Άννα της Μεγάλης Βρετανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Άννα
Anne1705.jpg
Η Άννα, σε ένα πορτραίτο του 1705 από τον Μάϊκλ Νταλ
Περίοδος εξουσίας
8 Μαρτίου 1702 - 1 Μαΐου 1707
Στέψη 23 Απριλίου 1702 (37 ετών)
Προκάτοχος Γουλιέλμος Γ΄ και Β΄
Περίοδος εξουσίας
1 Μαΐου 1707 - 1 Αυγούστου 1714
Στέψη 1 Μαΐου 1707
Διάδοχος Γεώργιος Α΄
Οίκος Οίκος των Στιούαρτ
Γέννηση 30 Απριλίου 1662
Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, Αγγλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Θάνατος 1 Αυγούστου 1714 (49 ετών)
Παλάτι του Κένσινγκτον, Λονδίνο
Τόπος ταφής Αββαείο του Ουεστμίνστερ, Λονδίνο
Πατέρας Ιάκωβος Β΄ και Ζ΄
Μητέρα Λαίδη Άννα Χάιντ
Σύζυγος Πρίγκιπας Γεώργιος της Δανίας
Επίγονοι Πρίγκιπας Γουλιέλμος, Δούκας του Γκλόστερ

Η Άννα (6 Φεβρουαρίου 16651 Αυγούστου 1714)[1] ήταν βασίλισσα της Αγγλίας. Έγινε Βασίλισσα της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας στις 8 Μαρτίου 1702, διαδεχόμενη τον σύζυγο της αδελφής της, Γουλιέλμο Γ΄ της Αγγλίας και Β΄ της Σκωτίας. Ο Καθολικός πατέρας της, Ιάκωβος Β΄ και Ζ΄ (της Σκωτίας), θεωρήθηκε από το Αγγλικό Κοινοβούλιο ότι παραιτήθηκε, όταν αναγκάστηκε να διαφύγει στη Γαλλία κατά την Ένδοξη Επανάσταση του 1688/9· ο γαμπρός της και η αδελφή της έγιναν από κοινού μονάρχες ως Γουλιέλμος Γ΄ και Β΄ και Μαίρη Β΄, η μόνη τέτοια περίπτωση στην Βρετανική ιστορία. Μετά τον θάνατο της Μαίρης το 1694, ο Γουλιέλμος συνέχισε ως μοναδικός μονάρχης μέχρι το θάνατο του το 1702.

Στις 1 Μαΐου 1707, υπό τις Πράξεις της Ένωσης, η Αγγλία και η Σκωτία ενώθηκαν ως ένα μοναδικό ανεξάρτητο κράτος, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. Η Άννα έγινε ο πρώτος ηγεμόνας της, ενώ συνέχισε να φέρει το ξεχωριστό στέμμα της Βασίλισσας της Ιρλανδίας και τον τίτλο της Βασίλισσας της Γαλλίας. Η Άννα βασίλευσε για δώδεκα έτη μέχρι το θάνατο της τον Αύγουστο του 1714. Η Άννα ήταν έκτοτε η τελευταία Βασίλισσα της Αγγλίας και η τελευταία Βασίλισσα των Σκώτων.

Η ζωή της Άννας σημαδεύτηκε από πολλές κρίσεις, προσωπικές και σχετικές με την διαδοχή στο Στέμμα και θρησκευτική πόλωση. Επειδή πέθανε χωρίς επιζώντα απόγονο, η Άννα ήταν η τελευταία μονάρχης του Οίκου των Στιούαρτ. Την διαδέχθηκε ο δεύτερος εξάδελφος της, Γεώργιος Α΄, του Οίκου του Ανόβερου, ο οποίος ήταν απόγονος των Στιούαρτ μέσω της γιαγιάς του από την πλευρά της μητέρας του, της Ελισάβετ, κόρης του Ιακώβου ΣΤ΄ και Α΄.[2]

Πρώιμη ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Άννα γεννήθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, στο Λονδίνο, δεύτερη κόρη του Ιακώβου, Δούκα της Υόρκης (μετέπειτα Ιακώβου Β΄), και της πρώτης συζύγου του, Λαίδης Άννας Χάιντ. Ο θείος της από την πλευρά του πατέρα της ήταν ο Βασιλιάς Κάρολος Β΄ και η μεγαλύτερη αδελφή της ήταν η μελλοντική Βασίλισσα Μαίρη Β΄. Η Άννα και η Μαίρη ήταν τα μόνα παιδιά του Δούκα και της Δούκισσας της Υόρκης που επιβίωσαν έως την ενηλικίωση.[2]

Ως παιδί, η Άννα υπέφερε από μια μόλυνση του ματιού· για ιατρική μεταχείριση, στάλθηκε στη Γαλλία. Έζησε με την γιαγιά της, Ενριέττα Μαρία της Γαλλίας η οποία έμενε στο Παρίσι στο Château de Colombes το οποίο η Ενριέττα Μαρία είχε αγοράσει το 1650· η Άννα μετά το θάνατο της γιαγιάς της έζησε με την θεία της, Ενριέτ Αν, Δούκισσα της Ορλεάνης. Μεγάλωσε με τα ξαδέλφια της Μαρία Λουΐζα της Ορλεάνης και Άννα-Μαρία της Ορλεάνης, μελλοντική μητέρα του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Η Άννα επέστρεψε στην Αγγλία μετά το θάνατο της θείας της Ενριέττας Άννας.

Περίπου το 1673, η Άννα γνώρισε την Σάρα Τζέννινγκς, η οποία έγινε η στενή της φίλη και μία από τους συμβούλους της με τη μεγαλύτερη επιρροή.[3] Η Τζέννινγκς αργότερα παντρεύθηκε τον Τζον Τσώρτσιλλ (τον μελλοντικό δούκα του Μάρλμπορο), που επρόκειτο να γίνει ο σημαντικότερος στρατηγός της Άννας.[4] Το 1673, η μεταστροφή του πατέρα της Άννας στον Ρωμαιοκαθολικισμό έγινε γνωστή. Με τις οδηγίες του Καρόλου Β΄, όμως, η Άννα και η αδελφή της Μαίρη ανατράφηκαν ως Προτεστάντισσες.[5]

Η Λαίδη Άννα την εποχή του γάμου της

Στις 28 Ιουλίου 1683, η Άννα παντρεύθηκε τον Προτεστάντη Πρίγκιπα Γεώργιο της Δανίας, αδελφό του Βασιλιά Χριστιανού της Δανίας (και ο δεύτερος εξάδελφος της που κάποτε απαλείφθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄).

Άνοδος του Ιακώβου Β΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο Κάρολος Β΄ πέθανε το 1685 (ίσως μεταστράφηκε στο Ρωμαιοκαθολικισμό στην νεκρική του κλίνη), ο πατέρας της Άννας έγινε βασιλιάς ως Ιάκωβος Β΄.[6] Αλλά ο Ιάκωβος δεν έγινε φιλικά αποδεκτός από τον Αγγλικό λαό, ο οποίος ανησυχούσε με τον Ρωμαιοκαθολικισμό του.[7] Η δημόσια ανησυχία αυξήθηκε όταν η δεύτερη σύζυγος του Ιακώβου, Μαρία της Μόντενα, γέννησε ένα γιο (Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο) στις 10 Ιουνίου 1688, και μια Καθολική δυναστεία έγινε όλο και πιο πιθανή.[8] Η Άννα δεν ήταν παρούσα στην περίσταση, έχοντας πάει στο Μπαθ, και αυτό εξέθρεψε μια πίστη ότι το παιδί ήταν ψεύτικο· αλλά είναι πιθανότερο ότι η επιθυμία του Ιακώβου να αποκλείσει όλους τους Προτεστάντες από ζητήματα του κράτους ήταν η πραγματική αιτία.[9] "Δεν θα θα ικανοποιηθώ ποτέ πια,"έγραφε η Άννα στην αδελφή της Μαίρη, "ακόμη και αν είναι ή όχι αληθινό το παιδί. Ίσως είναι ο αδελφός μας, μα μόνο ο Θεός γνωρίζει ... κάποιος δεν μπορεί να βοηθήσει έχοντας χίλιους φόβους και μελαγχολικές σκέψεις, αλλά ότι αλλαγές μπορεί να συμβούν θα με βρείς ακλόνητη στην πίστη μου και πιστά δική σου."[10]

Ο γαμπρός και η αδελφή της Άννας, οι Γουλιέλμος και Μαίρη, μεταγενέστερα επιτέθηκαν στην Αγγλία για να εκθρονίσουν τον αντιπαθή Ιάκωβο Β΄ κατά την Ένδοξη Επανάσταση.

Η "Ένδοξη Επανάσταση"[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύριο λήμμα: Ένδοξη Επανάσταση
Η Άννα, σε πορτρέτο του 1687 από τον Βίλλεμ Βίσσινγκ

Απαγορευμένο όντας από τον Ιάκωβο να επισκεφθεί επίσημα την Μαίρη την άνοιξη του 1688, η Άννα ανταποκρίθηκε με την δική της και ήταν αναμφιβόλως πληροφορημένη για τα σχέδια του Γουλιέλμου να εισβάλει. Με την συμβουλή των Τσώρτσιλλς—η διαγωγή της Άννας αυτή την περίοδο πιθανώς επηρεάσθηκε πολύ από αυτούς [11]—αρνήθηκε να δείξει συμπάθεια για τον Ιάκωβο αφού ο Γουλιέλμος έφθασε τον Νοέμβριο και έγραψε αντίθετα στον Γουλιέλμο, διακηρύσσοντας την έγκριση της για την πράξη του. Οι Τσόρτσιλ εγκατέλειψαν τον βασιλιά στις 24 αυτού του μήνα, ο Πρίγκιπας Γεώργιος στις 25, και όταν ο Ιάκωβος επέστρεψε στο Λονδίνο στις 26, έμαθε ότι η Άννα και η κυρία επί των τιμών της είχαν πράξει παρομοίως.[12] Υπέβαλε τις γυναίκες σε κατ' οίκον περιορισμό στο Παλάτι του Ουάϊτχωλ. Όμως, δραπετεύοντας από το Ουάϊτχωλλ από μια πίσω σκάλα υπεβλήθησαν στην φροντίδα του επισκόπου του Λονδίνου, πέρασαν μια νύχτα στο σπίτι του, και αργότερα έφθασαν την 1η Δεκεμβρίου στο Νόττιγχαμ, όπου η πριγκίπισσα αποκαλύφθηκε και διόρισε ένα συμβούλιο. Από εκεί ταξίδεψε στην Οξφόρδη, όπου συνάντησε τον Πρίγκιπα Γεώργιο, θριαμβευτικά, συνοδευόμενη από μια μεγάλη παρέα. Όπως η Μαίρη, κατηγορήθηκε για την μη ένδειξη ανησυχίας λόγω των νέων της φυγής του βασιλιά, αλλά η δικαιολογία της ήταν ότι "δεν της άρεσε ποτέ να κάνει κάτι εξ αναγκασμού." Επέστρεψε στο Λονδίνο στις 19 Δεκεμβρίου, όπου δέχθηκε αμέσως την επίσκεψη του γαμπρού της Γουλιέλμου.

Το 1689, ένα Κοινοβούλιο Συνέλευσης συνεδρίασε και διακήρυξε ότι ο Ιάκωβος είχε παραιτηθεί από το βασίλειο όταν προσπάθησε να διαφύγει, και ότι ο Θρόνος ήταν έκτοτε κενός. Tο Στέμμα προσφέρθηκε στη Μαίρη, αλλά έγινε δεκτό από κοινού από τον Γουλιέλμο και τη Μαίρη Β΄, οι οποίοι από τότε κυβέρνησαν ως οι μόνοι από κοινού μονάρχες στη Βρετανική ιστορία.[13] Η Χάρτα των Δικαιωμάτων 1689 όρισε τη διαδοχή στο Θρόνο· η Πριγκίπισσα Άννα και οι απόγονοι της θα ήταν στη γραμμή διαδοχής μετά τον Γουλιέλμο και τη Μαίρη. Επρόκειτο να προηγούνται απογόνων του Γουλιέλμου από έναν μελλοντικό του γάμο.

Γουλιέλμος και Μαίρη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Άννα, περ. 1690, όπως ζωγραφίσθηκε από τον Μάικλ Νταλ

Σύντομα μετά την άνοδο τους, ο Γουλιέλμος και η Μαίρη επιβράβευσαν τον Τσώρτσιλλ δίνοντας του την Κομητεία του Μάρλμπορο. Η μεταγενέστερη συμπεριφορά τους προς τους Μάρλμπορο, όμως, δεν ήτσν τόσο ευνοϊκή. Το 1692, υποπτευόμενοι ότι ο Ο Δούκας του Μάρλμπορο ήταν ένας Ιακωβίτης, η Μαίρη τον απέπεμψε από όλα τα αξιώματα του. Η Δούκισσα του Μάρλμπορο ακολούθως αποπέμφθηκε από το βασιλικό οίκο, οδηγώντας την Πριγκίπισσα Άννα να αφήσει θυμωμένη την βασιλική της κατοικία για το Σάϊον Χάουζ, το σπίτι το Δούκα του Νορθάμπερλαντ. Η Πριγκίπισσα Άννα στερήθηκε τότε την τιμητική φρουρά της, και οι φρουροί στα βασιλικά παλάτια απαγορεύθηκε να χαιρετούν τον σύζυγο της.[11]

Όταν η Μαίρη Β΄ πέθανε από ευλογιά το 1694, ο Γουλιέλμος Γ΄ συνέχισε να κυβερνά μόνος. Η Άννα τότε έγινε ο επίδοξος διάδοχος του, καθώς παιδιά που θα μπορούσε να έχει από άλλη γυναίκα τοποθετούνταν σε κατώτερη θέση στη γραμμή διαδοχής. Προσπαθώντας να ενδυναμώσει τη δημοτικότητα του (η οποία ήταν πάντα πολύ χαμηλότερη εκείνης της συζύγου του), αποκατέστησε την Πριγκίπισσα Άννα στα προηγούμενα προνόμια της, επιτρέποντας της να μείνει στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου. Την ίδια ώρα ο Γουλιέλμος την κράτησε στο παρασκήνιο και απέφυγε να την ορίσει αντιβασίλισσα κατά την απουσία του.

Το 1695, ο Γουλιέλμος προσπάθησε να κερδίσει την εύνοια της Πριγκίπισσας Άννας αποκαθιστώντας τον Μάρλμπορο σε όλα τα αξιώματα του. Σε ανταπόδοση, η Άννα έδωσε την υποστήριξη της στην κυβέρνηση του Γουλιέλμου, αν και αυτήν την περίοδο, το 1696 — σύμφωνα με το Ιάκωβο, συνεπεία της εγγύτητας στο θρόνο — έγραψε στον πατέρα της ζητώντας την άδεια του να φόρεσε το στέμμα μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου, και υποσχόμενη την αποκατάσταση του σε μια βολική ευκαιρία.[14] Η αβάσιμη φήμη ότι ο Γουλιέλμος προσδοκούσε την διευθέτηση της διαδοχής προς τον γιο του Ιακώβου μετά τον θάνατο του, δεδομένου ότι ήταν εκπαιδευμένος Προτεστάντης στην Αγγλία, πιθανώς την ενεργοποίησε.[15]

Ο Νόμος της Διευθέτησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Πριγκίπισσα Άννα με το γιο της Γουλιέλμο, Δούκα του Γκλόστερ σε έναν πίνακα από το σχολείο του Σερ Γκόντφρι Νέλλερ, περ. 1694

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Πρίγκιπας Γεώργιος και η Πριγκίπισσα Άννα υπέφεραν μεγάλη προσωπική κακοτυχία. Κατά το 1700, η μελλοντική βασίλισσα είχε μείνει έγκυος δεκαοκτώ φορές τουλάχιστον· δεκατρείς φορές, απέβαλε ή γέννησε θνησιγενή παιδιά. Βασισμένη στις απώλειες εμβρύων της και τα σωματικά συμπτώματα, ένας ιατρικός ιστορικός έχει διαγνώσει διεσπαρμένο lupus erythematosus.[16]

Από τα εναπονείναντα πέντε παιδιά, τέσσερα πέθαναν πριν την ηλικία των δύο ετών. Ο μόνος της γιος που επέζησε από την παιδική ηλικία, ο Γουλιέλμος, Δούκας του Γκλόστερ, πέθανε στην ηλικία των έντεκα στις 29 Ιουλίου 1700, επισπεύδοντας μια κρίση διαδοχής.[2] Οι Γουλιέλμος και Μαίρη δεν είχαν καθόλου παιδιά· έτσι, η Πριγκίπισσα Άννα, η φαινομενική διάδοχος στο Θρόνο, ήταν το μόνο άτομο που απέμενε στη γραμμή διαδοχής που εγκαθιδρύθηκε από την Χάρτα των Δικαιωμάτων 1689. Αν η γραμμή διαδοχής εξαλειφόταν πλήρως, τότε θα ήταν ανοιχτή για τον εκθρονισμένο Βασιλιά Ιάκωβο ή το γιο του Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο Στιούαρτ (τον "Πρεσβύτερο Μνηστήρα") να διεκδικήσουν τον Θρόνο.

Έτσι, για να αποκλεισθεί ένας Καθολικός από την ανάληψη του Στέμματος, το Κοινοβούλιο έθεσε σε ισχύ τον Νόμο της Διευθέτησης 1701, ο οποίος όριζε ότι, ελλείψει απογόνων της Πριγκίπισσας Άννας και του Γουλιέλμου Γ΄ από κάποιον μελλοντικό γάμο, το Στέμμα θα πήγαινε στη Σοφία, Εκλέκτορα του Ανόβερου, και τους απογόνους τους, η οποία καταγόταν από τον Ιάκωβο Α΄ της Αγγλίας μέσω της Ελισάβετ Στιούαρτ. Ντουζίνες γενεαλογικά πρεσβύτερων διεκδικητών περιφρονήθηκαν εξαιτίας του Καθολικισμού τους. Η Άννα συγκατατέθηκε στη νέα γραμμή διαδοχής που δημιουργήθηκε από τον Νόμο της Διευθέτησης.[17]

Η βασιλεία της Άννας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γουλιέλμος Γ΄ πέθανε στις 8 Μαρτίου 1702 και η Άννα στέφθηκε στις 23 Απριλίου 1702.[18]

Ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σχεδόν αμέσως μετά την άνοδο της στο θρόνο, η Άννα ενεπλάκη στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Αυτός ο πόλεμος, στον οποίο η Αγγλία υποστήριξε την διεκδίκηση του Αρχιδούκα Κάρολου να ανεβεί στον Ισπανικό Θρόνο, θα συνέχιζε μέχρι τα τελευταία έτη της βασιλείας της Άννας, και θα κυριαρχούσε και στην εξωτερική κα την εσωτερική πολιτική.

Σύντομα μετά την άνοδο της, η Άννα διόρισε τον σύζυγο της Λόρδο Αρχιναύαρχο, δίδοντας του τον έλεγχο του Βασιλικού Ναυτικού. Η Άννα έδωσε τον έλεγχο του στρατού στον Λόρδο Μάρλμπορο, τον οποίο διόρισε Στρατηγό Καπετάνιο.[19] Ο Μάρλμπορο έλαβε επίσης πολυάριθμες διακρίσεις από την Βασίλισσα. Έγινε ένας Ιππότης της Περικνημίδας και ανέβηκε στο επίπεδο του δούκα.[20] Η Δούκισσα του Μάρλμπορο διορίσθηκε στη θέση της Mistress of the Robes, το υψηλότερο αξίωμα που μία λαίδη μπορούσε να φθάσει.

Ο Νόμος της Ένωσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πορτρέτο της Άννας το 1702 το έτος που έγινε βασίλισσα, από την σχολή του Τζον Κλόστερμαν

Περνώντας τον Νόμο της Διευθέτησης, το 1701, ο Αγγλικό Κοινοβούλιο παρέλειψε να συζητήσει με το Κοινοβούλιο της Σκωτίας ή αλλιώς Τάξεις της Σκωτίας, το οποίο, εν μέρει, ήθελε να διατηρήσει την δυναστεία των Στιούαρτ και δικαίωμα της στην κληρονόμηση του Θρόνου.[21] Η Σκωτική ανταπόκριση στη Διευθέτηση ήταν να περάσει τον Νόμο της Ασφάλειας, ένα νομοσχέδιο που δήλωνε ότι — ελλείψει απογόνου της Βασίλισσας — οι Τάξεις είχαν το δικαίωμα να διαλέξουν τον επόμενο Σκώτο μονάρχη μεταξύ των πολυάριθμων απογόνους της βασιλικής γραμμής της Σκωτίας. Το άτομο που θα επιλεγόταν δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο πρόσωπο που θα ανερχόταν στον Αγγλικό Θρόνο, εκτός αν διάφορες θρησκευτικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες συναντώνταν. Αν και αρχικά δεν ήταν προσεχές, η Βασιλική Έγκριση στον νόμο δόθηκε όταν το Σκωτικό Κοινοβούλιο αρνήθηκε να επιβάλλει φόρους και απείλησε να αποσύρει τα Σκωτικά στρατεύματα από τον στρατό του Δούκα του Μάρλμπορω στην Ευρώπη.

Με τη σειρά του, το Αγγλικό Κοινοβούλιο — φοβούμενο ότι μια ανεξάρτητη Σκωτία θα αποκαθιστούσε την Γηραιά Συμμαχία με τη Γαλλία — ανταποκρίθηκε με τον Νόμο Αλλοδαπών 1705, ο οποίος έθετε ότι οι οικονομικές εγκρίσεις θα επιβάλλονταν και ότι τα Σκωτικά αντικείμενα θα κηρύσσονταν αλλοδαποί (θέτοντας το δικαίωμα τους σε ίδια περιουσία στην Αγγλία σε κίνδυνο), εκτός αν η Σκωτία είτε ανακαλούσε τον Νόμο της Ασφάλειας ή κινούνταν να κινηθεί με την Αγγλία. Τελικά, οι Τάξεις επέλεξαν την τελευταία επιλογή, και Επίτροποι διορίσθηκαν από τη Βασίλισσα Άννα για να διαπραγματευθούν τους όρους μιας ένωσης μεταξύ των δύο χωρών. Τα Άρθρα της Ένωσης εγκρίθηκαν από τους Επιτρόπους στις 22 Ιουλίου 1706, συμφώνησαν με έναν Νόμο του Σκωτικού Κοινοβουλίου που πέρασε στις 16 Ιανουαρίου 1707 και έναν νόμο του Αγγλικού Κοινοβουλίου που πέρασε στις 6 Μαρτίου 1707. Υπό τους Νόμους, η Αγγλία και η Σκωτία έγιναν ένα βασίλειο, ένα ηνωμένο βασίλειο καλούμενο Μεγάλη Βρετανία, στις 1 Mαΐου 1707.[22]

Δικομματικά πολιτικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Heraldic badge of Queen Anne, depicting the Tudor rose and the Scottish thistle growing out of the same stem, used after the Act of Union of 1707.

Η βασιλεία της Άννας σημαδεύθηκε επίσης από την ανάπτυξη ενός δικομματικού συστήματος καθώς η νέα επόχή της κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης ξεδιπλώθηκε και ωρίμασε. Η Άννα προσωπικά προτιμούσε το κόμμα των Τόρυς, αλλά "υπέφερε" τους Ουίγους.

Εξαιτίας των προσωπικών επιλογών της Άννας, η πρώτη της διοίκηση ήταν κυρίως Τόρυ. Είχε επικεφαλής τον Σίντνεϊ Γκόντολφιν, 1ο Βαρόνο Γκόντολφιν και τον ευνοούμενο της Άννας Τζον Τσώρτσιλ, αμφότεροι μετριοπαθείς Τόρυς. Παρ' όλ' αυτά, περιείχε επίσης υψηλούς Τόρυς όπως οΝτάνιελ Φιντς, 2ος Κόμης του Νόττιγχαμ, και ο θειος της Άννας Λόρεντς Χάιντ, 1ος Κόμης του Ρότσεστερ.[23] Οι Μάρλμπορο και Γκόντολφιν διατήρησαν συνδέσμους με τους Ουίγους μέσω του Προέδρου της Βουλής των Κοινοτήτων, Ρόμπερτ Χάρλεϋ.

Οι Ουίγοι υποστήριξαν έντονα τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής και απέκτησαν ακόμη περισσότερη επιρροή αφότου ο Δούκας του Μάρλμπορο πέτυχε μια μεγάλη νίκη στην Μάχη του Μπλένχαϊμ το 1704.

Θάνατος του συζύγου της[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νόμισμα μισής κορόνας της Άννας, 1708. Η επιγραφή αναφέρει: λατινικά:ANNA DEI GRATIA (Άννα με τη Χάρη του Θεού).

Ο σύζυγος της Άννας, Πρίγκιπας Γεώργιος της Δανίας, πέθανε τον Οκτώβριο 1708.[24] Η διοίκηση του στο Ναυαρχείο δεν ήταν δημοφιλής στους αρχηγούς των Ουίγων. Καθώς βρισκόταν στο νεκρικό του κρεβάτι, μερικοί Ουίγοι ετοίμαζαν ένα κίνημα ζητώντας την αποπομπή του από το αξίωμα του Λόρδου Αρχιναύαρχου. Η Άννα αναγκάσθηκε να προσεγγίσει τον Δούκα του Μάρλμπορω για να διασφαλίσει ότι το κίνημα δεν θα γινόταν.

Η Άννα καταβλήθηκε από την απώλεια του συζύγου της, και το γεγονός απέδειξε ένα σημείο μεταστροφής στην σχέση της με την παλιά της φίλη, Σάρα Τσώρτσιλλ, Δούκισσα του Μάρλμπορω. Η Δούκισσα έφθασε στο Ουίνδσορ λίγο μετά την ώρα θανάτου του Γεωργίου, και ανάγκασε την Βασίλισσα να αφήσει το κάστρο και να μετακινηθεί στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου εναντίον της θέλησης της. Η Άννα προφασίστηκε ότι ήθελε να μείνει μόνη, και κράτησε κακία στην Δούκισσα επειδή επέμενε η τεθλιμμένη Βασίλισσα να συνοδεύεται και να φροντίζεται όλες τις ώρες.

Οι Ουίγοι χρησιμοποίησαν τον θάνατο του Πρίγκιπα προς όφελος τους. Με τους Ουίγους τώρα κυρίαρχους στο κοινοβούλιο, και την Άννα συντετριμμένη από την απώλεια του συζύγου της, την ανάγκασαν να δεχθεί τους ηγέτες Junto Λόρδο Σόμερς και Λόρδο Ουάρτον στην κυβέρνηση. Η εξουσία τους, παρ' όλα αυτά, περιορίσθηκε από την επιμονή της Άννας να εκπληρώνει τα καθήκοντα του Λόρδου Αρχιναύαρχου η ίδια, και να μην διορίσει ένα μέλος της κυβέρνησης για να πάρει την θέση του Πρίγκιπα Γεώργιου. Απτόητοι, οι Junto απαίτησαν τον διορισμό του Κόμητα του Όρφορντ, ενός άλλου μέλους των Junto και ενός εκ των πρωταρχικών επικριτών του Πρίγκιπα Γεωργίου, ως Πρώτου Λόρδου του Ναυαρχείου. Η Άννα αρνήθηκε κατηγορηματικά, και επέλεξε τον δικό της υποψήφιο, τον μετριοπαθή Τόρυ Τόμας Χέρμπερτ, 8ου Κόμητα του Πέμπροκ στις 29 Νοεμβρίου 1708.

Η πίεση επικεντρώθηκε τον Πέμπροκ, τον Γκόντολφιν και την Βασίλισσα από τους δυσαρεστημένους Junto Ουίγους, και ο Πέμπροκ αναγκάσθηκε να παραιτηθεί μετά από λιγότερο από έναν χρόνο στο αξίωμα. Ακολούθησε άλλος ένας μήνας φιλονικιών πριν η Βασίλισσα τελικά συναινέσει να τοποθετήσει τον Κόμητα του Όρφορντ στη διεύθυνση του Ναυαρχείου τον Νοέμβριο του 1709.

Ύστερα έτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρωματιστό χαρακτικό της Βασίλισσας Άννας από έναν άτλαντα που παρήγγειλε ο Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός, περ. 1706–1710

Καθώς ο ακριβός πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής έγινε αντιδημοφιλής, ακολούθησε και η διακυβέρνηση των Ουίγων τον ίδιο δρόμο. Ο Χάρλεϋ, τώρα στην αντιπολίτευση, ήταν ιδιαίτερα ικανός στο να χρησιμοποιεί το θέμα του πολεμικού κόστους για να κινητοποιήσει το εκλεκτοράτο. Η Βασίλισσα, αυξανόμενα από την πολιτική της διοίκησης της της "μη ειρήνης χωρίς την Ισπανία", τελικά άδραξε την ευκαιρία να απαλλάξει από τα καθήκοντα του τον Γκοντόλφιν τον Αύγουστο του 1710. Οι Ουίγοι Junto (Sunderland, Somers, Wharton, και Orford) απομακρύνθηκαν επίσης από τα αξιώματα τους, αν και ο Μάρλμπορο, προς στιγμήν, παρέμεινε ως διοικητής του στρατού. Στην θέση τους, διόρισε μια νέα κυβέρνηση, με αρχηγό τον Χάρεϋ, ο οποίος άρχισε να αναζητεί ειρήνη με την Γαλλία. Ο Χάρλεϋ και οι Τόρυς ήταν έτοιμοι να συμβιβασθούν δίδοντας την Ισπανία στον εγγονό του Γάλλου Βασιλιά, αλλά οι Ουίγοι δεν ανέχονταν να βλέπουν έναν Βουρβόνο στον Ισπανικό Θρόνο.[25] Στς βουλευτικές εκλογές που σύντομα ακολούθησαν, ο Χάρλεϋ χρησιμοποίησε το πατρονάρισμα της κυβέρνησης για να δημιουργήσει μια μεγάλη πλειοψηφία των Τόρυς..[26]

Η διαμάχη λύθηκε από εξωτερικά γεγονότα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρχιδούκα Καρόλου (τον οποίο υποστήριζαν οι Ουίγοι) πέθανε το 1711 και ο Κάρολος τότε κληρονόμησε την Αυστρία, την Ουγγαρία και τον θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το να του δοθεί επίσης ο Ισπανικός θρόνος δεν ήταν πλέον προς το συμφέρον της Μεγάλης Βρετανίας. Αλλά η προτεινόμενη Συνθήκη της Ουτρέχτης που υποβλήθηκε στο Κοινοβούλιο προς επικύρωση δεν προχώρησε τόσο όσο οι Ουίγοι ήθελαν για να χαλιναγωγήσουν τις φιλοδοξίες των Βουρβόνων.[27] Στην Βουλή των Κοινοτήτων, η πλειοψηφία των Τόρυς ήταν δυσπρόσβλητη, αλλά αυτό δεν ίσχυε στην Βουλή των Λόρδων. Βλέποντας ανάγκη για αποφασιστική δράση—να μειώσουν την πλειοψηφία των Ουίγων στη Βουλή των Λόρδων—η Άννα δημιούργησε δώδεκα νέους ευγενείς. Μια τόσο μαζική δημιουργία ευγενών ήταν χωρίς προηγούμενο. Πράγματι, η Ελισάβετ Α΄ είχε χρίσει λιγότερους ευγενείς σε 44 έτη απ' ότι η Άννα έχρισε σε μια μέρα.[28] Αυτό επέτρεψε την επικύρωση τη Συνθήκη και έτσι τελείωσε η ανάμειξη της Μεγάλης Βρετανίας στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής.[29]

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Άννα πέθανε από αρθρίτιδα, καταλήγοντας σε ερυσίπελα, περίπου στις 7 (π.μ. ή μ.μ.) στις 1 Αυγούστου 1714. Το σώμα της ήταν τόσο πρησμένο και διογκωμένο που έπρεπε να ταφεί στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ σε ένα τεράστιο σχεδόν τετράγωνο φέρετρο.[30]

Η Άννα πέθανε λίγο μετά από την Εκλέκτορα Σοφία (8 Ιουνίου, το ίδιο έτος)· ο γιος της Εκλέκτορος, Γεώργιος Α΄, Εκλέκτορας του Ανόβερου, κληρονόμησε το Βρετανικό Στέμμα.[2] Σύμφωνα με τον Νόμο της Διευθέτησης 1701, το στέμμα δόθηκε στον Γεώργιο ως διάδοχο της Εκλέκτορος Σοφίας, με τους πιθανούς Καθολικούς διεκδικητές, περιλαμβανομένου του Ιάκωβου Φραγκίσκου Εδουάρδου Στιούαρτ, να αγνοούνται. Όμως, η άνοδος του Εκλέκτορα του Ανόβερου ήταν σχετική σταθερή: οι Ιακωβιτικές εξεγέρσεις το 1715 και το 1719 απέτυχαν αμφότερες.[31]

Κληρονομιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σκωτική και Αγγλική Μοναρχία
Οίκος των Στιούαρτ
[[Αρχείο:|260px]]

Η βασιλεία της Άννας σημαδεύτηκε από μια αύξηση στην επιρροή των υπουργών και μια μείωση στην επιρροή του Στέμματος. Το 1708, η Άννα έγινε η τελευταία Βρετανή Ηγεμόνας που αρνήθηκε την Βασιλική Συγκατάθεση από ένα νομοσχέδιο (σε αυτήν την περίπτωση, ένα νομοσχέδιο της Σκωτικής πολιτοφυλακής). Απασχολημένη με την υγεία της (μπορεί να υπέφερε από πορφυρία), η Άννα επέτρεψε στους υπουργούς της, κυρίως στον Ρόμπερτ Χάρλεϊ, καθώς και στις ευνοούμενες της (Σάρα Τσώρτσιλ και Άμπιγκεηλ Μάσαμ) να κυριαρχήσουν στην πολιτική.[3] Η μεταφορά της εξουσίας από το Στέμμα στα υπουργεία έγινε ακόμη πιο εμφανής κατά την βασιλεία του Γεωργίου Α΄, του οποίου ο αρχισύμβουλος, Σερ Ρόμπερτ Ουόλπολ, συχνά περιγράφεται ως ο "πρώτος Πρωθυπουργός."[32]

Τα πολιτικά και διπλωματικά επιτεύγματα των κυβερνήσεων και η σταθερότητα της βασιλείας της, η οποία ήταν απαλλαγμένη από συνταγματικές συγκρούσεις μεταξύ μονάρχη και κοινοβουλίου, δείχνουν ότι επέλεξε υπουργούς και άσκησε τα προνόμιά της σοφά.[33] Αξιολογήσεις της Άννας ως παχιάς, μονίμως εγκύου, υπό την επιρροή των ευνοουμένων, και με έλλειψη πολιτικής πονηριάς ή ενδιαφέροντος ίσως προέρχονται από σοβινιστικές προκαταλήψεις εναντίον των γυναικών.[34]

Η εποχή της Άννας ήταν καλλιτεχνικής, λογοτεχνικής, και επιστημονικής προόδου. Στην αρχιτεκτονική, ο Σερ Τζον Βάνμπρου κατασκεύασαν κομψά οικοδομήματα όπως το Παλάτι Μπλένχαϊμ και το Κάστρο Χάουαρντ.

Απόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όνομα Γέννηση Θάνατος
Μαίρη 2 Ιουνίου 1685 8 Φεβρουαρίου 1687
Άννα Σοφία 12 Μαΐου 1686 2 Φεβρουαρίου 1687
Γουλιέλμος, Δούκας του Γκλόστερ 24 Ιουλίου 1689 29 Ιουλίου 1700
Μαίρη 14 Οκτωβρίου 1690 14 Οκτωβρίου 1690
Γεώργιος 17 Απριλίου 1692 17 Απριλίου 1692
Κάρολος 15 Σεπτεμβρίου 1698 15 Σεπτεμβρίου 1698

Επιπλέον, υπήρξαν οκτώ θνησιγενή παιδιά και τέσσερις αποβολές.[35]

Όλα τα παιδιά της Άννας έφεραν τους τίτλους του/της Πρίγκιπα/Πριγκίπισσας της Δανίας και του/της Πρίγκιπα/Πριγκίπισσας της Νορβηγίας.[36]


Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  1. Οι ημερομηνίες είναι με το Ιουλιανό ημερολόγιο
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Lodge (1832), pp. 7–8
  3. 3,0 3,1 «Sarah Jennings, Duchess of Marlborough». Encyclopædia Britannica. Britannica Concise Encyclopedia. http://concise.britannica.com/ebc/article-9051033/Sarah-Jennings-Churchill. Ανακτήθηκε στις 2007-01-07. 
  4. Field, Ophelia (2003). Sarah Churchill Duchess of Marlborough, The Queen's Favourite. St. Martin's Press. 
  5. Innes (1913) p. 440
  6. Ward, pp. 230–231
  7. Ward, pp. 236–240
  8. Ward, pp. 241–242
  9. Nenner, Howard (1998). The Right to be King: the Succession to the Crown of England, 1603–1714. Palgrave Macmillan. σελ. 243. ISBN 0-333-57724-8. 
  10. Dalrymple, John (1778). Memoirs volume ii. σελ. 175. 
  11. 11,0 11,1 «Mary II». Encyclopædia Britannica (11th Ed. έκδοση). London: Cambridge University Press. 1911. 
  12. Innes (1913), pp. 482–483
  13. Ward, pp. 250–251
  14. Gregg (2001), p. 108
  15. Trevelyan, G.M.. England Under Queen Anne. 
  16. H. E. Emson, "For The Want Of An Heir: The Obstetrical History Of Queen Anne", British Medical Journal, Vol. 304, No. 6838 (23 May 1992), pp. 1365-1366.
  17. Ward, p. 275
  18. Gregg (2001), p. 151
  19. Ward, p. 460
  20. Lodge, p.240
  21. Gregg (2001), pp. 130–131
  22. Benians, pp.90–91
  23. Waller, p. 318
  24. Gregg (2001), p. 281
  25. Ward, pp. 470–471
  26. Ward, pp. 468–469.
  27. Ward, pp. 429–434
  28. Ward, p. 471.
  29. Ward, pp. 433–459.
  30. Ward, p. 476.
  31. Benians (1909), pp. 97–106
  32. Eccleshall, Robert (1998). Biographical Dictionary of British Prime Ministers. Routledge. 
  33. Waller, pp. 313, 317, 328
  34. Waller, p. 313
  35. Emson, pp. 1365–1366. Lodge (1832), pp. 7–8.
  36. Francois Velde. «Royal Styles and Titles of Great Britain». Heraldica.org. http://www.heraldica.org/topics/britain/prince_highness.htm#Anne. Ανακτήθηκε στις 2010-05-02. 
Άννα της Μεγάλης Βρετανίας
Γέννηση: 6 Φεβρουαρίου 1665 Θάνατος: 1 Αυγούστου 1714
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Γουλιέλμος Γ΄ και Β΄
Βασίλισσα της Αγγλίας και της Σκωτίας
8 Μαρτίου 1702 – 1 Μαΐου 1707
Νόμοι της Ένωσης 1707
Βασίλισσα της Ιρλανδίας
8 Μαρτίου 1702 – 1 Αυγούστου 1714
Διάδοχος
Γεώργιος Α΄
Νόμοι της Ένωσης 1707 Βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας
1 Μαΐου 1707 – 1 Αυγούστου 1714
Πολιτικά αξιώματα
Προκάτοχος
Πρίγκιπας Γεώργιος της Δανίας
Λόρδος Αρχιναύαρχος
1708
Διάδοχος
Ο Κόμης του Πέμπροκ
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Anne, Queen of Great Britain της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).