Έλληνες της Νέας Ζηλανδίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Έλληνες της Νέας Ζηλανδίας
Ελληνοζηλανδοί
NZ Greek Flag.png
Συνολικός πληθυσμός
  • Έλληνες: 2.478 (Μάρτιος 2013)
  • Ελληνικής Καταγωγής: 10.000- 50.000 (κατά προσέγγιση)
Περιοχές με σημαντικούς πληθυσμούς
Ουέλλινγκτον, Κράιστσερτς, Ώκλαντ
Γλώσσες
Νεοζηλανδικά Αγγλικά, Ελληνικά
Θρησκεία
Κυρίως Ελληνορθόδοξος Χριστιανισμός και Έλληνες μουσουλμάνοι
Σχετιζόμενες εθνικές ομάδες
Ελληνοαυστραλοί και άλλος Απόδημος Ελληνισμός.

Οι Έλληνες της Νέας Ζηλανδίας ή Ελληνοζηλανδοί, ονομάζονται οι ελληνικής καταγωγής πολίτες της Νέας Ζηλανδίας. Ο πληθυσμός τους, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, τον Μάρτιο του 2013 ήταν 2.478,[1] ενώ υπολογίζεται ότι 10.000 με 50.000 Νεοζηλανδοί έχουν ελληνική καταγωγή.[2] Στη Νέα Ζηλανδία, οι ελληνικές κοινότητες απαντώνται στην Ουέλλινγκτον, το Κράιστσερτς και το Ώκλαντ, ωστόσο πολλοί από αυτούς κατοικούν στο Πάλμερστον Νόρθ, το Γουανγκανούι, το Ντούνεντιν, το Χάμιλτον, το Νέλσον και το Νάπιερ. Σήμερα, οι Ελληνοζηλανδοί διατηρούν την ελληνική τους εθνική συνείδηση, μέσω των παραδοσιακών ενδυμασιών, των παραδόσεων και διατηρώντας ως θρησκεία τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, ή το Ισλάμ.

Μετανάστευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πλειοψηφία των Ελλήνων, που μετανάστευσαν στη χώρα είναι καταγόμενοι, από την Αιτωλοακαρνανία και τις Νήσους Ιθάκη και Κεφαλλονιά. Ωστόσο σημαντικό μέρος του πληθυσμού κατάγεται από τη Λέσβο, την Κύπρο, τη Μακεδονία, την Ήπειρο, την Αττική, την Πελοπόννησο και την Κρήτη, αλλά και από τον Έλληνισμό της Ρουμανίας.[3]

Οι Πρώτες Αφίξεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες έφτασαν τη δεκαετία του 1860 και άρχισαν να εργάζονται, κυρίως, για τα χρυσορυχεία των νησιών. Πολλοί από αυτούς επέστρεψαν στην Ελλάδα μετά από χρόνια. Ωστόσο, ένας σημαντικός πληθυσμός τους παρέμεινε εκεί μόνιμα.[4]

Μεταξύ του 1890 και του 1914, οι περισσότεροι ασχολούνταν με την αλιεία, το εμπόριο, τη ζαχαροπλαστική, ενώ κάποιοι μάλιστα εργάστηκαν ως εστιάτορες στο Ώκλαντ, την Ουέλλινγκτον και το Ντούνεντιν. Συνήθως, οι πιο πετυχημένοι πρότειναν στους συγγενείς τους να μεταναστεύσουν στις προαναφερθέντες πόλεις και με τον καιρό δημιουργήθηκε μια αλυσίδα μετανάστευσης από την Ιθάκη, την Κεφαλονιά, την Αιτωλοακαρνανία και τη Λέσβο, στην Ουέλλινγκτον. Το 1936, η Ουέλλινγκτον είχε 82 κατοίκους ελληνικής καταγωγής, που γεννήθηκαν εκεί. Με τα χρόνια, ο ελληνικός πληθυσμός της Νέας Ζηλανδίας άρχισε να αναπτύσσεται στις πόλεις του Νιού Πλίμαουθ, Φέιλντινγκ, Πάλμερστον Νόρθ, Ντείνβιρκ, Νάπιερ και Χάστινγκς, στο Βόρειο Νησί και στις πόλεις Άσμπαρτον, Τεμούκα, Τιμάρου, Βαϊμάτε και Οαμάρου στο Νότιο Νησί.[5]

Μεταπολεμική Εποχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δύσκολες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα προκάλεσαν αύξηση της μετανάστευσης στη Νέα Ζηλανδία. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν σε μεγάλες πόλεις, ιδίως στο Ουέλλινγκτον. Κάποιες Ελληνίδες μάλιστα, έφτασαν ως νύφες των επαναπατρισμένων στρατιωτών της Νέας Ζηλανδίας. Ενώ, μετά τη Μάχη της Κρήτης, μερικοί Έλληνες χρηματοδοτήθηκαν από Νεοζηλανδούς Βετεράνους, για να μεταναστεύσουν στη χώρα.[6]

Πολλοί Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες, μετά από τον Ελληνικό Εμφύλιο, διέφυγαν στην Ανατολική Ευρώπη, ψάχνοντας πολιτικό άσυλο. Έτσι, το 1951, o Πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας, Σίντνεϊ Χόλλαντ δέχτηκε την εγκατάσταση περισσότερων από 1.000 Ελλήνων Προσφύγων, καθώς η χώρα ήταν ένα από τα μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Προσφύγων. Τα επόμενα χρόνια, οι μετανάστες από την Ελλάδα εργάζονταν σε υδροηλεκτρικά εργοστάσια, μεγάλες βιομηχανίες και άλλους τομείς, όπου υπήρχε έλλειψη εργασίας.[7]

Η Χρυσή Εποχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγάλη εισροή ελληνικής μετανάστευσης πραγματοποιήθηκε στις δεκαετίες 1950 και 1960 λόγω οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων στην Ελλάδα, με προορισμούς, κυρίως, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, την Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Γαλλία, την Ελβετία και τη Νέα Ζηλανδία. Μεταξύ εκείνων που μετανάστευσαν στη Νέα Ζηλανδία, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν 267 γυναίκες, που έφτασαν μεταξύ του 1962 και του 1964, μέσω ενός Κυβερνητικού Προγράμματος, για την Παροχή Οικιακού Προσωπικού για νοσοκομεία, σχολεία και ξενοδοχεία. Ο πληθυσμός της Ελληνικής Κοινότητας της χώρας ήταν στην ακμή του, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, με περίπου 6000 Ελληνοζηλανδούς, συμπεριλαμβανομένων των απογόνων των γεννηθέντων εκεί.[8]

Ελληνοκύπριοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολλοί Ελληνοκύπριοι εγκαταστάθηκαν στη χώρα, στα μέσα της Δεκαετίας του 1930 και το διάστημα 1948 με 1960, ενώ, μετά την Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο, το 1974, κάποιοι διέφυγαν στη εκεί. [9]

Σημερινές Αφίξεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάτω από 100 Έλληνες έχουν μεταναστεύσει μόνιμα στη χώρα, τα τελευταία 17 χρόνια.[10]

Το Mount Victoria.

Ελληνικές Κοινότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το μεγαλύτερο ποσοστό, που εκτιμάται, ότι είναι το 65% των Ελληνοζηλανδών, κατοικεί στην πρωτεύουσα του κράτους, την Ουέλλινγκτον. Το προάστιο Mount Victoria, έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο, καθώς οι Έλληνες συγκεντρώθηκαν στην περιοχή, με σκοπό την υποστήριξη της κοινότητας. Στις μέρες μας, το ανατολικό προάστιο του Miramar είναι το κύριο κέντρο του Ελληνισμού, με σημαντικό αριθμό να κατοικεί επίσης στο Hataitai και Seatoun. Η Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας και το Προξενείο της Ελλάδας βρίσκονται στην Ουέλλινγκτον.[11]

Μικρότερες κοινότητες υπάρχουν στο Κράιστσερτς, το Ώκλαντ και το Νάπιερ, όπου υπάρχουν Ελληνικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Έχει εκτιμηθεί, ότι περίπου το 50% των γάμων με Έλληνες είναι ανάμεικτοι, ενώ είναι συνηθισμένο το γεγονός, να γίνεται ο γάμος σε Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και να λαμβάνει χώρα η βάπτιση του μη Ορθόδοξου πριν το μυστήριο.

Δείτε Επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «2013 Census ethnic group profiles: Greek». Statistics New Zealand. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015. 
  2. «GREEKS AROUND THE GLOBE». web.archive.org. 19 Ιουνίου 2006. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2020. 
  3. Taonga, New Zealand Ministry for Culture and Heritage Te Manatu. «Arrivals». teara.govt.nz (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2021. 
  4. Antchak, Vladimir· Ziakas, Vassilios (2019-09). Event Portfolio Management. Goodfellow Publishers. ISBN 978-1-911396-91-8.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |date= (βοήθεια)
  5. Koutavas, Athanasios (2012-11-09). «CO2fertilization and enhanced drought resistance in Greek firs from Cephalonia Island, Greece». Global Change Biology 19 (2): 529–539. doi:10.1111/gcb.12053. ISSN 1354-1013. http://dx.doi.org/10.1111/gcb.12053. 
  6. Hall, Viv B.; McDermott, C. John (2011-05-17). «A quarterly post-Second World War real GDP series for New Zealand». New Zealand Economic Papers 45 (3): 273–298. doi:10.1080/00779954.2011.576649. ISSN 0077-9954. http://dx.doi.org/10.1080/00779954.2011.576649. 
  7. Greek History. Routledge. 31 Ιουλίου 2004. σελίδες 49–64. ISBN 978-0-203-58318-0. 
  8. Taonga, New Zealand Ministry for Culture and Heritage Te Manatu. «Arrivals». teara.govt.nz (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2021. 
  9. Taonga, New Zealand Ministry for Culture and Heritage Te Manatu. «Arrivals». teara.govt.nz (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2021. 
  10. [1].
  11. «Νέα Ζηλανδία - Στοιχεία επικοινωνίας Αρχών της Ελλάδος - ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ». www.mfa.gr. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2021.