Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας

O Κάρολος Α΄ (1288 - 1342) ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας (1310 - 1342).

Ήταν γιος του Κάρολου Μαρτέλου, πρίγκηπα της Νάπολης, εγγονός του βασιλιά της Νάπολης Καρόλου Β΄ του Χωλού και της Μαρίας της Ουγγαρίας (κόρης του βασιλιά της Ουγγαρίας Στεφάνου Ε΄). Γνωστός ως Κάρολος Ροβέρτος πριν την ενθρόνισή του (1309), απαιτούσε το Ουγγρικό στέμμα, ως δισέγγονος του Ούγγρου βασιλιά Στεφάνου Ε΄.

Ταξίδεψε στη Δαλματία (1301) και στέφθηκε με την υποστήριξη του Πάπα Βονιφάτιου Η΄ βασιλιάς της Ουγγαρίας, μετά τον θάνατο του τελευταίου βασιλιά της αρρενογονικής γραμμής των Αρπάντ Ανδρέα Γ΄, αλλά την ίδια χρονιά μετά από πιέσεις παρέδωσε το στέμμα στον βασιλιά Βέντσεσλας Β΄ της Βοημίας. Ο Πάπας υποστήριξε φανατικά στην Σύνοδο της Μπρατισλάβα (1304) τα δίκαια του Καρόλου, κάτι που έκανε τον Βέντσεσλας να παραδώσει το στέμμα στον Όθωνα Γ΄ της Βαυαρίας (1305), που αιχμαλωτίστηκε από Ούγγρους επαναστάτες. Οι επαναστατημένοι βαρόνοι ανέκτησαν το ιερό στέμμα και ο Κάρολος στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας στις 27 Αυγούστου 1310. Τα πρώτα τρία χρόνια βρισκόταν υπό τα προβλήματα εσωτερικών ταραχών, αλλά μετά την μάχη του Ρουζανόβκε (1312) έμεινε ο μοναδικός κυρίαρχος.

Μεταρρυθμίσεις, απολυταρχική διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κυβέρνησε απολυταρχικά, κατάργησε την εξουσία της Δίαιτας που συνερχόταν αραιά, σε άτακτα χρονικά διαστήματα που ο ίδιος ο βασιλιάς καθόριζε περνώντας όλες τις εξουσίες στο βασιλικό συμβούλιο. Εγκατέστησε το λεγόμενο «σύστημα τιμής», δίνοντας σε πιστούς του ανθρώπους τίτλους κομητείας με τεράστιες εκτάσεις γης, πολλά κάστρα και υπηρεσία της αρεσκείας τους. Παράλληλα, ο βασιλιάς αποκτούσε το δικαίωμα να τους τα αφαιρέσει όλα, εάν καταλάβαινε ότι είχαν εκπέσει από την υπόληψή του. Έκανε νομισματική αναμόρφωση, καθιερώνοντας σε όλες τις εμπορικές συναλλαγές του το φιορίνι, νέο χρυσό νόμισμα. Έφερε τεράστια οικονομική ευημερία πλουτίζοντας το θησαυροφυλάκιο του και με βαριές φορολογίες για την συντήρηση του στρατού του.

Γνωστότερη είναι η συμμαχία του με την Πολωνία κατά των Αψβούργων και της Βοημίας. Μετά το δίμηνης διάρκειας συνέδριο του Τρενtσίν (1335), αποφασίστηκε συνδυασμένη επίθεση της Ουγγαρίας και της Πολωνίας εναντίον του Γερμανού αυτοκράτορα Λουδοβίκου Δ΄ και του συμμάχου του, δούκα της Αυστρίας Αλβέρτου Β΄ της Αυστρίας.

Είχε επιθυμία να ενώσει τα στέμματα της Νάπολης και της Ουγγαρίας υπό τον γιο του, μετέπειτα βασιλιά Λουδοβίκο Α΄, αλλά η Βενετία και ο Πάπας σταμάτησαν τον φιλόδοξο βασιλιά. Η απώλεια αυτή όμως συνοδεύτηκε με νέα επιτυχία, αφού ο άτεκνος κουνιάδος του, βασιλιάς Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας τον όρισε διάδοχό του στον Πολωνικό θρόνο. Είχε παντρευτεί, ως τρίτη σύζυγο, την αδελφή του Καζιμίρ, Ελισάβετ (1305 - 1380), γυναίκα δυναμική, με ισχυρή επιρροή σε αυτόν και τον διάδοχο του.

Ανεξαρτησία της Βλαχίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βασιλείς της δυναστείας των Αρπάντ είχαν θωρακίσει τα νότια σύνορα του βασιλείου με έξι στρατιωτικές αποικίες όπως η Μικρή Βλαχία (σημερινή Νότια Ρουμανία) και βόρεια τμήματα των Βαλκανίων. Ο Κάρολος επιχείρησε βίαιο προσηλυτισμό των κατοίκων τον περιοχών αυτών στον Καθολικισμό, κάτι που έφερε την εξέγερση τους, αφού ήταν πιστοί στην Ορθοδοξία και αρνούνταν να εγκαταλείψουν την πίστη τους.

Από την αρχή της βασιλείας του, ήθελε την προσάρτηση της Ολτενίας. Το 1320, εκμεταλλεύτηκε αταξία στον στρατό του βασιλιά Βασάραβα Α΄ και επιτέθηκε να την κυριεύσει. Ο Κάρολος νίκησε εύκολα τον διαλυμένο Βλάχικο στρατό, αλλά στην επιστροφή του παγιδεύτηκε στα Βαλκανικά περάσματα. Ο Βασάραβα προσποιήθηκε υποταγή και ειρήνη, αλλά σε ανύποπτο χρόνο παγίδευσε τους Ούγγρους και τους συνέτριψε ολοκληρωτικά. Ο Κάρολος μόλις κατόρθωσε να δραπετεύσει με ξένα ρούχα και από τότε η Βλαχία έγινε ανεξάρτητο κράτος.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κάρολος τέλεσε τρεις γάμους. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Μαρία, κόρη του Δούκα Καζιμίρ του Μπύτομ, με την οποία παντρεύτηκε το 1306 και απέκτησε μια κόρη. Η Μαρία πέθανε το 1317. Η δεύτερη σύζυγός του (1318) Βεατρίκη, κόρη του αυτοκράτορα Ερρίκου Ζ΄, πέθανε στη γέννα του πρώτου τους παιδιού (1319), μαζί με το παιδί.

Τρίτη σύζυγος του ήταν η Ελισάβετ της Πολωνίας (1305 - 1380), κόρη του Πολωνού βασιλιά Βλαδισλάβου του Α΄, γάμος ο οποίος θα σταθεί αιτία αργότερα ο γιος του Λουδοβίκος να κληρονομήσει και το βασίλειο της Πολωνίας. Μαζί της έκανε πέντε γιους, εκ των οποίων οι δύο μεγαλύτεροι πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Στη συνέχεια ακολούθησαν: