Μπεχτσινάρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Βίλα Πετρίδη (αρχοντικό οδού Αναγεννήσεως), που βρίσκεται στην τότε παραλιακή περιοχή της πόλης και σήμερα αποτελεί πολιτιστικό χώρο του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Μπεξινάρι ή Μπεχ Τσινάρ ονομαζόταν παλιότερα η περιοχή της Θεσσαλονίκης που σήμερα βρίσκεται μέσα στο λιμάνι της πόλης, στο ύψος περίπου της τρίτης και της τέταρτης προβλήτας του σημερινού λιμανιού και πολύ κοντά στη Βίλα Πετρίδη. Η λέξη στα τούρκικα σημαίνει "πέντε πλατάνια" (beş-πέντε, çınar-πλατάνι). Η περιοχή ονομαζόταν ακόμα Κήπος των Πριγκίπων.

Σε εκείνο το σημείο υπήρχε παραλία η οποία ήταν κατάλληλη για αναψυχή (φίνο ακρογιάλι, όπως λέει ο Βασίλης Τσιτσάνης στο τραγούδι του Μπαξέ Τσιφλίκι).

Μετά την επέκταση του λιμανιού η περιοχή άλλαξε χρήση με μουσεία, μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και βιοτεχνικά κτίρια. Στην περιοχή βρίσκεται το Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης και το υπό ανέγερση Μουσείο Ολοκαυτώματος.


Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οθωμανική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η τοποθεσία Μπέχτσιναρ ήταν γνωστή ως φυσική παραδείσια περιοχή από τα χρόνια της ελληνικής επανάστασης, με πηγή, πλατάνια και πανδοχείο, όπως αναφέρουν στα απομνημονεύματά τους οι αγωνιστές Νικόλαος Κασομούλης και Στέφανος Καλαμίδας.

Το πάρκο δημιουργήθηκε στα 1836 από τον Βαλή Σαμπρί Πασά.

Υψηλοί καλεσμένοι από όλη την Ευρώπη έφταναν εκεί φιλοξενούμενοι τις εξουσίας και στις αρχές του αιώνα, εκεί καλούσε η Φεντερασιόν τους εργάτες για να εορτάσουν την Εργατική Πρωτομαγιά.

Η ακρογιαλιά ήταν χωρισμένη σε ανδρών και γυναικών όπου το ναυτικό διαφύλαττε την κομψή διεξαγωγή των λουτρών. Η γυναικεία πλευρά διέθετε και κλειστές καμπίνες για να έχουν τη δυνατότητα οι λουόμενες να αποφεύγουν την ηλιοφάνεια (συμβαδίζοντας με τη μόδα της εποχής). [1]

Μετά την Απελευθέρωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την απελευθέρωση το πάρκο ονομάστηκε «Κήπος των Πριγκίπων» προς τιμήν των παιδιών του Γεωργίου Α΄. Διέθετε πάρκο με καφενείο, μπυραρία, εστιατόριο, καμπαρέ, θεατρική σκηνή και πίστα πατινάζ. Στην είσοδό του έφτανε το τραμ της γραμμής Ντεπώ - Μπεχτσινάρ (και «Χαριλάου – Κήπος των Πριγκίπων» μετά την απελευθέρωση). [1]

Το 1920 το πάρκο πήρε πιο λαϊκή μορφή καθώς αποτελούσε τόπο αναψυχής για πολλούς Θεσσαλονικείς. Λειτούργησε εκεί στρατόπεδο γυμνιστών από το γιατρό Ντουάρτε που εφάρμοζε μια νέα για την εποχή σωματική αγωγή. Πενήντα νέοι και νέες είχαν αρχίσει να παίρνουν μέρος στο σύλλογο.

Εκβιομηχάνιση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1930 ο χώρος υποβαθμίστηκε εξαιτίας των βυρσοδεψείων και των βιομηχανιών της περιοχής. Η επέκταση των εγκαταστάσεων του λιμανιού και η ανέγερση πετρελαιοδεξαμενών έδιωξαν οριστικά τους λουόμενους.

Σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην περιοχή βρίσκεται το Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης που στεγάζεται στo ιστορικό κεντρικό αντλιοστάσιο της πόλης του 1894 [2], ο πολυχώρος πολιτισμού Μύλος (διατηρητέος πενταόροφος αλευρόμυλος του 1924) και το Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Θεσσαλονίκης LABattoir (διατηρητέο κτίριο παλαιών σφαγείων)[3]. Ακόμη τα κτίρια της παλιάς εταιρείας Φωταερίου του 1888 αποκαταστάθηκαν και εντάχθηκαν στο νέο κτιριακό συγκρότημα που στεγάζει τις υπηρεσίες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στην οδό 26ης Οκτωβρίου. Στην ίδια οδό βρίσκεται και το διατηρητέο μεγάλο πέτρινο βυρσοδεψείο του 1913 το οποίο λειτουργεί ως ξενοδοχείο.[4]

Το 2018 θεμελιώθηκε στην περιοχή το Μουσείο Ολοκαυτώματος και βρίσκεται σε φάση ανέγερσης.[5]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βλέπε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]