Αλεξάντερ Πόουπ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Αλεξάντερ Πόουπ (Alexander Pope, Λονδίνο 1688 - Τουίκενχαμ (Twickenham), Λονδίνο 1744) ήταν Άγγλος ποιητής.

Oι γονείς του ήταν καθολικοί το θρήσκευμα -ο πατέρας του ήταν έμπορος υφασμάτων- και ο Πόουπ αντιμετώπισε εξ άρχής όλους τους περιορισμούς που ίσχυαν τότε στην Αγγλία κατά των καθολικών. Είχε κράση ασθενική, ήταν καμπούρης και δεν ξεπέρασε το ύψος του ενός μέτρου και 40 εκατοστών.

Εκπαιδεύτηκε από καθολικούς ιερωμένους και έμαθε πολύ καλά Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά, καθώς και Γαλλικά και Ιταλικά. Αλλά επειδή η πανεπιστημιακή εκπαίδευση του ήταν απαγορευμένη και η σωματική του κατάσταση τον εμπόδιζε να σταδιοδρομήσει σε οποιοδήποτε επάγγελμα, δεν του έμενε τίποτα άλλο από το ν’ ασχοληθεί με την ποίηση προς την οποία είχε μεγάλη έφεση.

Το 1711 δημοσίευσε ένα ποίημα περί ποιητικής τέχνης, το Δοκίμιο για την κριτική, όπου «συμπύκνωνε τον Οράτιο και τον Μπουαλώ σε 744 στίχους» και εξέπληξε τους κριτικούς. Το 1712 με την Αρπαγή της μπούκλας (ποιητική απόδοση ενός πραγματικού ερωτικού επεισοδίου της εποχής) διασκέδασε την καλή κοινωνία του Λονδίνου και χαρακτηρίστηκε ως ο ευφυέστερος ποιητής της Αγγλίας.

Το 1715 άρχισε να εκδίδεται η μετάφρασή του της Ιλιάδας. Η επιτυχία ήταν τεράστια -φιλολογική και οικονομική. Αγόρασε μιαν έπαυλη στο Τουίκενχαμ με κήπο πέντε στρεμμάτων, τον οποίο σχεδίασε σε «φυσικό» στυλ και κατασκεύασε ένα σπήλαιο με φανταστική διακόσμηση. Εκεί δεχόταν τους φίλους του, τον Σουίφτ, τον Μπόλινμπροκ, την λαίδη Μόνταγκιου και τον Βολταίρο.

Το 1728 δημοσίευσε την Βλακειάδα του (The Dunciad), επιτιθέμενος βιαιότατα εναντίον των πολυάριθμων εχθρών του, συγγραφέων και κριτικών. Ξέσπασε αληθινός πόλεμος -και όχι μόνο φιλολογικός. Ο Πόουπ έβγαινε από το σπίτι του με δύο πιστόλια στην τσέπη κι ακολουθούμενος από ένα τεράστιο λυκόσκυλο. Εννοείται ότι το βιβλίο έγινε ανάρπαστο και σε μεταγενέστερες εκδόσεις οι επιθέσεις επεκτάθηκαν σε παιδαγωγούς, ελεύθερους στοχαστές και άλλες κατηγορίες που κατά την γνώμη του Πόουπ πληρούσαν τα κριτήρια για να συμπεριληφθούν στο έργο του.

Το 1733 δημοσίευσε το φιλοσοφικό ποίημα Δοκίμιον περί του ανθρώπου όπου είναι φανερή η επίδραση του Μπόλινμπροκ, προς τον οποίον άλλωστε απευθύνεται το ποίημα. Πρόκειται για ένα έργο με μεγάλη πυκνότητα νοημάτων, στο οποίο εκφράζονται ντεϊστικές απόψεις. Παρά την Καθολική του πίστη και παρά την εμπεριεχόμενη στο ποίημα παρότρυνση ν’ ακολουθείται ο δρόμος του Θεού, ο Θεός του Πόουπ είναι εδώ η Πρώτη Αιτία και μόνο. Και το αιρετικότερο όλων : δεν αναφέρεται πουθενά η Κόλαση.

Το 1735 αφήνει κατά μέρος την υψιπετή φιλοσοφία και ξαναρχίζει τις λυσσαλέες επιθέσεις κατά των εχθρών του με την αυτοβιογραφική του Επιστολή προς τον δόκτορα Άρμπουθνοτ.

Το 1741, πρόωρα γερασμένος, άρχισε να καταρρέει. Η υδρωπικία τον εμπόδιζε να περπατήσει και το άσθμα του δυσκόλευε την αναπνοή. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα.

Τα ποιήματα του Πόουπ θεωρούνται τέλεια από άποψη μορφής -υπερβολικά τέλεια σύμφωνα με ορισμένους. Κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε την τεχνική του για να καλύψει την έλλειψη ιδεών και ευγενών συναισθημάτων. Το βέβαιον είναι ότι δυνατά συναισθήματα είχε μόνο έναντι των εχθρών του –ίσως γιατί τον παρόξυνε η μονίμως οικτρή του κατάσταση.

Επιλογή έργων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • An Essay on Criticism, 1711 (Ένα δοκίμιο για την κριτική)
  • Messiah, 1712
  • The Rape of the Lock, 1712 (Η αρπαγή της μπούκλας)
  • μετάφραση της Ιλιάδας, 1715-1720
  • μετάφραση της Οδύσσειας, 1725-1726
  • The Dunciad, 1728 (Βλακειάς)
  • Essay on Man, 1733-1734 (Δοκίμιον περί του ανθρώπου)
  • Epistle to Dr. Arbuthnot, 1735 (Επιστολή προς τον δόκτορα Άρμπουθνοτ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα