Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας
Η μέγιστη επικράτεια των περιοχών που εξουσίαζε ο Λουδοβίκος
Το οικόσημο του βασιλιά

Ο Λουδοβίκος Α΄ ο Ανδεγαυός (Ανζού) (I. Lajos magyar király, 5 Μαρτίου 1326 - 10 Σεπτεμβρίου 1382) ήταν Βασιλιάς της Ουγγαρίας, Κροατίας, Δαλματίας (1342 - 1382) και Πολωνίας (1360 - 1382). Γιος και διάδοχος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ της Πολωνίας, θεωρείται από τους ενδοξότερους μονάρχες της Ουγγαρίας, ο οποίος επεξέτεινε το βασίλειό του σε Δαλματία, Βοσνία και τμήμα της Βουλγαρίας. Ίδρυσε το πρώτο Ουγγρικό Πανεπιστήμιο στο Πετς.

Ισόβιοι αγώνες του εναντίον της Νάπολης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ξόδεψε το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας του σε άσκοπους πολέμους με τη Βενετία. Ως διάδοχος, ήταν επικεφαλής στα στρατεύματα του πατέρα του στις περισσότερες εκστρατείες. Νικημένος από τη Βενετία σε εκστρατεία στην Ζαντάρ (1346), εκστράτευσε κατά της Νάπολης για να εκδικηθεί τον θάνατο του αδελφού του, Ανδρέα, από δηλητηριασμό από την πανούργα σύζυγό του Ιωάννα. Είχε την υποστήριξη της Ιταλικής αριστοκρατίας και μπήκε στη Νάπολη (1348) υπό τις ζητωκραυγές των βαρόνων. Η Ιωάννα με τον δεύτερο σύζυγό της, Λουδοβίκο του Τάραντα, δραπέτευσαν για την Προβηγκία. Ο ίδιος παρέμεινε στη Νάπολη πολύ λίγο, αφού αναγκάστηκε να φύγει εσπευσμένα λόγω της δολοφονικής πανώλης, ορίζοντας δύο Ούγγρους αντιβασιλείς στη Νάπολη. Η ανικανότητα των συγκεκριμένων λειτουργών στάθηκε αιτία για την αποστασία των βαρόνων, που επανέφεραν πίσω την Ιωάννα με τον δεύτερο σύζυγο της.

Το 1350, ο Λουδοβίκος αναδιοργάνωσε τα στρατεύματά του για δεύτερη μεγάλη εκστρατεία κατά της Νάπολης. Κατέφυγε στην παπική αυλή στην Αβινιόν για να ζητήσει από τον Πάπα να διερευνήσει τις αιτίες για τον δηλητηριασμό του Ανδρέα. Ο Πάπας, αν και ήξερε την ενοχή της Ιωάννας, την έκρινε αθώα για πολιτικούς λόγους, αφού είχε δεχτεί να του σώσει όλα τα δικαιώματα της στην Αβινιόν.

Τελικά βρήκε δικαίωση για τον αδελφό του μόλις έναν χρόνο πριν το θάνατό του (1381), οπότε ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ τον εξουσιοδότησε να αφαιρέσει τον βασιλικό τίτλο στην Νάπολη από την Ιωάννα και να την εκτελέσει. O ίδιος, πολύ άρρωστος, ανίκανος να πάρει μέρος σε εκστρατεία, ανέθεσε την αποστολή στον ανιψιό του, Κάρολο του Δυρραχίου, που κατέλαβε την Νάπολη, ανέτρεψε και σκότωσε την Ιωάννα.

Εισβολή στο Βιδίνι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1365 η Ουγγαρία έπειτα από πολύμηνη πολιορκία προσαρτά το σημερινό Βίντιν. Ο Ιβάν Στρατσιμίρ και η οικογένειά του συλλαμβάνονται και, ταυτόχρονα, αρκετοί Φραγκισκανοί μοναχοί εγκαθίστανται στη βουλγαρική παραδουνάβια πόλη. Οι τελευταίοι επιδόθηκαν σε μαζικό αναβαπτισμό των ορθοδόξων κατοίκων[1]. Πιθανόν και ο Ιβάν εξαναγκάστηκε σε ομολογία κατά την τετράχρονη αιχμαλωσία του[2]. Κι όμως το Βιδίνι επανακατελήφθη το 1369 και ο Ι.Στρατσιμίρ τοποθετήθηκε ξανά στο θρόνο του, αφού πρώτα αναγνώρισε την ουγγρική επικυριαρχία. Παρόμοια τακτική υιοθέτησε για τα βαλκανικά κράτη, τα οποία φιλοδοξούσε να αφομοιώσει θρησκευτικά, αν και διέθετε αξιόλογες στρατιωτικές δυνάμεις. Φαινόταν η μόνη γειτονική δύναμη με δυνατότητα να αναχαιτίσει την οθωμανική προέλαση στα Βαλκάνια, οι λαοί των οποίων παρέμειναν πιστοί στην ορθοδοξία.

Διαπραγματεύσεις με τον Ιωάννη Παλαιολόγο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Βούδα ως ηγεμόνας της Ουγγαρίας υποδέχτηκε τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο, ο οποίος κατέφθασε στην αυλή του (1366) με στόχο μια επωφελή για το Βυζάντιο συμμαχία, ώστε να αντιμετωπιστούν οι εξωτερικοί κίνδυνοι από τους Οθωμανούς του Μουράτ Α΄. Οι περίπλοκες[3] διαπραγματεύσεις μεταξύ τους για μια νέα σταυροφορία ναυάγησαν, παρ' όλο που ο Ιωάννης φαινόταν διατεθειμένος να δεχτεί την προϋπόθεση του καθολικού Ούγγρου βασιλιά για υποταγή της Ανατολικής στη Δυτική Εκκλησία.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν τον θάνατό του (1382) όρισε διάδοχό του τη θυγατέρα του Μαρία, κάτι που έφερε αναστάτωση στην Πολωνία, αφού οι ευγενείς αρνήθηκαν να δεχτούν για βασιλιά τους τον σύζυγό της Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου. Μετά δύο χρόνια διαπραγματεύσεων της χήρας του Λουδοβίκου, Ελισάβετ, και των Πολωνών επαναστατών, ορίστηκε βασίλισσα στην Πολωνία η άλλη κόρη του Λουδοβίκου, Χέντβιχ (1374 - 1399). Αυτή παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο, μέγα δούκα της Λιθουανίας (1362 - 1434).

Το 1370 κληρονόμησε και τον θρόνο της Πολωνίας.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Αναφέρεται ο αριθμός 200.000 κατοίκων που προσχώρησαν στο καθολικό δόγμα: J.Meyendorff, Projects, 153-154.
  2. Acta Urbani V, επιστολή αρ. 160, 20/01/1369
  3. Κυδώνης Δημήτριος, Προοίμιον, αρ.3, σ. 180 108