Ένδοξη Επανάσταση

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ένδοξη Επανάσταση

Ο Πρίγκιπας της Οράγγης φθάνει στο Τόρμπαιυ
Άλλα ονόματα Επανάσταση του 1688
Πόλεμος της Αγγλικής Διαδοχής
Αναίμακτη Επανάσταση
Συμμέτοχοι Αγγλική κοινωνία
Τοποθεσία Αγγλία
Ημερομηνία 1688–1689
Αποτέλεσμα

Αντικατάσταση του Ιακώβου Β΄ από τον Γουλιέλμο και τη Μαίρη
Ιακωβιτικός πόλεμος στη Σκωτία
Γουλιελμιτικός πόλεμος στην Ιρλανδία
Πόλεμος με τη Γαλλία· η Αγγλία εισέρχεται στη Μεγάλη Συμμαχία

Προσχέδιο της Χάρτας των Δικαιωμάτων
Αγγλία

Coat of Arms of England

Αυτό το λήμμα είναι μέρος μιας σειράς

Προϊστορική Βρετανία
Ρωμαϊκή Βρετανία
Μεταρωμαϊκή Βρετανία
Αγγλοσαξωνική Αγγλία
Επταρχία
Βασίλειο της Αγγλίας
Αγγλονορμανδική Αγγλία
Οίκος των Πλανταγενετών
Οίκος του Λάνκαστερ
Οίκος της Υόρκης
Οίκος των Τυδόρ
Οίκος των Στιούαρτ
Κοινοπολιτεία της Αγγλίας
Παλινόρθωση των Στιούαρτ
Ένδοξη Επανάσταση
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας
ΗΒ της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας
ΗΒ της Μεγάλης Βρετανίας
και της Βόρειας Ιρλανδίας

Αλφρέδος του ΟυέσσεξΓουλιέλμος Α'
Ερρίκος Β'Ριχάρδος Λεοντόκαρδος
Ερρίκος Η'Ελισάβετ Α'

πσε

Η Ένδοξη Επανάσταση, επίσης καλούμενη Επανάσταση του 1688, ήταν η ανατροπή του Βασιλιά Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας (Ζ΄ της Σκωτίας και Β΄ της Ιρλανδίας) το 1688 από συμμαχία των Κοινοβουλευτικών με το στρατό του Ολλανδός stadtholder Γουλιέλμος Γ΄ της Οράγγης-Νασσάου (Γουλιέλμος της Οράγγης), ο οποίος έτσι ανήλθε στον Αγγλικό θρόνο ως Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας.

Η κρίση που περιέβαλε τον Βασιλιά Ιάκωβο Β' κατέληξε σε κρίσιμο σημείο το 1688, όταν ο βασιλιάς έγινε πατέρας ενός γιου, ο Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ στις 10 Ιουνίου (Ιουλιανό ημερολόγιο). Μέχρι τότε ο θρόνος θα είχε περάσει στην κόρη του, Μαίρη, Προτεστάντισσα και σύζυγο του Γουλιέλμου της Οράγγης. Ήταν τώρα πιθανό το ενδεχόμενο μιας Καθολικής δυναστείας στο βασίλειο. Ήδη προβληματισμένοι από τον Καθολικισμό του βασιλιά και τους στενούς του δεσμούς με τη Γαλλία, οι ηγέτες κλειδιά των Τόρυς ενώθηκαν με τα μέλη των αντιπολιτευόμενων Ουίγων και επέλεξαν να λύσουν την κρίση προσκαλώντας τον Γουλιέλμο της Οράγγης στην Αγγλία.[1]

Η έκφραση "Ένδοξη Επανάσταση" πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Τζον Χάμντεν (1653-1696) στο ύστερο 1689,[2] και είναι μια έφραση που ακόμη χρησιμοποείται από το Βρετανικό Κοινοβούλιο.[3] Η Ένδοξη Επανάσταση λέγεται επίσης περιστασιακά η Αναίμακτη Επανάσταση, αν και ανακριβώς. Στην Αγγλία υπήρξαν δύο σημαντικές συγκρούσεις μεταξύ των δύο στρατών, και αντικαθολικές εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις.[4] Υπήρξε επίσης ο Γουλιελμιτικός Πόλεμος στην Ιρλανδία και σοβαρή διαμάχη στη Σκωτία (κυρίως τις Μάχες του Κίλλικρανκι και του Ντάνκελντ).[5] Η επανάσταση επίσης οδήγησε στην κατάρρευση της Κτήσης της Νέας Αγγλίας και την ανατροπή της κυβέρνησης του Μέριλαντ.

Η Επανάσταση είναι στενά δεμένη με τα γεγονότα του Πολέμου της Μεγάλης Συμμαχίας στην κυρίως Ευρώπη, και μπορεί να ειδωθεί ως η τελευταία επιτυχημένη εισβολή της Αγγλίας.[6] Μπορεί να υποστηριχθεί ότι η ανατροπή του Ιακώβου εγκαινίασε την σύγχρονη Αγγλική κοινοβουλευτική δημοκρατία: ποτέ έκτοτε ο μονάρχη έφερε απόλυτη εξουσία, και η Χάρτα των Δικαιωμάτων έχει γίνει ένα από τα πιο σημαντικά έγγραφα στην πολιτική ιστορία της Βρετανίας. Η εκθρόνιση του Ρωμαιοκαθολικού Ιακώβου Β' έληξε κάθε ευκαιρία ο Καθολικισμός να επανεγκαθιδρυθεί την Αγγλία, και επίσης οδήγησε σε περιορισμένη ανοχή προς τους μη κομφορμιστές Προτεστάντες — θα ήταν λίγο μόνο πριν αποκτήσουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Για τους Καθολικούς, όμως, ήταν κατα στροφικό κοινωνικά και πολιτικά. Στους Καθολικούς αρνήθηκαν το δικαίωμα ψήφου και την παρακάθιση στο Κοινοβούλιο του Ουεστμίνστερ για πάνω από 100 έτη μετά από αυτό. Τους αρνήθηκαν επίσης commissions in the army και ο μονάρχης απαγορευόταν να είναι Καθολικός ή να νυμφευθεί μια Καθολική, διασφαλίζοντας έτσι μια Προτεσταντική διαδοχή.

Η εισβολή τερμάτισε όλες τις προσπάθειες από την Αγγλία, στον Αγγλοολλανδικούς Πολέμους του 17ου αιώνα, να καθυποτάξει την Ολλανδική Δημοκρατία με στρατιωτική δύναμη. Όμως, η προσωπική ένωση, η κοινή αγορά και η συνεργασία μεταξύ του Αγγλικού και του Ολλανδικού ναυτικού μετέφεραν την κυριαρχία στο παγκόσμιο εμπόριο από την Δημοκρατία στην Αγγλία (και μετά στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας).

Παρασκήνιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ιάκωβος Β΄, Βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, Δούκας της Νορμανδίας

Κατά την τριετή του βασιλεία, ο Βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ αναμείχθηκε άμεσα στις πολιτικές μάχες στην Αγγλία μεταξύ Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού από την μία, και από την άλλη, μεταξύ του Θείου Δικαιώματος των Βασιλέων και των πολιτικών δικαιωμάτων του Κοινοβουλίου της Αγγλίας. Το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα του Ιακώβου ήταν ο Καθολικισμός του, που τον αποξένωσε και από τα δύο κόμματα στην Αγγλία. Οι Ουίγοι της κάτω εκκλησίας είχαν αποτύχει στην προσπάθεια τους να περάσουν το Νομοσχέδιο Αποκλεισμού για να αποκλείσουν τον Ιάκωβο από το θρόνο μεταξύ 1679 και 1681, και οι υποστηρικτές του Ιακώβου ήταν οι Αγγλικανοί Τόρυς της Άνω Εκκλησίας.

Όταν ο Ιάκωβος κληρονόμησε τον Αγγλικό θρόνο το 1685, είχε πολλή υποστήριξη στο 'Πιστό Κοινοβούλιο', το οποίο συνετίθετο κυρίως από Τόρυς. Ο Καθολικισμός του ήταν ανησυχία πολλών, αλλά το γεγονός ότι δεν είχε γιο, και ότι οι κόρες του ήταν Προτεστάντισσες, ήταν μια "σώζουσα χάρη". Η προσπάθεια του Ιακώβου να χαλαρώσει το ποινικό δίκαιο αποξένωσε τους φυσικούς υποστηρικτές του, παρ' όλα αυτά, επειδή οι Τόρυς το είδαν ως αντιστάθμισμα προς τηναπεγκαθίδρυση της Εκκλησίας της Αγγλίας. Εγκαταλείποντας τους Τόρυς, ο Ιάκωβος προσπάθησε να δημιουργήσει ένα 'κόμμα του Βασιλιά' ως αντίβαρο στους Αγγλικανούς Τόρυς, έτσι το 1687 ο Ιάκωβος υποστήριξε την πολιτική της θρησκευτικής ανεκτικότητας και εξέδωσε την Διακήρυξη της Άφεσης. Συμμαχώντας με τους Καθολικούς, τους Σχισματικούς, και τους νονκομφορμιστές, ο Ιάκωβος ήλπισε να χτίσει μια συμμαχία που θα ανέπτυσσε την Καθολική χειραφέτηση.

Τον Μάιο 1686 ο Ιάκωβος απεφάσισε να εξασφαλίσει από τα Αγγλικά δικαστήρια του κοινού ποινικού δικαίου μια απόφαση που επιβεβαίωνε την δύναμη του να καταργήσει τους Νόμους του Κοινοβουλίου. Απάλλαξε από τα καθήκοντα τους δικαστές που διαφωνούσαν μαζί του σε αυτό το ζήτημα καθώς και τον Solicitor General Heneage Finch.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Barry Coward, The Stuart Age (1980) 298–302
  2. In testimony before a House of Lords committee in the autumn of 1689; Πρότυπο:Aut (2004), The Revolution of 1688–89: Changing Perspectives, Cambridge U.P., 310 pages ISBN 0521526140, p. 3
  3. The Glorious Revolution www.parliament.uk
  4. Ο Αγγλικός Εμφύλιος Πόλεμος (επίσης γνωστός ως Μεγάλη Εξέγερση) ήταν ακόμη στη ζωντανή μνήμη των μεγάλων Άγγλων συμμετεχόντων στα γεγονότα του 1688, και γι' αυτούς, σε σύγκριση με εκείνον τον πόλεμο (ή ακόμη και την Εξέγερση του Μόνμαουθ του 1685) οι θάνατοι στη σύγκρουση του 1688 ήταν φιλεύσπλαχνα λίγοι.
  5. Η Αγγλία, η Σκωτία και η Ιρλανδία εκείνη την εποχή είχαν κοινό βασιλιά αλλά ήταν ακόμη θεωρητικά ξεχωριστά βασίλεια με δικά τους κοινοβούλια. However in practice the Irish parliament had been completely under the control of Westminster since Poynings Law of 1494, but Scotland still had a degree of independence.
  6. See e.g. Jonathan I. Israel, "The Dutch role in the Glorious Revolution", in Πρότυπο:Aut (1991) The Anglo-Dutch Moment. Essays on the Glorious Revolution and its world impact, Cambridge U.P. ISBN 0-521-39075-3, p. 105; see also Jonathan I. Israel and Geoffrey Parker, "Of Providence and Protestant Winds: the Spanish Armada of 1588 and the Dutch armada of 1688", pp 335-364 in the same volume.


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Glorious Revolution της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).