Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ερρίκος Δ'
King Henry IV from NPG (2).jpg
Περίοδος εξουσίας
30 Σεπτεμβρίου 139920 Μαρτίου 1413
Προκάτοχος Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας
Διάδοχος Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας
Οίκος Οίκος Λάνκαστερ
Γέννηση 15 Απριλίου 1367
Κάστρο Μπόλινγκμπροουκ, Λίνκολνσερ, Αγγλία
Θάνατος 20 Μαρτίου 1413
Ουεστμίνστερ, Λονδίνο
Τόπος ταφής Καθεδρικός ναός του Καντέρμπερι, Κεντ
Πατέρας Ιωάννης της Γάνδης
Μητέρα Λευκή του Λάνκαστερ
Σύζυγος Μαρία του Μποχύν
Ιωάννα της Ναβάρρας
Επίγονοι Εδουάρδος του Λάνκαστερ
Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας
Θωμάς του Κλάρενς
Ιωάννης του Λάνκαστερ
Χάμφρεϊ Δούκας του Γκλόστερ
Λευκή της Αγγλίας
Φιλίππη της Αγγλίας
Υπογραφή Henry IV Signature.svg

Ο Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας (15 Απριλίου 1367 - 20 Μαρτίου 1413) ήταν βασιλιάς της Αγγλίας και της Ιρλανδίας (1399-1413). Υιός του Ιωάννη της Γάνδης (3ου γιου του βασιλιά Εδουάρδου Γ') και της Λευκής του Λάνκαστερ, κόρης του Ερρίκου, δούκα του Λάνκαστερ επίσης από την οικογένεια των Πλανταγενετών. Έτυχε μεγάλης εύνοιας την εποχή της βασιλείας του Ριχάρδου Β'.

Μία από τις αδελφές του, η Φιλίππη του Λάνκαστερ, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Α' τον μέγα. Η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή του, Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ' της Καστίλης. Είχε και 4 ετεροθαλή αδέλφια από την τρίτη σύζυγο του πατέρα του, Κατερίνα Σουίνφορντ, που ονομάστηκαν Μπωφόρ.

Πριν αναλάβει τον θρόνο, ανακάλεσε από την αντιβασιλεία τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Μπωφόρ 1ο κόμη του Σόμερσετ, και θέσπισε μέτρα ώστε οι Μπωφόρ να μην μπορούν να κληρονομήσουν τον θρόνο. Ωστόσο ο σερ Ούγος Σουίνφορντ, γιος της Αικατερίνης από τον πρώτο γάμο της, βρισκόταν στην βασιλική φρουρά και ήταν αρχιφύλακας του κάστρου Πόντεφρακτ, όπου πέθανε ο βασιλιάς Ριχάρδος Β' της Αγγλίας. Άρα ένας γιος της Αικατερίνης Μπωφόρ με τον Ιωάννη της Γάνδης θα μπορούσε να κληρονομήσει τον θρόνο.

Ανατροπή του βασιλιά Ριχάρδου Β'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος είχε ευμετάβλητη σχέση με τον βασιλιά Ριχάρδο Β' σε σχέση με τον πατέρα του, αφού ήταν πρωτοξάδελφα και στην παιδική τους ηλικία συμμετείχαν μαζί στο Τάγμα της Περικνημίδας (1377). Το 1387, ο Ερρίκος συμμετείχε στην επανάσταση των λόρδων κατά του βασιλιά, αλλά συγχωρέθηκε από τον ξάδελφο του και ανέβηκε από κόμης του Ντέρμπι σε δούκας του Χέρφορντ.

Αλλά επήλθε νέα κρίση (1398) λόγω της σχέσης του βασιλιά με τον Ερρίκο Μπόλινγκμπροουκ, που εξόρισε τον Ερρίκο για 10 χρόνια. Ο Ερρίκος έμεινε έναν χρόνο στην εξορίαμ όπου συμμετείχε στην πολιορκία της πρωτεύουσας της Λιθουανίας, Βίλνιους, με τους Τεύτονες Ιππότες.

Την επόμενη χρονιά πέθανε ο πατέρας του, Ιωάννης της Γάνδης, και ο βασιλιάς Ριχάρδος Β' ακύρωσε τα έγγραφα που επέτρεπαν την αυτόματη κληροδότηση των τίτλων του στον Ερρίκο, κάτι που ενόχλησε σημαντικά τον Ερρίκο, που του στερούσε την ίδια την γη του. Ενώθηκε με τον Τόμας Αρούντελ, έκπτωτο αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι, που συμμετείχε στην αποτυχημένη επανάσταση του 1387. Επέστρεψαν μαζί στην Αγγλία κατά την διάρκεια της εκστρατείας του Ριχάρδου στην Ιρλανδία. Με τον Αρούντελ σύμβουλο του, ο Ερρίκος Μπόλινγκμπροουκ άρχισε να λεηλατεί την χώρα και ο Ερρίκος κέρδισε σύντομα όλη την δύναμη του και ανακηρύχθηκε νέος βασιλιάς της Αγγλίας ως Ερρίκος Δ'. Ο βασιλιάς Ριχάρδος αιχμαλωτίστηκε και πέθανε στην φυλακή κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες: οι περισσότερες πληροφορίες λένε ότι στραγγαλίστηκε με διαταγή του.

Εξεγέρσεις και ασθένεια κατά την διάρκεια της βασιλείας του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την πρώτη στιγμή της βασιλείας του, έγινε στόχος ασταμάτητων εξεγέρσεων. Η πρώτη από αυτές έγινε από τον Όουεν Τυδώρ (1400), που αυτοανακηρύχθηκε πρίγκηπας της Ουαλίας. Οι εξεγέρσεις καταστάλθηκαν από τον γιο του, Ερρίκο του Μονμάουθ, μέλλοντα βασιλιά Ερρίκο Ε' που είχε δείξει από πολύ νέος τις στρατιωτικές του ικανότητες.

Δέχθηκε την επίσκεψη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β' Παλαιολόγου, ο οποίος ήταν ο μόνος Βυζαντινός αυτοκράτορας που επισκέφθηκε την Αγγλία, προκειμένου να ζητήσει την βοήθεια του βασιλιά της στον αγώνα κατά των Τούρκων. Τον δέχθηκε με τιμές, οργάνωσε αγώνα κονταρομαχίας προς τιμή του, ενώ του έδωσε και οικονομική υποστήριξη.

Το 1406 ο μέλλων βασιλιάς Ιάκωβος Α' της Σκωτίας συνελήφθη από πειρατές και έμεινε αιχμάλωτος του Ερρίκου Δ' σε όλο το υπόλοιπο διάστημα της βασιλείας του.

Από το 1405, η υγεία του παρουσίασε ασταμάτητες κάμψεις, αφού το δέρμα του παραμορφωνόταν συνεχώς και σάπιζε, ενώ κάθε χρόνο δεχόταν επιθέσεις θανατηφόρων ασθενειών. Το τελικό χτύπημα ήρθε με τον θάνατο του τον Μάρτιο 1413. Οι ιστορικοί ποτέ δεν κατάφεραν να εξηγήσουν την μορφή της ασθένειας του.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον πρώτο του γάμο (1380) με την Μαρία του Μποχύν (1369 - 1394) παιδιά του ήταν :

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Peter McNiven, "The Problem of Henry IV's Health, 1405–1413", English Historical Review, 100 (1985), pp 747–772)
  • Debbi Codling, Henry IV and Personal Piety, History Today, 57:1 (January 2007), pages 23 – 29.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Προκάτοχος:
Ριχάρδος Β'
Βασιλιάς της Αγγλίας
13991413
Διάδοχος:
Ερρίκος Ε'
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry IV of England της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).