Ιβάν Σισμάν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιβάν Σισμάν
53 IoSisiman.JPG
Ο Ιβάν Σισμάν ως παιδί
Τσάρος της Βουλγαρίας
Περίοδος εξουσίας
17 Φεβρουαρίου 13713 Ιουνίου 1395
Προκάτοχος Ιβάν Αλεξάντερ
Διάδοχος Ιβάν Σρατσιμίρ
Βασιλικός Οίκος Οίκος των Σισμάν
Γέννηση περίπου το 1350
Θάνατος 3 Ιουνίου 1395
Νικόπολη του Δούναβη, Βουλγαρία
Πατέρας Ιβάν Αλεξάντερ
Μητέρα Σάρα (Θεοδώρα)
Σύζυγος Κέρα Μαρία, Ντραγκάνα της Σερβίας
Επίγονοι Αλέξανδρος, Φρουζίν, Κεράτσα, Ιωσήφ

Ο Ιβάν Σισμάν (βουλγαρικά: Иван Шишман, γενν. περίπου 1350, εκτελέστηκε στις 3 Ιουνίου 1395) ήταν Τσάρος της Βουλγαρίας (1371 - 1396).

Γιος του Ιβάν Αλεξάντερ και της δεύτερης συζύγου του Ιουδαίας Θεοδώρας. Λόγω σκευωριών της μητέρας του έγινε ο προτιμούμενος από τον πατέρα του διάδοχος στην πρωτεύουσα Τάρνοβο. Με τον πατέρα του και τον μικρό αδελφό του Ιβάν - Ασέν Ε' προήδρευσαν στην Σύνοδος του Τάρνοβο (1360). Κληρονόμησε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου ενώ ο Ιβάν Σρατσιμίρ ήταν ανεξάρτητος στο Βίντιν.

Αν και η Βλαχία αναγνωρίζει την κυριαρχία του Ιβάν Αλεξάντερ σε μια εμπορική διαφωνία (1386), ο Ιβάν Σισμάν ξεκινά πόλεμο, νικά και σκοτώνει τον ηγεμόνα Δαν τον Α' της Βλαχίας. Την ίδια χρονιά ο Ιβάν Σισμάν επιτίθεται στον Ιβάνκο, το νέο δεσπότη της Ντομπρούτζα, ανιψιό του Δαν, αλλά, αν και σκότωσε τους υπερασπιστές της, δεν κατάφερε να φέρει την πόλη υπό την κυριαρχία του.

Οριστική πτώση στους Τούρκους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η βασιλεία του Ιβάν Σισμάν είναι συνδεδεμένη με την πτώση της Βουλγαρίας στους Οθωμανούς. Λίγο μετά την άνοδό του στον θρόνο, οι Σέρβοι ευγενείς υπό τον βασιλιά Βούκασιν Μιργιάσεβιτς ηττήθηκαν στο Τσέρνομεν (1371), προωθήθηκαν στα Βαλκάνια και ο Ιβάν Σισμάν πιέστηκε να αναγνωρίσει τους Οθωμανούς, πράγμα το έκανε δίνοντας την αδελφή του Θαμάρ σύζυγο στον Τούρκο Σουλτάνο Μουράτ Α'. Οι Οθωμανοί συνέχισαν την επέλασή τους κυριεύοντας Σόφια (1383), Νις (1385). Ενθαρρυμένος από την Σερβοβοσνιακή νίκη κατά των Οθωμανών στο Πλότσνικ (1387) o Ιβάν Σισμάν αρνήθηκε να αναγνωρίσει την κυριαρχία του Μουράτ. Τα Οθωμανικά αντίποινα ήταν ταχύτατα, και ο Σισμάν βρέθηκε πολιορκημένος στην Νικόπολη του Δούναβη από τον Μουράτ (1388). Επακολούθησε η μάχη του Κοσσυφοπεδίου και η σαρωτική συντριβή των Σέρβων.

Σε πείσμα του ύπουλου φόνου του Μουράτ στο Κοσσυφοπέδιο, οι Οθωμανοί υπό την ηγεσία του γιου και διαδόχου του Βαγιαζήτ άρχισαν σαρωτικά να πολιορκούν όλες τις χριστιανικές περιοχές. Τον Απρίλιο του 1393 ο Βαγιαζήτ έφτασε στο Τάρνοβο, όπου βρισκόταν ο Βούλγαρος πατριάρχης, και το κυρίευσε με προδοσία μετά από τρίμηνη πολιορκία.

Το τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ιβάν Σισμάν εξακολουθούσε να βασιλεύει τυπικά στη Νικόπολη και συναθροίστηκε στην αντιοθωμανική εκστρατεία του Ούγγρου βασιλιά Σιγισμούνδου του Λουξεμβούργου. Μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία κατά του βασιλιά Mircea Α' της Βλαχίας, ο Βαγιαζήτ ο Α' καρατόμησε τον Ιβάν Σισμάν στη Νικόπολη (στις 3 Ιουνίου 1395) και όλες οι Βουλγαρικές περιοχές προσαρτήθηκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Στο Βιντίν συνέχισαν να ηγεμονεύουν οι τοπικοί κυβερνήτες ως το 1422.

Παραδόσεις παρουσιάζουν τον Ιβάν Σισμάν σαν τον τελευταίο μεγάλο θρυλικό Βούλγαρο βασιλιά. Αντίθετα, οι ελάχιστες ιστορικές πηγές τον βρίσκουν ανίκανο, άτολμο, με συνεχώς εσφαλμένες επιλογές που οδήγησαν την Βουλγαρία σε αφανισμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα