρόλο του δικηγόρου Roy Cohn στο HBO miniseries Angels in America, μια προσαρμογή του παιχνιδιού με το ίδιο όνομα που κέρδισε το βραβείο Pulitzer του Tony Kushner. Για αυτή την παράσταση, ο Pacino κέρδισε την τρίτη του Χρυσή Σφαίρα, καθώς και το βραβείο Εμμυ για την καλύτερη απόδοση από έναν ηθοποιό, το 2004.

Ο Pacino πρωταγωνίστησε ως Shylock στην κινηματογραφική προσαρμογή του Michael Radford του 2004 του Εμπορικού της Βενετίας, επιλέγοντας να φέρει συμπόνια και βάθος σε έναν χαρακτήρα που παίζεται παραδοσιακά ως κακοποιός καρικατούρα. Στο Δύο για τα χρήματα, ο Pacino απεικονίζει έναν πράκτορα του αθλητικού παιχνιδιού και έναν μέντορα για τον Matthew McConaughey, παράλληλα με την Rene Russo. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 8 Οκτωβρίου 2005, σε μικτές κριτικές.

Στις 20 Οκτωβρίου 2006, το Αμερικανικό Ίδρυμα Κινηματογράφου ονόμασε τον Pacino τον παραλήπτη του 35ου τιμητικού βραβείου AFI Life Achievement.

Ο Pacino έπαιξε έναν παρωχημένο ρόλο στο Συμμορία των 13 με τον George Clooney, τον Brad Pitt, τον Matt Damon, τον Elliott Gould και τον Andy García, ως τον κακοποιό Willy Bank, έναν μεγιστάνα του καζίνο που στόχευσε ο Danny Ocean και το πλήρωμά του. Η ταινία έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές.

Το 88 λεπτά κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 2008 στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφού κυκλοφόρησε σε διάφορες άλλες χώρες το 2007. Η ταινία συμπρωταγωνίστησε την Alicia Witt, αν και οι κριτικοί βρήκαν λάθος την πλοκή αλλά όχι και την ερμηνεία του Pacino. Στο Righteous Kill, ο Pacino και ο Robert De Niro συμπρωταγωνιστούν ως αστυνομικοί της Νέας Υόρκης που αναζητούν έναν μανιακό δολοφόνο. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2008. Ενώ ήταν μια αναμενόμενη επιστροφή για τα δύο αστέρια, δεν ήταν καλά δεκτή από τους κριτικούς. Ο Lou Lumenick της New York Post έδωσε στους Righteous Kill ένα αστέρι στα τέσσερα.

Ο Pacino έπαιξε τον Dr Jack Kevorkian σε βιογραφική ταινία του HBO Films με τίτλο "You Do not Know Jack", το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Απρίλιο του 2010. Η ταινία έδωσε στον Πατσίνο το δεύτερο βραβείο του Emmy και το τέταρτο βραβείο του στις Χρυσές Σφαίρες. Συμμετείχε παίζοντας τον εαυτό του στην κωμωδία του 2011 Jack and Jill. Η ταινία επικρίθηκε από τους κριτικούς και ο Pacino "κέρδισε" το βραβείο Golden Raspberry για τον χειρότερο ηθοποιό στην 32η τελετή.

Αναγγέλθηκε τον Μάιο του 2011 ότι ο Pacino θα τιμηθεί με το βραβείο "Glory to the Film Maker" στο 68ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Το βραβείο παρουσιάστηκε πριν από την πρεμιέρα της ταινίας του Wilde Salomé, την τρίτη ταινία του Pacino ως σκηνοθέτης. Ο Pacino, ο οποίος παίζει τον ρόλο του Ηρώδη στην ταινία, το περιγράφει ως το "πιο προσωπικό έργο του". Η αμερικανική πρεμιέρα της το βράδυ της 21ης ​​Μαρτίου 2012, πριν από την ολοκλήρωση της επετείου των 130 χρόνων από την επίσκεψη του Όσκαρ Ουίλντ στο Σαν Φρανσίσκο, στο γεμάτο θέατρο Κάστρο των 1.400 θέσεων στην περιοχή Κάστρο του Σαν Φρανσίσκο, αποτέλεσε ένα όφελος για την GLBT Historical Κοινωνία.

