Βασίλειο της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Βασίλειο της Αγγλίας
Ένωση κρατών
10ος αιώνας–1707
1649–1660: Κοινοπολιτεία


Βασιλικός Θυρεός

Πρωτεύουσα
Θρησκεία
Κυβέρνηση
Μονάρχης
 -  Μέχρι το 939 Έθελσταν (πρώτος)
 -  1702–1707 Άννα (τελευταία)
Νομοθετικό σώμα Κοινοβούλιο
 -  Άνω βουλή House of Lords
 -  Lower house House of Commons
Ιστορία
 -  Unification
 -  Norman conquest 1066–1088
 -  Laws in Wales Acts 1535–1542
 -  Union of the Crowns 24 Μαρτίου 1603
 -  Ένδοξη Επανάσταση 11 Δεκεμβρίου 1688
 -  Ένωση με τη Σκωτία 1 Μαΐου
Area
 -  1542 145.000 km² (55.985 sq mi)
 -  1542–1707 est. 151.000 km² (58.301 sq mi)
 -  1283 est. 5.000.000 
 -  1542 est. 3.000.000 
Πρότυπο:NbspDensity 20,7 /km²  (53,6 /sq mi)
 -  {{{stat_year5}}} est. 5.750.000 
Πρότυπο:NbspDensity 38,1 /km²  (98,6 /sq mi)
Νόμισμα Pound sterling
Preceded by
Succeeded by
Ουέσσεξ
Νορθουμβρία
Powys Fadog
Powys Wenwynwyn
Arms of Llywelyn.svg Πριγκιπάτο της Ουαλίας
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας
Το βασίλειο της Αγγλίας

Το Βασίλειο της Αγγλίας ήταν, από το 927 ως το 1707, ανεξάρτητο κράτος, το οποίο βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Ευρώπης, στη Βρετανία. Γεωγραφικά, αποτελείτο κατά το μεγαλύτερο μέρος του από την περιοχή της Αγγλίας, και είναι τμήμα του σημερινού Ηνωμένου Βασιλείου. Συνόρευε βόρεια με το Βασίλειο της Σκωτίας, και, αρχικά, και με το βασίλειο της Ουαλίας. Το βασίλειο αρχικά διοικούνταν από Αγγλοσάξωνες, απογόνους των γερμανικών φύλων που εισέβαλαν τον 5ο αιώνα στο νησί. Ως έτος ίδρυσής του θεωρείται το 927, οπότε με τη συνθήκη της γέφυρας του Ίμοντ, ο βασιλιάς Έθελσταν αναγνωρίστηκε από άλλους βασιλείς του νησιού ως επικυρίαρχος και υιοθέτησε τον τίτλο Rex Anglorum (Βασιλιάς των Άγγλων).

Νορμανδική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σταθμό στην ιστορία της Αγγλίας αποτέλεσε η κατάκτησή της από τον Νορμανδό Γουλιέλμο τον Κατακτητή, με τη συντριπτική νίκη του, το 1066, επί των Αγγλοσαξώνων στη μάχη του Χέιστινγκς. Η νορμανδική κατάκτηση εισήγαγε στην Αγγλία, μεταξύ άλλων, τη φεουδαρχία και τη ρομανική γλώσσα των κατακτητών, τα νορμανδικά. Από τότε άρχισαν να εισρέουν στο αγγλικό λεξιλόγιο πολλές λέξεις λατινικής προέλευσης, στοιχείο που διατηρείται μέχρι σήμερα στην αγγλική γλώσσα. Υπό τη διοίκηση των Νορμανδών, το βασίλειο αναδείχθηκε σταθερά σε ένα από τα ισχυρά κράτη της Δυτικής Ευρώπης. Μαζί με άλλα βασίλεια της Ευρώπης, η Αγγλία συμμετείχε στις σταυροφορίες, με γνωστότερο ηγέτη τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο.

Τον Ριχάρδο διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ιωάννης, ο οποίος εξέδωσε τη Μάγκνα Κάρτα. Τους επόμενους αιώνες, η Αγγλία ήταν αντίπαλος της Γαλλίας στον εξουθενωτικό εκατονταετή πόλεμο (1337-1453), ο οποίος ήταν και μια από τις αιτίες του συνακόλουθου πολέμου των δύο Ρόδων (1455-1485), μιας εμφύλιας σύγκρουσης μεταξύ δύο αριστοκρατικών οίκων, αυτών του Λάνκαστερ και της Υόρκης. Σε αυτήν τη σύγκρουση νικητής αναδείχθηκε τελικά ο Ερρίκος Τυδώρ, ο οποίος είχε δεσμούς με τους Λάνκαστερ και ήταν ο πρώτος βασιλιάς του οίκου των Τυδώρ.

Περίοδος των Τυδώρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ερρίκος ο Η΄, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οποίου συνέβη το κομβικής σημασίας γεγονός της Μεταρρύθμισης. Ο ίδιος ο Ερρίκος ήρθε σε σύγκρουση με τον πάπα, και αυτοανακηρύχθηκε κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας, αποκλείοντας έτσι τον πάπα από την ανάμειξή του στα εκκλησιαστικά ζητήματα της Αγγλίας. Από την περίοδο της βασιλείας του ξεκινούν θρησκευτικές αναταραχές σχετιζόμενες με τη Μεταρρύθμιση, οι οποίες θα κλονίζουν συχνά το βασίλειο μέχρι τον 18ο αιώνα. Η σημαντικότερη διάδοχος του Ερρίκου είναι η Ελισάβετ Α΄, η οποία βασίλεψε για πολλά χρόνια και συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους μέχρι σήμερα μονάρχες της Βρετανίας. Η ελισαβετιανή περίοδος θεωρείται ως ο "χρυσός αιώνας" της Αγγλίας, με μεγάλη άνοδο των τεχνών, με κύριο εκπρόσωπο τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.

Περίοδος των Στιούαρτ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ελισάβετ πέθανε άτεκνη το 1603. Την διαδέχτηκε ο μακρινός συγγενής της, βασιλιάς Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας, ο οποίος μετά την ανάρρησή του στον αγγλικό θρόνο έλαβε το όνομα Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας. Ο Ιάκωβος ανήκε στην οικογένεια των Στιούαρτ, και, έτσι, εγκαινίασε μια νέα δυναστεία στον αγγλικό θρόνο, αυτή των Στιούαρτ. Κατά τη βασιλεία του ιδρύθηκαν οι πρώτες επιτυχημένες αγγλικές αποικίες στη βόρεια Αμερική. Το 1642 ξέσπασε στην Αγγλία ο καταστροφικός Αγγλικός Εμφύλιος Πόλεμος, εξαιτίας της σύγκρουσης του Καρόλου Α΄, γιου του Ιακώβου, με το κοινοβούλιο. Ο Κάρολος τελικά ηττήθηκε και αποκεφαλίστηκε το 1649. Από τότε μέχρι το 1660, δεν υπήρχε μονάρχης στην Αγγλία, η οποία διοικείτο από κοινοβούλιο, με προεξέχουσα μορφή τον νικητή του αγγλικού εμφυλίου Όλιβερ Κρόμγουελ. Το 1660 έλαβε χώρα παλινόρθωση της μοναρχίας μετά από πρόσκληση του κοινοβουλίου προς τον εξόριστο στην Ολλανδία Κάρολο, γιο του εκτελεσθέντος Καρόλου Α΄. Τον Κάρολο Β΄ διαδέχθηκε ο αδερφός του Ιάκωβος, ο οποίος ήταν καθολικός και γι' αυτόν τον λόγο ανατράπηκε από την προτεστάντισσα κόρη του, Μαρία και τον σύζυγό της, ολλανδό ευγενή Γουλιέλμο της Οράγγης, κατά την Ένδοξη Επανάσταση του 1688. Ο Γουλιέλμος έλαβε τον θρόνο και το όνομα Γουλιέλμος Γ΄.

Το βασίλειο της Αγγλίας έπαψε να υφίσταται το 1707, καθώς με τις Πράξεις της Ένωσης του ίδιου έτους, τα βασίλεια της Αγγλίας και της Σκωτίας συγχωνεύθηκαν στο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.

Εμβλήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]