Βιττόριο ντε Σίκα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Βιττόριο ντε Σίκα
Vittorio De Sica (1962).jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 7  Ιουλίου 1901[1][2][3]
Σόρα, Λάτσιο[4]
Θάνατος 13  Νοεμβρίου 1974[1][5][2][3]
Νεϊγί-συρ-Σεν[6]
Αιτία θανάτου καρκίνος του πνεύμονα
Συνθήκες θανάτου φυσικά αίτια
Τόπος ταφής Κάμπο Βεράνο
Υπηκοότητα Ιταλία[7]
Θρησκεία Καθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Ιταλικά[8]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων
σεναριογράφος
ηθοποιός θεάτρου
ηθοποιός ταινιών
ηθοποιός
Αξιοσημείωτο έργο Ο κλέφτης των ποδηλάτων
Umberto D.
The Children Are Watching Us
Miracle in Milan
Η Ατιμασμένη
Λούστρο Παπουτσιών
Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά
Maddalena, zero in condotta
Οικογένεια
Σύζυγος Τζιουντίτα Ρισόνε (1937–1954)
Μαρία Μερκαντέρ (1959–1974)
Τέκνα Κριστιάν ντε Σίκα
Μανουέλ ντε Σίκα
Συγγενείς Achille Campanile
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (1961 και 1949)
Όσκαρ
Χρυσή Άρκτος
Blue Ribbon Awards for Best Foreign Film
βραβείο Μποντίλ
David di Donatello for Best Actor
David di Donatello for Best Director
d:Q21235046
Nastro d'Argento for Best Director
Nastro d'Argento for Best Actor
Nastro d'Argento for Best Screenplay
βραβείο Γιούσι
Kansas City Film Critics Circle Awards 1972
Kinema Junpo
Locarno International Film Festival Best Direction Award
National Board of Review Award for Best Director
San Francisco International Film Festival

Ο Βιττόριο ντε Σίκα (Vittorio de Sica, 7 Ιουλίου 1901 - 13 Νοεμβρίου 1974) ήταν Ιταλός κινηματογραφικός σκηνοθέτης και ηθοποιός. Υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ιταλικού νεορεαλισμού.

Ο Βιτόριο ντε Σίκα γεννήθηκε το 1901 στο Σόρα (Sora) της επαρχίας Φροζινόνε του Λατίου. Γιος Ιταλού επιχειρηματία, αρχικά ξεκίνησε σπουδές για σταδιοδρομία τραπεζικού, πλην όμως οικονομική ανάγκη τον υποχρέωσε το 1923 να συμμετάσχει ως μέλος σε θεατρικό θίασο όπου και ακολούθησε το επάγγελμα του ηθοποιού. Το 1926, παράλληλα με την ενασχόλησή του με το θέατρο, στράφηκε προς τον κινηματογράφο. Πρώτος του ρόλος στον κινηματογράφο, που τον καθιέρωσε και ως κινηματογραφικό αστέρι, ήταν στην ταινία Οι άντρες, τι παλιάνθρωποι! (1932) σε σκηνοθεσία του Μάριο Κομερίνι. Η δε πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης ήταν το Δυο ντουζίνες κόκκινα τριαντάφυλλα (1940).
Οι επόμενες ταινίες του, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως Λούστρο Παπουτσιών (Sciuscia, 1946), Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri Di Biciclette, 1948), Θαύμα στο Μιλάνο (Miracolo A Milano, 1951), Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι (Umberto D., 1952) θεωρούνται κορυφαία έργα του νεορεαλισμού, καθώς εκφράζουν με πόνο και ανθρωπιά τη δραματική κοινωνική κατάσταση της μεταπολεμικής Ιταλίας (εγκαταλειμμένα παιδιά, άνεργοι, άστεγοι). Με την ταινία Η Ατιμασμένη (La Ciociara, 1960), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αλμπέρτο Μοράβια και με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Λόρεν, έκλεισε η νεορεαλιστική περίοδος. Έπειτα, ο Βιτόριο ντε Σίκα σκηνοθέτησε κυρίως εμπορικές ταινίες όπως Φιλουμένα Μαρτουράνο - Γάμος Αλά Ιταλικά (Matrimonio All' Italiana, 1964) βασισμένη στο θεατρικό του Εντουάρντο ντι Φιλίππο Φιλουμένα Μαρτουράνο. Ακόμα δύο ταινίες του, πάντως, κέρδισαν το βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας: Χθες, σήμερα, αύριο (Ieri, Oggi E Domani, 1963) και Ο κήπος των Φίντζι-Κοντίνι (Il Giardino Dei Finzi Contini, 1970) που βασίζεται στο δημοφιλές μυθιστόρημα του Τζόρτζο Μπασάνι. Τελευταίες του ταινίες ήταν Το ιντερμέντσο μιας παντρεμένης (Una Breve Vacanza, 1974) και το Τελευταίο ταξίδι (Il Viaggio, 1974). Πέθανε στο Παρίσι το ίδιο έτος, 1974. Υπήρξε υποστηρικτής του Κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας.[9][10]

Σημειώνεται ότι η πρεμιέρα της ταινίας του "Τελευταίο ταξίδι" δόθηκε στο Παρίσι λίγο μετά τον θάνατό του.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120888367. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 SNAC. w66q21j8. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 8095001. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  5. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 118677942. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
  6. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  7. LIBRIS. 21  Ιανουαρίου 2013. libris.kb.se/katalogisering/c9pszhgw1qqktjl. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
  8. (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120888367. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  9. «Vittorio De Sica». IMDb. Ανακτήθηκε στις 2015-11-23. 
  10. «Bicycle thieves». 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 46ος, σελ.70.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]