Ο Πατσίνο πρωταγωνίστησε σε μια βιογραφική εικόνα του HBO για το 2013 σχετικά με τη δίκη του Phil Spector για το φόνο του παραγωγού Phil Spector, με τίτλο Phil Spector. Έπαιξε στο δράμα-κωμωδία Danny Collins, ένα γηραιότερο ροκστάρ, τον Μάρτιο του 2015. Η ερμηνεία του στην ταινία του απέσπασε μια υποψηφιότητα για βραβείο Χρυσής Σφαίρας για τον Καλύτερο Ηθοποιό - Κινηματογραφική Μουσική ή Κωμωδία.

Ο Πατσίνο και ο Ρόμπερτ ντε Νίρο αναμένεται να πρωταγωνιστούν στο επερχόμενο έργο ο Ιρλανδός, που θα σκηνοθετηθεί από τον Martin Scorsese και θα συμμετέχει και ο Joe Pesci. Ανακοινώθηκε τον Ιανουάριο του 2013 ότι ο Pacino θα έπαιζε τον παλιό προπονητή ποδοσφαίρου του Penn State, Joe Paterno σε μια ταινία που βασίζεται σε μια βιογραφία του Paterno το 2012. Η ταινία αυτή θα προβληθεί από την τηλεόραση 2018.

Ο Αλ Πατσίνο έχει αρνηθεί αρκετούς ρόλους. Οι πιο σημαντικοί που απέρριψε είναι του Χαν Σόλο στο Ο Πόλεμος των Άστρων (Star Wars, 1977), τον Κάπταιν Γουίλαρντ στο Αποκάλυψη Τώρα (Apocalypse Now, 1979),του Τεντ Κράμερ στο Κράμερ εναντίον Κράμερ (1979) και του Έντουαρντ Λούις στο Pretty Woman (1990).[20]

Αυτή την εποχή είναι πρόεδρος στο Actors Studio, έναν οργανισμό για τους ηθοποιούς στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν και δεν παντρεύτηκε ποτέ, ο Pacino έχει τρία παιδιά. Ο μεγαλύτερος, Julie Marie (γεννημένος το 1989), είναι η κόρη του με την δασκάλα υποκριτικής, Jan Tarrant. Έχει επίσης τα δίδυμα, τον γιο Anton James και την κόρη Olivia Rose (γεννημένοι 25 Ιανουαρίου 2001), με την ηθοποιό Beverly D'Angelo, με την οποία είχε μια σχέση από το 1996 έως το 2003. Ο Pacino είχε σχέση με την Diane Keaton, την συμπρωταγωνίστριά του στην τριλογία του Νονού. Έχει σχέσεις με την Tuesday Weld, τη Jill Clayburgh, την Marthe Keller, την Kathleen Quinlan και τον Lyndall Hobbs.

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλ Πατσίνο στην ταινία Scarface.
Χρονιά Ταινία
1969 Me, Natalie (Νάταλι, το Άσχημο Κορίτσι)
1971 The Panic in Needle Park (Πανικός στο Νιντλ Παρκ)
1972 The Godfather (Ο Νονός)
1973 Scarecrow (Το Σκιάχτρο)
Serpico (Σέρπικο)
1974 The Godfather Part II (Ο Νονός ΙΙ)
1975 Dog Day Afternoon (Σκυλίσια Μέρα)
1977 Bobby Deerfield (Μπόμπι Ντίρλφιλντ, Μια Στιγμή...Μια Ζωή)
1979 ...And Justice for All (...Δικαιοσύνη για Όλους!)
1980 Cruising (Το Ψωνιστήρι)
1982 Author! Author! (Η Πρεμιέρα)
1983 Scarface (Ο Σημαδεμένος)
1985 Revolution (Οι Επαναστάτες)
1989 The Local Stigmatic
Sea of Love (Το Ερωτικό Αντικείμενο του Εγκλήματος)
1990 Dick Tracy (Ντικ Τρέισι)
The Godfather Part III (Ο Νονός ΙΙΙ)
1991 Madonna: Truth or Dare (Στο Κρεβάτι με τη Μαντόνα)
Frankie and Johnny (Φράνκι και Τζόνι)
1992 Glengarry Glen Ross (Οικόπεδα με Θέα)
Scent of a Woman (Άρωμα Γυναίκας)
1993 Carlito's Way (Υπόθεση Καρλίτο)
1994 Jonas in the Desert
1995 Two Bits (Δυο Δεκάρες)
Heat (Ένταση)
1996 City Hall
Looking for Richard (Αναζητώντας τον Ρίτσαρντ)
1997 Pitch
Donnie Brasco (Ντόνι Μπράσκο)
Devil's Advocate (Ο Δικηγόρος του Διαβόλου)
1999 The Insider
Any Given Sunday (Κάθε Κυριακή)
2000 Chinese Coffee
2002 Insomnia
S1m0ne (Σιμόν)
People I Know (Αναζητώντας τον Ρίτσαρντ)
2003 The Recruit (Η Δοκιμασία)
Gigli (Gigli: Ένας Ζόρικος Έρωτας)
Angels in America (Ο Θεός Ξέχασε τον Παράδεισο)
2004 The Merchant of Venice (Ο Έμπορος της Βενετίας)
2005 Two for the Money (Όλα για τα Λεφτά)
2006 88 Minutes (88 λεπτά)
2006 Torch
2007 Rififi
Ocean's Thirteen (Η Συμμορία των Δεκατριών)
2008 Righteous kill (Ου Φονεύσεις)
2010 You Don't Know Jack (Δόκτωρ Θάνατος)
2011 Salome
Son of No One (Ο Αντι-Ηρωας)
Jack & Jill (Ο Τζακ και η Τζιλ)
2012 Stand Up Guys
2013 Phil Spector
2014 Η Κρυφή Ζωή του Μάνγκλχορν (Manglehorn)
Η Ταπείνωση (The Humbling)
2015 Τίποτα Δεν Τελειώνει Κύριε Κόλινς (Danny Collins)
2016 Παιχνίδι Χωρίς Κανόνες (Misconduct)
2017 Dabka
Hangman
2019 The Irishman

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Al Pacino - Biography
  2. «Al Pacino Biography». UK: The Biography Channel. http://www.lifetimetv.co.uk/biography/biography-al-pacino. Ανακτήθηκε στις March 10, 2010. 
  3. Inside the Actors Studio. Περίοδος 12. Επεισόδιο 20. October 2, 2006. Bravo. 
  4. Grobel; p. xx
  5. Colaciello, Robert (August 19, 1971). «Turn-offs that turn on». The Village Voice (Google News Archive). http://news.google.com/newspapers?nid=1299&dat=19710819&id=V8lHAAAAIBAJ&sjid=7YsDAAAAIBAJ&pg=6534,2997416. Ανακτήθηκε στις October 21, 2014. 
  6. Inside the Actors Studio. Περίοδος 12. Επεισόδιο 20. October 2, 2006. Bravo. 
  7. «'Godfather' role still defines Pacino». Kentucky New Era (Google News Archive). April 18, 1997. http://news.google.com/newspapers?nid=266&dat=19970418&id=IvErAAAAIBAJ&sjid=0mkFAAAAIBAJ&pg=6291,4152266. Ανακτήθηκε στις October 21, 2014. 
  8. Grobel; p. xxi
  9. Grobel; p. xxi
  10. Grobel; p. xxi
  11. Grobel; p. xxiii
  12. Snyder, S. James (November 19, 2008). «Scarface Nation». Time. http://www.time.com/time/arts/article/0,8599,1859898,00.html. Ανακτήθηκε στις April 4, 2011. 
  13. «Scarface (1983) Box Office». Box Office Mojo. http://boxofficemojo.com/movies/?id=scarface.htm. Ανακτήθηκε στις December 25, 2007. 
  14. Grobel; p. xiv
  15. Roger Ebert (June 15, 1990). «Dick Tracy Review». Chicago Sun-Times. http://rogerebert.suntimes.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/19900615/REVIEWS/6150301/1023. 
  16. Inside the Actors Studio. Περίοδος 12. Επεισόδιο 20. October 2, 2006. Bravo. 
  17. Inside the Actors Studio. Περίοδος 12. Επεισόδιο 20. October 2, 2006. Bravo. 
  18. Inside the Actors Studio. Περίοδος 12. Επεισόδιο 20. October 2, 2006. Bravo. 
  19. «The Devils Advocate Box Office». Box Office Mojo. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις September 11, 2010. http://www.boxofficemojo.com/movies/?id=devilsadvocate.htm. Ανακτήθηκε στις August 1, 2010. 
  20. «5 πράγματα για τον Αλ Πατσίνο πρωταγωνιστή στο «Παιχνίδι Χωρίς Κανόνες»». novasports.gr. http://www.novasports.gr/entertainment/tips-on-films/article/307253/5-pragmata-gia-ton-al-patsino-protagonisti-sto-paihnidi-horis-kanones/. Ανακτήθηκε στις 2017-09-20.