Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Γεώργιος Α΄
King George I by Sir Godfrey Kneller, Bt (3).jpg
Ο Γεώργιος Α΄, περ. 1714. Στούντιο του Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.
Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας (περισσότερα...)
Περίοδος εξουσίας
1 Αυγούστου 1714 – 11 Ιουνίου 1727[1]
Στέψη 20 Οκτωβρίου 1714
Προκάτοχος Άννα
Διάδοχος Γεώργιος Β΄
Περίοδος εξουσίας
23 Ιανουαρίου 1698 – 11 Ιουνίου 1727[1]
Προκάτοχος Ερνέστος Αύγουστος
Διάδοχος Γεώργιος Β΄
Οίκος Οίκος του Ανόβερου
Γέννηση 28 Μαΐου 1660 (1660-05-28)
Osnabrück ή Ανόβερο
Θάνατος 11 Ιουνίου 1727 (67 ετών)
Osnabrück
Τόπος ταφής Λάινεσλος, Ανόβερο· αργότερα Herrenhausen, Ανόβερο
Πατέρας Ερνέστος Αύγουστος, Εκλέκτορας του Ανόβερου
Μητέρα Κόμισσα Παλατίνα Σοφία του Ζίμμερν
Σύζυγος Σοφία Δωροθέα του Τσέλε
παντ. 1682· χώρισ. 1694
Επίγονοι Γεώργιος Β΄
Σοφία, Βασίλισσα της Πρωσσίας
Υπογραφή George I Signature.svg

Ο Γεώργιος Α΄ (George I) (Γεώργιος Λουδοβίκος (George Louis)· γερμ.:Georg Ludwig, 28 Μαΐου 166011 Ιουνίου 1727)[1] ήταν Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας από τις 1 Αυγούστου 1714 έως τον θάνατο του, και κυβερνήτης του Ανόβερου στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 1698.

Ο Γεώργιος γεννήθηκε στην Κάτω Σαξονία (σήμερα ανήκει στη Γερμανία), και τελικά κληρονόμησε τον τίτλο και γαίες του Δούκας του Μπρούνσβικ-Λύνεμπουργκ. Μια διαδοχή Ευρωπαϊκών πολέμων επεξέτειναν τις Γερμανικές του κτήσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του, και το 1708 επικυρώθηκε ως πρίγκιπας-εκλέκτορας του Ανόβερου. Στην ηλικία των 54, μετά τον θάνατο της Βασίλισσας Άννας της Μεγάλης Βρετανίας, ο Γεώργιος κατέλαβε τον Βρετανικό θρόνο ως ο πρώτος μονάρχης του Οίκου του Ανόβερου. Αν και άνω των πενήντα Καθολικών είχαν στενότερους δεσμούς αίματος με την Άννα, ο Νόμος της Διευθέτησης 1701 απαγόρευε οι Καθολικοί να κληρονομήσουν τον Βρετανικό θρόνο. Ο Γεώργιος, όμως, ήταν ο κοντινότερος ζων Προτεστάντης συγγενής. Σε αντίδραση, οι Ιακωβίτες προσπάθησαν να εκθρονίσουν τον Γεώργιο και να τον αντικαταστήσουν με τον Καθολικό ετεροθαλή αδελφό της Άννας, τον Τζέημς Στιούαρτ, αλλά οι προσπάθειες τους απέτυχαν.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου οι δυνάμεις της μοναρχίας υποχώρησαν και η Βρετανία ξεκίνησε μια μεταστροφή προς το μοντέρνο σύστημα της "cabinet government" με ηγέτη τον πρωθυπουργό. Κατά το τέλος της βασιλείας του, η πραγματική εξουσία φερόταν από τον Σερ Ρόμπερτ Ουόλπολ, τον πρώτο de facto πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Γεώργιος πέθανε σε ένα ταξίδι προς τον τόπο του, το Ανόβερο, όπου τάφηκε.

Πρώιμη ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γεώργιος γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1660 στο Όσναμπρυκ ή το Ανόβερο, στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερνέστου Αύγουστου, Δούκα του Μπρούνσβικ-Λύνεμπουργκ, και της συζύγου του, Σοφίας του Παλατινάτου του Ρήνου. Η Σοφία ήταν η εγγονή του Βασιλιά Ιακώβου Α' της Αγγλίας μέσω της μητέρας του, της Ελισάβετ της Βοημίας.[2]

Για το πρώτο έτος της ζωής του, ο Γεώργιος ήταν ο μόνος κληρονόμος στα Γερμανικά εδάφη του πατέρα και των τριών άτεκνων θείων του. Το 1661 ο αδελφός του Γεωργίου, Φρειδερίκος Αύγουστος, γεννήθηκε και τα δύο αγόρια (γνωστά ως Görgen και Gustchen μέσα στην οικογένεια) ανατράφηκαν μαζί. Η μητέρα τους ήταν απούσα για πάνω από έναν χρόνο (1664–5) κατά τη διάρκεια μιας μακράς περιόδου αναρρωτικών διακοπών στην Ιταλία, αλλά ανταποκρίθηκε κανονικά με την γκουβερνάντα των γιων της και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στην ανατροφή των γιων της, ακόμη με την επιστροφή της.[3] Μετά το ταξίδι της Σοφίας γέννησε στον Ερνέστο Αύγουστο ακόμη τέσσερις γιους και μια κόρη. Στα γράμματα της η Σοφία περιγράφει τον Γεώργιο ως υπεύθυνο, συνειδητοποιημένο παιδί που ήταν ένα παράδειγμα προς τους νεότερους αδελφούς και αδελφές του.[4]

Μέχρι το 1675 ο μεγαλύτερος θείος του Γεωργίου είχε πεθάνει χωρίς απόγονο, αλλά οι υπόλοιποι δύο θείοι του είχαν παντρευτεί, θέτοντας την κληρονομιά του Γεωργίου σε αμφιβολία καθώς οι κτήσεις των θείων του μπορεί να περνούσαν στους γιους τους, αν είχαν, αντί για τον Γεώργιο. Ο πατέρας του Γεωργίου τον είχε πάρει για κυνήγι και ιππασία, και τον εισήγαγε σε στρατιωτικά ζητήματα· γνώστης του αβέβαιου μέλλοντος του, ο Ερνέστος Αύγουστος πήρε τον δεκαπεντάχρονο γιο του σε εκστρατεία στον Γαλλοολλανδικό Πόλεμο με τον σκοπό να δοκιμάσει και να εκπαιδεύσει τον γιο του στη μάχη.[5]

Το 1679 ένας άλλος θείος πέθανε απρόσμενα χωρίς γιους και ο Ερνέστος Αύγουστος έγινε βασιλεύων Δούκας του Κάλενμπεργκ-Γκέττινγκεν, με την πρωτεύουσα του στο Ανόβερο. Ο επιζών θείος του Γεωργίου, Τζωρτζ Ουίλλιαμ του Τσέλλε, είχε νυμφευθεί την ερωμένη του για να νομιμοποιήσει τη μόνη του κόρη, την Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε, αλλά έμοιαζε απίθανο να κάνει περαιτέρω παιδιά. Υπό τον Σαλικό νόμο, όπου η κληρονόμηση του εδάφους περιοριζόταν στην αρσενική γραμμή, η διαδοχή του Γεωργίου και των αδελφών του στα εδάφη του πατέρα του και των θείων του φαινόταν τώρα ασφαλής. Το 1682, η οικογένεια συμφώνησε να υιοθετήσει την αρχή της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι ο Γεώργιος θα κληρονομούσε όλο το έδαφος και δεν θα έπρεπε να το μοιρασθεί με τους αδελφούς του.[6]

Γάμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γεώργιος το 1680, όταν ήταν Πρίγκιπας του Ανόβερου. Από έναν πίνακα του Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.

Το ίδιο έτος, ο Γεώργιος νυμφεύθηκε την πρώτη του εξαδέλφη, την Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε, έκτοτε ασφαλίζοντας τα εισοδήματα που θα ήταν εκτός του Σαλικού νόμου απαιτώντας αρσενική κληρονόμηση. Ο γάμος του κράτους κανονίσθηκε βασικά καθώς εξασφάλιζε ένα υγιές ετήσιο εισόδημα και βοήθησε την τελική ένωση του Ανόβερου και του Τσέλλε. Η μητέρα του ήταν αρχικά εναντίον του γάμου επειδή επειδή περιφρονούσε τη μητέρα της Σοφίας Δωροθέας (που δεν ήταν βασιλικής γέννησης), και επειδή ανησυχούσε για τη γνησιότητα της καταγωγής της Σοφίας Δωροθέας. Ωστόσο, κατακτήθηκε από τα πλεονεκτήματα που συνεπαγόταν ο γάμος.[7]

Το 1683, ο Γεώργιος και ο αδελφός του, Φρειδερίκος Αύγουστος, υπηρέτησαν στον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο στην Μάχη της Βιέννης, και η Σοφία Δωροθέα γέννησε στον Γεώργιο έναν γιο, τον Γεώργιο Αύγουστο. Το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Αύγουστος πληροφορήθηκε την υιοθέτηση της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι δεν θα λάμβανε πια μέρος από το έδαφος του πατέρα του όπως περίμενε. Οδήγησε σε ένα ρήγμα μεταξύ πατέρα και γιου, και μεταξύ των αδελφών, το οποίο διήρκεσε έως τον θάνατο του Φρειδερίκου Αυγούστου στη μάχη το 1690.

Ο γάμος του Γεωργίου με τη Σοφία Δωροθέα διαλύθηκε, όχι στη βάση του ότι κάποιος από τους δύο είχε διαπράξει μοιχεία, αλλά στη βάση του ότι η Σοφία Δωροθέα είχε εγκαταλείψει τον σύζυγο της. Με τη συμφωνία του πατέρα της, ο Γεώργιος φυλάκισε τη Σοφία Δωροθέα στο Κάστρο του Άλντεν στο μέρος της καταγωγής της, το Τσέλλε, όπου έμεινε έως ότου πέθανε πάνω από τριάντα χρόνια μετά. Της αρνήθηκαν την πρόσβαση στα παιδιά και τον πατέρα της, της απαγορεύθηκε να νυμφευθεί ξανά και μόνο της επιτράπηκε να περπατά ασυνόδευτη μέσα στον περίβολο του κάστρου.

Εκλεκτορική βασιλεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γεώργιος το 1706, όταν ήταν Εκλέκτορας του Αννόβερου. Έργο του Γιόχαν Λέοναρντ Χίρσμανν.

Ο Ερνέστος Αύγουστος πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1698 αφήνοντας όλα τα εδάφη του στον Γεώργιο με εξαίρεση την Επισκοπή του Όζναμπρυκ, ένα αξίωμα Πρίγκιπα που έφερε από το 1661.[8] Ο Γεώργιος έτσι έγινε Δούκας του Μπρούνσβικ-Λύνεμπουργκ (επίσης γνωστό ως Ανόβερο, από την πρωτεύουσά του) καθώς και Αρχισημαιοφόρος και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.[9] Η αυλή του στο Ανόβερο ευνοήθηκε από πολλά πολιτιστικά είδωλα όπως ο μαθηματικός και φιλόσοφος Γκότφριντ Λάιμπνιτς και ο συνθέτης Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ.

Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο πατρικό του δουκάτο, πέθανε ο Δούκας του Γκλόστερ Πρίγκιπας Ουίλλιαμ, ο οποίος ήταν δεύτερος στη σειρά για τον Αγγλικό και τον Σκωτικό θρόνο. Υπό τους όρους του Νόμου της Διευθέτησης του 1701 και εφόσον ο τότε βασιλεύων μονάρχης (Γουλιέλμος Γ΄) και η κουνιάδα του, Πριγκίπισσα Άννα της Δανίας (αργότερα Βασίλισσα Άννα της Μεγάλης Βρετανίας) πέθανε χωρίς επιζώντα απόγονο, η μητέρα του Γεωργίου, η Σοφία, ορίσθηκε ως διάδοχος στον Αγγλικό θρόνο. Η διαδοχή ήταν έτσι σχεδιασμένη ώστε η Σοφία, που ήταν η κοντινότερη Προτεστάντισσα συγγενής στην Βρετανική Βασιλική Οικογένεια, να δύναται να προσπεράσει πενήντα έξι Καθολικούς συγγενείς με ισχυρότερες κληρονομικές διεκδικήσεις.[10] Η πιθανότητες οποιοσδήποτε από αυτούς να μεταστραφεί στον Προτεσταντισμό για χάρη της διαδοχής ήταν ελάχιστες και κάποιοι είχαν ήδη αρνηθεί.[11]

Τον Αύγουστο του 1701 ο Γεώργιος εισχώρησε στο Τάγμα της Περικνημίδας και, μέσα σε έξι εβδομάδες, πέθανε ο κοντινότερος Καθολικός διεκδικητής του θρόνου της Αγγλίας, ο πρώην Βασιλιάς Ιάκωβος Β΄. Τον επόμενο Μάρτιο πέθανε και ο Γουλιέλμος Γ΄ τον οποίο διαδέχθηκε η Άννα. Η Σοφία έγινε πιθανή διάδοχος της νέας Βασίλισσας της Αγγλίας. Η Σοφία ήταν στο εβδομηκοστό πρώτο έτος της, μεγαλύτερη από την Άννα κατά τριάντα πέντε χρόνια, αλλά ήταν σε καλή φόρμα και υγιής, έτσι επένδυσε χρόνο και ενέργεια για να διασφαλίσει τη διαδοχή είτε για τον εαυτό της είτε για τον γιο της.[12] Ωστόσο, ήταν ο Γεώργιος που κατάλαβε τις περιπλοκότητες της Αγγλικής πολιτικής και του συνταγματικού νόμου, ο οποίος απαίτησε επιπλέον νόμους το 1705 για να κανονικοποιηθεί η Σοφία και οι διάδοχοί της ως Άγγλοι υπήκοοι, και για να καθοριστούν οι ρυθμίσεις για την μεταφορά της εξουσίας μέσω ενός Συμβουλίου Αντιβασλείας.[13] Το ίδιο έτος, ο επιζών θείος του Γεωργίου πέθανε και κληρονόμησε περισσότερες Γερμανικές κτήσεις: το Πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ και το Πριγκιπάτο του Γκρούμπενχαγκεν, με επίκεντρο το Τσέλλε.[14]

Χάρτης του Ανόβερου, περ.1720, ο οποίος δείχνει τις σχετικές τοποθεσίες του Ανόβερου, του Μπρούνσβικ-Βόλφενμπυττελ, και της Επισκοπής του Όζναμπρυκ. Κατά την διάρκεια της ζωής του Γεωργίου Α΄ το Ανόβερο απέκτησε το Ζάξε-Λάουενμπουργκ και τη Βρέμη-Βέρντεν.

Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο Ανόβερο, ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής ξέσπασε. Υπό εξέταση ήταν το δικαίωμα του Φιλίππου, του εγγονού του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, να διαδεχθεί στον Ισπανικό θρόνο υπό τους όρους της διαθήκης του Βασιλιά Καρόλου Β΄ της Ισπανίας. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Ενωμένες Ολλανδικές Επαρχίες, η Αγγλία, το Ανόβερο και πολλά άλλα Γερμανικά κράτη αντιτάθηκαν του δικαιώματος του Φιλίππου στη διαδοχή επειδή εφοβούντο ότι ο Γαλλικός Οίκος των Βουρβόνων θα γινόταν πολύ ισχυρός αν έλεγχε επίσης και την Ισπανία. Ως μέρος της πολεμικής προσπάθειας, ο Γεώργιος επιτέθηκε στο γειτονικό του κράτος Μπρούνσβικ-Βόλφενμπυττελ, το οποίο ήταν φιλογαλλικό, γράφοντας εξ ολοκλήρου τις εντολές για κάποιες μάχες. Η εισβολή πέτυχε με λίγες απώλειες ζωών. Ως επιβράβευση, η προηγούμενη Αννοβεριανή προσάρτηση του Δουκάτου του Ζάξε-Λάουενμπουργκ από τον θείο του Γεωργίου, αναγνωρίσθηκε από τους Βρετανούς και τους Ολλανδούς.[15]

Το 1706, ο Εκλέκτορας της Βαυαρίας, Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ, στερήθηκε τα αξιώματα και τους τίτλους του για τη σύμπλευσή του με τον Λουδοβίκο εναντίον της Αυτοκρατορίας. Το επόμενο έτος, ο Γεώργιος χρίσθηκε Αυτοκρατορικός Στρατάρχης (Imperial Field Marshal) με δικαιοδοσία στον αυτοκρατορικό στρατό που στρατοπέδευε κατά μήκος του Ρήνου. Η θητεία του δεν ήταν εντελώς επιτυχής, εν μέρει λόγω του ότι εξαπατήθηκε σε μια επίθεση αντιπερισπασμού από τον σύμμαχο του και πρώτο Δούκα του Μάρλμπορο, Τζον Τσώρτσιλ, και εν μέρει επειδή ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Α΄ οικειοποιήθηκε τα χρήματα που απαιτούντο για την εκστρατεία του Γεωργίου προς ιδίαν χρήση. Παρόλα αυτά, οι Γερμανοί πρίγκιπες νόμιζαν ότι είχε ορθώς αθωώσει τον εαυτό του. Το 1708 επίσημα επιβεβαίωσαν την θέση του Γεωργίου ως Πρίγκιπα Εκλέκτορα σε αναγνώριση της υπηρεσίας του. Ο Γεώργιος δεν έδρασε εναντίον του Δούκα του Μάρλμπορο, διότι κατάλαβε ότι ήταν μέρος ενός σχεδίου για να αποσπάσουν τις γαλλικές δυνάμεις από την κύρια επίθεση.[16]

Το 1709, ο Γεώργιος παραιτήθηκε από Στρατάρχης, και δεν εισήλθε στην ενεργή υπηρεσία ξανά. Το 1710, απέκτησε το αξίωμα του Αρχιθησαυροφύλακα της Αυτοκρατορίας,[17] ένα αξίωμα που προηγουμένως έφερε ο Εκλέκτορας του Παλατιού — η έλλειψη του Εκλέκτορα της Βαυαρίας επέτρεψε μια ανακατανομή των αξιωμάτων.[18] Ο θάνατος του Αυτοκράτορα απείλησε να καταστρέψει την ισορροπία δυνάμεων προς την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε ο πόλεμος έληξε το 1713 με την επικύρωση της Συνθήκης της Ουτρέχτης. Στον Φίλιππο επιτράπηκε να ανέλθει στον Ισπανικό θρόνο, αλλά αφαιρέθηκε από την γραμμή διαδοχής του Γαλλικού θρόνου, και ο Εκλέκτορας της Βαυαρίας αποκαταστάθηκε.

Άνοδος στη Μεγάλη Βρετανία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γεώργιος περ. το 1714, το έτος που διαδέχθηκε τηνν Άννα, όπως τον ζωγράφισε ο Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.

Αν και αμφότερες η Αγγλία και η Σκωτία αναγνώρισαν την Άννα ως Βασίλισσα τους, μόνο το Αγγλικό Κοινοβούλιο είχε συμβιβαστεί με τη Σοφία, Εκλέκτορα του Ανόβερου, ως διάδοχο. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας δεν είχε επίσημα διευθετήσει το θέμα της διαδοχής για τον Σκωτικό θρόνο. Το 1703, οι Τάξεις πέρασαν ένα νομοσχέδιο που διεκήρυσσαν ότι η επιλογή τους για τον διάδοχο της Άννας στη Σκωτία δεν θα ήταν το ίδιο άτομο με τον διάδοχο στον Αγγλικό θρόνο, εκτός αν η Αγγλία έδινε πλήρη ελευθερία εμπορίου στους Σκώτους εμπόρους στην Αγγλία και τις αποικίες της. Στην αρχή η Βασιλική Συγκατάθεση αποσύρθηκε αλλά το επόμενο έτος η Άννα συνθηκολόγησε στις επιθυμίες των Τάξεων και δόθηκε συγκατάθεση στο νομοσχέδιο, το οποίο έγινε η Πράξη Ασφάλειας 1704. Σε ανταπόκριση το Αγγλικό Κοινοβούλιο πέρασε μέτρα τα οποία απειλούσαν να περιορίσουν το Αγγλοσκωτικό εμπόριο και να διαλύσουν την Αγγλική οικονομία αν οι Τάξεις δεν συμφωνούσαν με την Ανοβεριανή διαδοχή.[19][20] Τελικά, το 1707, αμφότερα τα Κοινοβούλια συμφώνησαν σε μια Πράξη της Ένωσης η οποία ενοποίησε την Αγγλία και τη Σκωτία σε μια ενιαία πολιτική οντότητα, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, και εγκαθίδρυσε τους κανόνες της διαδοχής όπως θεσπίσθηκαν από τον Νόμο της Διευθέτησης 1701.[21] Η ένωση δημιούργησε μια περιοχή ελεύθερου εμπορίου στην Ευρώπη του δέκατου όγδοου αιώνα.[22]

Οι Ουίγοι πολιτικοί πίστευαν ότι το Κοινοβούλιο είχε το δικαίωμα να καθορίσει τη διαδοχή, και να την παραχωρήσει στον πλησιέστερο Προτεστάντη συγγενή της Βασίλισσας, ενώ πολλοί Τόρις έτειναν περισσότερο να πιστεύουν στο κληρονομικό δικαίωμα των Στιούαρτ. Το 1710, ο Γεώργιος ανακοίνωσε ότι θα γινόταν διάδοχος στη Βρετανία με κληρονομικό δικαίωμα, καθώς το δικαίωμα είχε μόνο αφαιρεθεί από τους Καθολικούς Στιούαρτ, και εκείνος το διατηρούσε. "Αυτή η δήλωση σκόπευε να περιορίσει οποιαδήποτε παρέμβαση των Ουίγων που θα εννοούσε ότι το κοινοβούλιο του είχε δώσει το βασίλειο [και] ... να πείσει τους Τόρυς ότι δεν ήταν σφετεριστής."[23]

Η μητέρα του Γεωργίου, η Εκλέκτειρα Σοφία, πέθανε στις 28 Μαΐου 1714[24] σε ηλικία 83 ετών. Είχε καταρρεύσει στο gardens at Herrenhausen after rushing to shelter from a shower of rain. Ο Γεώργιος ήταν πλέον ο απευθείας διάδοχος της Άννας. Ταχέως αναθεώρησε τα μέλη του Συμβουλίου Αντιβασιλείας το οποίο θα αναλάμβανε την εξουσία μετά τον θάνατο της Άννας, καθώς ήταν γνωστό ότι η υγεία της Άννας επιδεινωνόταν και και οι πολιτικοί στη Βρετανία συγκρούονταν για την εξουσία.[25] Έπαθε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο την κατέστησε ανίκανη να μιλήσει, και πέθανε την 1η Αυγούστου. Η λίστα των αντιβασιλέων ανοίχτηκε, τα μέλη ορκίστηκαν, και ο Γεώργιος ανακηρύχθηκε Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας.[26] Εν μέρει λόγω αντίθετων ανέμων, οι οποίοι τον κράτησαν στη Χάγη εν αναμονή του περάσματος,[27] δεν έφθασε στη Βρετανία μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου. Ο Γεώργιος στέφθηκε στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ στις 20 Οκτωβρίου.[2]

