Ανούκ Εμέ
Η Ανούκ Εμέ (Anouk Aimee, πραγματικό ονοματεπώνυμο Nicole Françoise Florence Dreyfus[8], Παρίσι, 27 Απριλίου 1932 - 18 Ιουνίου 2024) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός που εμφανίσθηκε σε 70 κινηματογραφικές ταινίες από το 1947, έχοντας πραγματοποιήσει το ξεκίνημα της καριέρας της από την ηλικία των 14 ετών.
Στα πρώτα της βήματα σπούδασε υποκριτική και χορό, παράλληλα με τη βασική της εκπαίδευση. Αν και τα περισσότερα έργα στα οποία πρωταγωνίστησε ή συμμετείχε ήταν γαλλικά, εντούτοις έλαβε επίσης μέρος και σε ταινίες που παρήχθησαν σε μια σειρά από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως σε Ισπανία, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία και Γερμανία, αλλά και στην Αμερική. Μεταξύ των γνωστότερων ταινιών της περιλαμβάνεται το Ντόλτσε Βίτα του Φεντερίκο Φελίνι (1960), μετά από το οποίο η Εμέ θεωρήθηκε ένα "ανερχόμενο, εκπληκτικό αστέρι" στον κόσμο του κινηματογραφικού θεάματος[9]. Ακολούθως, έπαιξε στα έργα Λόλα, η γυναίκα της ακολασίας (1961) του Ζακ Ντεμί, "8½" (Φελίνι, 1963), George Cukor’s Justine (Ντεμί, 1969), Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου (1981) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και Πρετ-α-πορτέ του Ρόμπερτ Άλτμαν (1994). Χάρις στην ερμηνεία της στην ταινία Ένας άντρας και μια γυναίκα (1966), η οποία τιμήθηκε με βραβείο Όσκαρ, κατέκτησε την παγκόσμια αναγνώριση[10].
Έχει καταγραφεί σαν μια ηθοποιός εκπάγλου καλλονής και μια από τους 100 πιο ελκυστικούς ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση του 1995 που διενέργησε το περιοδικό Empire. Το πρότυπο που ενσάρκωνε ήταν αυτό της "μοιραίας γυναίκας", με μελαγχολική αύρα.
Στα '60ς, το περιοδικό Life έγραψε ότι "μετά από κάθε ταινία, η αινιγματική ομορφιά της ενισχύεται στη μνήμη του κοινού" και την αποκάλεσε ως την ομορφότερη κάτοικο της "Αριστερής Όχθης" του Σηκουάνα[11], εννοώντας ότι οι ρόλοι που απέδιδε ήταν ιδιαίτερης καλλιτεχνικής κουλτούρας.
Στα 1967 η Εμέ βραβεύθηκε με τον "Χρυσό Σκούφο" σαν καλύτερη δραματική ηθοποιός και επιπλέον της απονεμήθηκε το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού του Φεστιβάλ των Καννών του 1980. Στα 2002 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Κινηματογράφου (César) της Γαλλίας.
Απεβίωσε στην οικία της στο 18ο Διαμέρισμα του Παρισιού, στις 18 Ιουνίου 2024 σε ηλικία 92 ετών.[12] Κηδεύτηκε σε στενό κύκλο στις 25 Ιουνίου, στο κοιμητήριο του Αγίου Βικεντίου στη Μονμάρτρη.[13]
Επιλεγμένη Φιλμογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Έτος | Τίτλος | Ρόλος | Σκηνοθέτης |
|---|---|---|---|
| 1947 | La maison sous la mer | Ανούκ | Ανρί Καλέφ |
| 1949 | Οι ερασταί της Βερόνας (Les amants de Vérone) | Τζόρτζια (μια σύγχρονη Ιουλιέτα) | Αντρέ Καγιάτ |
| 1950 | Η χρυσή σαλαμάνδρα (Golden Salamander) | Άννα | Ρόναλντ Νιμ |
| 1952 | La Bergère et le ramoneur | βοσκοπούλα (φωνή) | Πολ Γκριμό |
| Le Rideau cramoisi | Αλμπερτίν | Αλεξάντρ Αστρούκ | |
| 1955 | Contraband Spain | Έλενα Βάργκας | Λόρενς Χάντινγκτον |
| Les Mauvaises rencontres | Κατρίν Ρακάν | Αλεξάντρ Αστρούκ | |
| 1956 | Ich suche Dich | Φρανσουάζ Μορέ | Ο. Γ. Φίσερ |
| 1957 | Ο μεγάλος εραστής (Pot-Bouille) | Μαρί | Ζιλιέν Ντιβιβιέ |
| 1958 | Οι εραστές του Μοντπαρνάς (Montparnasse 19) | Ζαν Εμπουτέρν | Ζακ Μπεκέρ |
| 1959 | Ταξίδι στο κέντρο της γης (The Journey) | Εύα | Ανατόλ Λίτβακ |
| Το κεφάλι κόντρα στον τοίχο ()La tête contre les murs) | Σταφανί | Ζορζ Φρανζού | |
| Κυνηγοί της ηδονής (Les Dragueurs) | Ζαν | Ζαν-Πιερ Μοκί | |
| 1960 | Γλυκιά ζωή (La Dolce Vita) | Ματναλένα | Φεντερίκο Φελίνι |
| Le farceur | Ελέν Λαρός | Φιλίπ ντε Μπροκά | |
| 1961 | Η ώρα της μεγάλης κρίσεως (Il giudizio universale) | Ιρένε | Βιτόριο ντε Σίκα |
| Λόλα, η γυναίκα της ακολασίας (Lola) | Lola | Ζακ Ντεμί | |
| 1962 | Σόδομα και Γόμορα (Sodom and Gomorrah) | βασίλισσα Μπέρα | Ρόμπερτ Όλντριτς |
| Η πιο αστεία μέρα του πολέμου (Il giorno più corto) | ερυθροσταυρίτισσα | Σέρτζιο Κορμπούτσι | |
| 1963 | 8½ | Λουίζα Ανσέλμι | Φεντερίκο Φελίνι |
| 1964 | Le voci bianche | Λορέντσα | Πασκουάλε Φέστα Καμπανίλε |
| Έρωτες γυναικών (La fuga) | Λουίζα | Πάολο Σπινόλα | |
| 1965 | Ένας υπέροχος τεμπέλης (Il morbidone) | Βαλέρια | Μάσιμο Φραντσιόζα |
| 1966 | Ένας άντρας και μια γυναίκα (Un homme et une femme) | Αν Γκοτιέ | Κλοντ Λελούς |
| 1968 | Μια νύχτα κάποιο τρένο (Un soir, un train) | Αν | Αντρέ Ντελβό |
| 1969 | Το φωτομοντέλο (Model Shop) | Λόλα | Ζακ Ντεμί |
| Η συνάντησις (The Appointment) | Κάρλα | Σίντνεϊ Λουμέτ | |
| Αλεξάνδρια (Justine) | Ζιστίν | Τζορτζ Κιούκορ | |
| 1976 | Αν έπρεπε να ξαναρχίσω (Si c'était à refaire) | Σάρα Γκόρντον | Κλοντ Λελούς |
| 1978 | Mon premier amour | Ζαν Ρομέν | Ελί Σουρακί |
| 1979 | Πήδημα στο κενό (Salto nel vuoto) | Μάρτα Ποτιτσέλι | Μάρκο Μπελόκιο |
| 1981 | Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου (La Tragedia di un uomo ridicolo) | Μπάρμπαρα Σπατζάρι | Μπερνάρντο Μπερτολούτσι |
| 1983 | Il generale dell'armata morte | κόμησσα Μπέτσι Μιραφιόρε | Λουτσιάνο Τόβολι |
| Viva la vie | Ανούκ | Κλοντ Λελούς | |
| 1984 | Η επιτυχία είναι η καλύτερη εκδίκηση (Success Is the Best Revenge) | Μονίκ | Γέρζι Σκολιμόφσκι |
| 1986 | Ένας άντρας και μια γυναίκα: 20 χρόνια μετά (Un Homme et une femme : vingt ans déjà) | Αν Γκοτιέ | Κλοντ Λελούς |
| 1990 | Bethune: Η ιστορία ενός ήρωα (Bethune: The Making of a Hero) | Μαρί-Φρανς Κουντέρ | Φίλιπ Μπόρσος |
| Il y a des jours... et des lunes | Ανούκ Εμέ | Κλοντ Λελούς | |
| 1994 | Εκατό και μία νύχτες (Les Cent et une nuits) | Ακούκ | Ανιές Βαρντά |
| Πρετ-α-πορτέ (Prêt-à-Porter) | Σιμόν Λόουενθαλ | Ρόμπερτ Άλτμαν | |
| 1996 | Hommes, femmes : mode d'emploi | χήρα | Κλοντ Λελούς |
| 1998 | L.A. Without a Map | Ανούκ Εμέ | Μίκα Καουρισμάκι |
| 1999 | Une pour toutes | σύζυγος μουσικού | Κλοντ Λελούς |
| 2001 | Festival in Cannes | Μίλι Μαρκάν | Ανρί Ζαγκλόμ |
| 2002 | Ναπολέων (Napoléon) | Λετίτσια Βοναπάρτη | Ιβ Σιμονό |
| 2003 | Και έζησαν αυτοί καλά... (Ils se marièrent et eurent beaucoup d'enfants) | μητέρα του Βανσάν | Ιβάν Ατάλ |
| 2003 | La Petite prairie aux bouleaux | Μίριαμ | Μαρσελίν Λοριντάν-Ιβάν |
| 2010 | Paris Connections | Ανιές | Χάρλεϊ Κόκλις |
| 2011 | Tous les soleils | Αγκάτ | Φιλίπ Κλοντέλ |
| 2012 | Mince alors! | μητέρα | Σαρλότ ντε Τιρκέμ |
| 2019 | Les plus belles années d'une vie | Αν Γκοτιέ | Κλοντ Λελούς |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2014.
- ↑ «Men, Women: A User's Manual (28-Aug-1996)». NNDB. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2024.
- ↑ «Anouk Aimée, AKA Françoise Sorya Dreyfus» (Αγγλικά) NNDB. 435/000108111. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2024.
- ↑ «Les gens du cinéma». Les Gens du cinéma. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2022.
- 1 2 Fichier des personnes décédées mirror. lqIfPX-_HJCf. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2024.
- ↑ www
.francetvinfo ..fr /culture /cinema /les-obseques-d-anouk-aimee-se-sont-deroules-dans-l-intimite-a-paris _6625590 .html - ↑ Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων. xx0110661. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2024.
- ↑ «"Anouk AIMEE (1932)"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2014.
- ↑ Dave Thompson's "Dancing Barefoot: The Patti Smith Story", "Chicago Review Press" (2011) p. 17
- ↑ "Jewish Women: A Comprehensive Historical Encyclopedia"
- ↑ Michael Durham's "Aimée—It Means 'To Be Loved'", "Life magazine", May 19 1967 pp. 85-86
- ↑ «La comédienne Anouk Aimée est morte à l'âge de 92 ans». BFMTV (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2024.
- ↑ «OBSÈQUES D'ANOUK AIMÉE DANS L'INTIMITÉ, À PARIS». BFMTV (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2024.