Ο Γεώργιος έζησε κυρίως στην Μεγάλη Βρετανία μετά το 1714 αν και επισκέφθηκε το σπίτι του στο Ανόβερο το 1716, το 1719, το 1720, το 1723 και το 1725·[28] συνολικά ο Γεώργιος πέρασε το ένα πέμπτο της περιόδου του ως Βασιλιάς στη Γερμανία.[29] Μια πρόταση στην Πράξη της Διευθέτησης, η οποία απαγόρευσε στον Βρετανό μονάρχη να φύγει από τη χώρα χωρίς την άδεια του Κοινοβουλίου, ανακλήθηκε ομόφωνα το 1716.[30] Κατά την διάρκεια όλων πλην της πρώτης απουσίας του η εξουσία δόθηκε σε ένα Συμβούλιο Αντιβασιλείας αντί για τον γιό του Γεώργιο Αύγουστο, Πρίγκιπα της Ουαλίας.[31]

Πόλεμοι και εξεγέρσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γεώργιος το 1718, από τον Τζορτζ Βέρτιου, με βάση έργο του Σερ Γκόντφρι Νέλλερ.

Μέσα σε ένα έτος από την άνοδο του Γεωργίου οι Ουίγοι επέτυχαν μια συντριπτική νίκη στην γενική εκλογή του 1715. Αρκετά μέλη του ηττημένου Κόμματος των Τόρυς ήταν ευνοϊκοί προς τους Ιακωβίτες, και μερικοί δυσαρεστημένοι Τόρις συντάχθηκαν με μια Ιακωβιτική εξέγερση η οποία έγινε γνωστή ως "Οι Δεκαπέντε". Οι Ιακωβίτες προσπάθησαν να ανεβάσουν τον Καθολικό ετεροθαλή αδελφό της Άννας, Τζέιμς Στιούαρτ (αποκαλούμενο "Ιάκωβο Γ΄" από τους υποστηρικτές του και "Διεκδικητή" από τους αντιπάλους του), στον Θρόνο. Οι υποστηρικτές του Διεκδικητή, με ηγέτη τον Λόρδο Μαρ, έναν πικραμένο Σκώτο ευγενή ο οποίος είχε προηγουμένως υποστηρίξει την "Ένδοξη Επανάσταση", υποκίνησε εξέγερση στη Σκωτία όπου η υποστήριξη για τον Ιακωβιτισμό ήταν ισχυρότερη από ότι στην Αγγλία. "Οι Δεκαπέντε", όμως, ήταν μια τρομερή αποτυχία·

Τίτλοι, προσφωνήσεις, διακρίσεις και θυρεός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βασιλικές προσφωνήσεις του
Γεώργιος Α' της Μεγάλης Βρετανίας
Royal Arms of Great Britain (1714-1801).svg
Προσφώνηση αναφοράς His Majesty
Προφορική προσφώνηση Μεγαλειότατε
Εναλλακτική προσφώνηση Σερ

Τίτλοι και προσφωνήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 28 Μαΐου 1660 – 18 Δεκεμβρίου 1679: Η Υψηλότητά Του Δούκας Γεώργιος Λουδοβίκος του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ
  • 18 Δεκεμβρίου 1679 – Οκτώβριος 1692: Η Υψηλότητά Του Ο Κληρονομικός Πρίγκιπας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ
  • Οκτώβριος 1692 – 23 Ιανουαρίου 1698: Η Γαλήνια Υψηλότητά Του Ο Εκλεκτορικός Πρίγκιπας του Ανόβερου
  • 23 Ιανουαρίου 1698 – 1 Αυγούστου 1714: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητά Του Γεώργιος Λουδοβίκος, Αρχισημαιοφόρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας, Δούκας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ
  • 1 Αυγούστου 1714 – 11 Ιουνίου 1727: Η Μεγαλειότητά Του Ο Βασιλιάς

Στη Μεγάλη Βρετανία ο Γεώργιος Α' χρησιμοποιούσε την επίσημη προσφώνηση "Γεώργιος, με τη Χάρη του Θεού, Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστης, κ.α." Σε μερικές περιπτώσεις (ειδικά σε συνθήκες), η μορφή "Δούκας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ, Πρώτος θησαυροφύλακας (Archtreasurer) και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" προστίθονταν πριν την φράση κ.α.

Επίγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όνομα Γέννηση Θάνατος Γάμος
Από την σύζυγό του, Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε:
Γεώργιος Β' της Μεγάλης Βρετανίας 9 Νοεμβρίου 1683 25 Οκτωβρίου 1760 νυμφεύθηκε το 1705 την Καρολίνα του Άνσμπαχ· απέκτησε επιγόνους
Σοφία Δωροθέα του Ανόβερου 26 Μαρτίου 1687 28 Ιουνίου 1757 νυμφεύθηκε το 1706 τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο, Μαργράβο του Βραδεμβούργου (αργότερα Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α' της Πρωσίας)· απέκτησε επιγόνους
Από την ερωμένη του, Melusine von der Schulenburg:
(Άννα) Λουίζα Σοφία φον Σούλενμπουργκ Ιανουάριος 1692 1773 παντρεύτηκε το 1707 τον Ernst August Philipp von dem Bussche-Ippenburg (διαζύγιο πριν το 1714)·[32] χρίστηκε Κόμισσα του Ντέλιτζ από τον Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ', το 1722[33]
(Petronilla) Melusina von der Schulenburg 1693 1778 created Countess of Walsingham for life; married 1733 Philip Stanhope, 4th Earl of Chesterfield; no issue[34]
Μαργκαρέτε Γκέρτρουντ φον Οέινχαουζεν 1701 1726 παντρεύτηκε το 1722 τον Albrecht Wolfgang, Count of Schaumburg-Lippe[33]
Οι ημερομηνίες σε αυτό τον πίνακα είναι στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο

Καταγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικογενειακό δέντρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιάκωβος Α' & ΣΤ'
1566–1625
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κάρολος Α'
1600–1649
 
 
 
 
 
 
 
Ελισάβετ
1596-1662
 
 
Γεώργιος
1582-1641
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μαίρη
1631-1660
 
Κάρολος Β'
1630-1685
 
Ιάκωβος Β΄ & Ζ'
1633–1701
 
 
 
Σοφία
1630-1714
 
Ερνέστος Αύγουστος
1629-1698
 
Τζορτζ Ουίλλιαμ
1624-1705
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Γουλιέλμος Γ' & Β'
1650-1702
 
Μαίρη Β'
1662-1694
 
Άννα
1665-1714
 
James
1688-1766
 
Γεώργιος Α'
1660-1727
 
 
 
Σοφία Δωροθέα
1666-1726
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Γουλιέλμος
1689-1700
 
 
 
 
 
 
Γεώργιος Β'
1683-1760
 
Σοφία Δωροθέα
1687-1757

Πρόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις και πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Καθ' όλη τη ζωή του Γεωργίου, η Μεγάλη Βρετανίας χρησιμοποίησε το Παλαιό Ιουλιανό ημερολόγιο. Το Ανόβερο υιοθέτησε το Νέο Γρηγοριανό ημερολόγιο στις 1 Μαρτίου 1700 (Νέα Χρον.) / 18 Φεβρουαρίου 1700 (Παλ.Χρον.). Η Παλαιά Χρονολόγηση χρησιμοποιείται για ημερομηνίες σε αυτό το άρθρο εκτός αν δεικνύεται διαφορετικά· ωστόσο, τα έτη υποτίθεται ότι αρχίζουν από τις 1 Ιανουαρίου και όχι τις 25 Μαρτίου, οπότε ήταν το Αγγλικό Νέο Έτος.
  2. 2,0 2,1 Weir, Alison (1996). Britain's Royal Families: The Complete Genealogy, Revised edition. Random House. σελ. 272–276. ISBN 0712674489. 
  3. Hatton, Ragnhild (1978). George I: Elector and King. London: Thames and Hudson. σελ. 26–28. ISBN 050025060X. 
  4. Hatton, p.29
  5. Hatton, p.34
  6. Hatton, p.30
  7. Hatton, pp.36, 42
  8. Ο Πρίγκιπας-Επισκοπή δεν ήταν κληρονομικός τίτλος, αντίθετα εναλλασσόταν μεταξύ Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών κατόχων.
  9. Schemmel, B. «Hanover». rulers.org. http://www.rulers.org/gerstat1.html#Hanover. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2007. 
  10. Schama, Simon (2001). A History of Britain – The British Wars 1603–1776. BBC Worldwide Ltd. ISBN 0-563-53747-7. 
  11. Hatton, p.74
  12. Hatton, pp.75–76
  13. Hatton, pp.77–78
  14. Hatton, p.90
  15. Hatton, pp.86–89
  16. Hatton, pp.101–104, 122
  17. Hatton, p.104
  18. Velde, François R. (26 September 2006). «Holy Roman Empire». http://www.heraldica.org/topics/national/hre.htm#Household. Ανακτήθηκε στις 20 August 2007. 
  19. Whatley, Christopher A. (2001). Bought and Sold for English Gold?: Explaining the Union of 1707, Second edition. East Linton, Scotland: Tuckwell Press. ISBN 1-86232-140-X. 
  20. Riley, P. W. J. (1978). The Union of England and Scotland: A Study in Anglo-Scottish Politics of the Eighteenth Century. Totowa, New Jersey: Rowman and Littlefield. ISBN 0-8476-6155-5. 
  21. Πρότυπο:UK-LEG
  22. «The Treaty of Union». The Scottish Parliament. http://www.scottish.parliament.uk/vli/history/treatyofunion/index.htm. Ανακτήθηκε στις 20 August 2007. 
  23. Hatton, p. 119
  24. 8 Ιουνίου στο New Style Gregorian calendar που υιοθετήθηκε από το Ανόβερο το 1700.
  25. Hatton, p.108
  26. Hatton, p.109
  27. Hatton, p.123
  28. Hatton, p.158
  29. Gibbs, G. C. (September 2004; online edn, January 2006) "George I (1660–1727)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/10538. Retrieved 30 July 2007 (subscription required)
  30. Plumb, J. H. (1956). The First Four Georges. 
  31. «George I». The Official Web Site of the British Monarchy. http://www.royal.gov.uk/HistoryoftheMonarchy/KingsandQueensoftheUnitedKingdom/TheHanoverians/GeorgeI.aspx. Ανακτήθηκε στις 6 March 2009. 
  32. Hatton, p. 411
  33. 33,0 33,1 Kilburn, Matthew (2004; online edition January 2008) "Schulenburg, (Ehrengard) Melusine von der, suo jure duchess of Kendal and suo jure duchess of Munster (1667–1743)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/24834 Πρότυπο:ODNBsub
  34. Cannon, John (2004; online edition September 2012) "Petronilla Melusina Stanhope, suo jure countess of Walsingham, and countess of Chesterfield (1693–1778)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/24835 Πρότυπο:ODNBsub

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Black, Jeremy (2001). Walpole in Power. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 075092523X. 
  • Carswell, John (1960). The South Sea Bubble. London: Cresset Press. 
  • Dickinson, Harry T.; Introduced by A. L. Rowse (1973). Walpole and the Whig Supremacy. London: The English Universities Press. ISBN 0340115157. 
  • Erleigh, Viscount (1933). The South Sea Bubble. Manchester: Peter Davies Ltd. 
  • Gibbs, G. C. (September 2004; online edn, January 2006) "George I (1660–1727)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/10538, retrieved 30 July 2007 (subscription required)
  • Hatton, Ragnhild (1978). George I: Elector and King. London: Thames and Hudson. ISBN 050025060X. 
  • Plumb, J. H. (1956). The First Four Georges. 
  • Williams, Basil; Revised by C. H. Stuart (1962). The Whig Supremacy 1714–1760. Second edition. Oxford: Oxford University Press. 

Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Beattie, John M. (1967). The English Court in the Reign of George I. Cambridge: Cambridge University Press. 
  • Lundy, Darryl. «George I». thepeerage.com. http://www.thepeerage.com/p10099.htm#i100988. Ανακτήθηκε στις 2007-08-21. 
  • Marlow, Joyce; Introduction by Antonia Fraser (1973). The life and times of George I. London: Weidenfeld and Nicolson. ISBN 0297765922. 
  • Michael, Wolfgang; Translated/adapted by Lewis Namier (1936 and 1939). England under George I (2 volumes). 


Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας
Νεότερος κλάδος του Οίκου του Γουέλφων
Γέννηση: 28 Μαΐου 1660 Θάνατος: 11 Ιουνίου 1727
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ernest Augustus
Δούκας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ (Κάλενμπεργκ)
ορισμένος Εκλέκτορας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ
ωςΓεώργιος Α΄ Λουδοβίκος

23 Ιανουαρίου 1698 – 28 Αυγούστου 1705
Κληροδοτημένο Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ-Τσέλλε
Προκάτοχος
Ο ίδιος
ως Δούκας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ (Κάλεμπεργκ)
Γεώργιος Γουλιέλμος

ως Δούκας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ-Τσέλλε
Δούκας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ
ορισμένος Εκλέκτορας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ
ως Γεώργιος Α' Louis

28 Αυγούστου 1705 – 7 Σεπτεμβρίου 1708
Title of elector recognised
Νέος τίτλος
Ο Λεοπόλδος συνέστησε ένα ένατο εκλεκτοράτο
επιβραβεύοντας τον Γεώργιο Α' για την υποστήριξη του στον Εννεατή Πόλεμο
Εκλέκτορας του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ
ως Γεώργιος Α' Λουδοβίκος

7 Σεπτεμβρίου 1708 – 11 Ιουνίου 1727
Διάδοχος
George II
Προκάτοχος
Άννα
Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας
Βασιλιάς της Ιρλανδίας

1 Αυγούστου 1714 – 11 Ιουνίου 1727
Βρετανική βασιλική οικογένεια
Προκάτοχος
Εκλέκτωρ Σοφία
Διάδοχος του Θρόνου
με τον νόμο της Διευθέτησης 1701
8 Ιουνίου 1714 – 1 Αυγούστου 1714
Διάδοχος
Γεώργιος, Πρίγκιπας της Ουαλίας
αργότερα έγινε Βασιλιάς Γεώργιος Β΄