Λάζαρος Χρεμπελιάνοβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Λάζαρος
Prince Lazar (Ravanica Monastery).jpg
Πρίγκιπας της Σερβίας
Περίοδος1371 - 1389
ΔιάδοχοςΣτέφαν Λαζάρεβιτς
Γέννηση1329
Νόβο Μπρντο, Κόσοβο, Σερβία
Θάνατος28 Ιουνίου 1389 (60 ετών)
Κόσοβο Πόλιε
ΣύζυγοςΜιλίτσα της Σερβίας
ΕπίγονοιΜάρα Μπράνκοβιτς Λαζάρεβιτς
Ντράγκανα Λαζάρεβιτς Σισμάν
Τεοντόρα Λαζάρεβιτς
Γιελένα Λαζάρεβιτς
Στέφαν Λαζάρεβιτς
Ολιβέρα Λαζάρεβιτς
Βουκ Λαζάρεβιτς
ΟίκοςΟίκος των Λαζάρεβιτς
ΠατέραςΠρίμπατς Χρεμπελιάνοβιτς
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο πρίγκιπας Λάζαρος (Лазар Хребељановић, 1329 - 28 Ιουνίου 1389) ιδρυτής τού Οίκου των Λαζάρεβιτς, ήταν Σέρβος ηγεμόνας του Μεσαίωνα, ο οποίος δημιούργησε την μεγαλύτερη και πιο ισχυρή επικράτεια από αυτές, στις οποίες διασπάστηκε η Σερβική αυτοκρατορίας. Ήταν πρίγκιπας της Σερβίας του Μοράβα και άγιος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1329 στο Πρίλεπατς στο Νόβο Μπρντο· η πόλη ήταν φέουδο τού πατέρα του Πρίμπατς Χρεμπελιάνοβιτς και τού είχε δοθεί από τον βασιλιά Στέφανο-Ούρος Δ΄ Ντούσαντων Νεμάνια ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του. Της μητέρας του δεν διασώζεται το όνομα, ούτε πόσα αδέλφια είχε ο Λάζαρος. Αυτός μεγάλωσε στην Αυλή του αυτοκράτορα Ντούσαν και αργότερα ανέλαβε διοικητικές θέσεις. Το 1353 νυμφεύτηκε την κόρη του μεγάλου δούκα Βράτκο Νεμάνια, τη Μιλίτσα τού βασιλικού Οίκου των Νεμάνια.

Με την διάλυση της Σερβικής αυτοκρατορίας, μετά το αιφνίδιο τέλος του Ντούσαν Νεμάνια, άρχισαν δυναστικές έριδες. Επικράτησε τελικά και έγινε αυτοκράτορας ο Στέφανος-Ούρος Ε΄ (1355-1371), αλλά δημιουργήθηκαν πολλά μικρά φεουδαρχικά κρατίδια, που αν και υποτελή της αυτοκρατορίας, λειτουργούσαν σαν αυτόνομα. Ένα από αυτά ήταν και του Λαζάρου: η Σερβία του Μοράβα. Οι Οθωμανοί, μετά τη μάχη του Μαρίτσα ποταμού, άρχισαν να καταλαμβάνουν τα Σερβικά εδάφη. Από τους ηγεμόνες των κρατιδίων που προέκυψαν, ο Λάζαρος υπερίσχυσε και αποκαλείτο "πρίγκιπας των Σέρβων". Σύμφωνα με την μεσαιωνική πολιτεία - νομική θεωρία, ο Λάζαρος κατείχε την εκκλησιαστική νομιμότητα.

Απειλούμενους από τους Τούρκους και φοβούμενος επίθεση από τους Ούγγρους, ο πρίγκιπας Λάζαρος έκανε συμμαχίες μέσω γάμων και δημιούργησε αμυντικά έργα. Το 1377 στέφθηκε βασιλιάς της Βοσνίας και της Σερβίας· το τελετουργικό της ενθρόνισης πραγματοποιήθηκε στον τάφο του Αγίου Σάββα. Το 1375 με ενέργειές του αναγνωρίστηκε το Σερβικό πατριαρχείο του Πεκ.

Το 1377, μετά από 5 κόρες, έκανε τον πρώτο του γιο και διάδοχο τού θρόνου, όπου -τηρώντας το τυπικό των Νεμάνια- τον ονόμασε Στέφαν· απέκτησε άλλους δύο γιους.

Το 1380 ήρθε πρώτη φορά αντιμέτωπος με τους Οθωμανούς στα εδάφη του και τους νίκησε στο Ντουμπράβιτσα Παρασίν. Τους αντιμετώπισε εκ νέου το 1386, και το 1388 τους νίκησε ξανά στην Μπιλέτσα. Μετά το τέλος τού βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας το 1382, ο Λάζαρος αρνήθηκε να γίνει υποτελής των Οθωμανών. Ο Οθωμανικός στρατός προήλασε στα σερβικά κρατίδια και ο Λάζαρος τους αντιμετώπισε στην μάχη του Κοσσυφοπεδίου στις 28 Ιουνίου 1389. Παρόλο που βγήκε νικητής της μάχης, δολοφονήθηκε μετά το τέλος από κάποιον Σέρβο.

Μετά την απόφαση της Συνέλευσης τον Δεκέμβριο του 1389, η πριγκίπισσα Ολιβέρα, η μικρότερη κόρη του πρίγκιπα Λαζάρου δόθηκε στο χαρέμι του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄[1]. Η συμφωνία προέβλεπε ακόμη: οι Οθωμανοί να δώσουν τα οστά τού πρίγκιπα να ταφούν, όπως και έγινε το 1391, όπου τα οστά του μεταφέρθηκαν και τάφηκαν στη μονή Ραβάνιτσα. Λόγω της προέλασης των Τούρκων τα οστά του μεταφέρθηκαν αργότερα στην Ουγγαρία και λίγα χρόνια αργότερα μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι Φρουσκογκόρσκι Βρντνικ (στη Νόβα Ραβάνιτσα). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1942 τα λείψανα μεταφέρθηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Βελιγραδίου.

Το 1954 η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αποφάσισε να μεταφέρει τα λείψανα του Αγίου στη Ραβάνιτσα, όπου βρίσκονται σήμερα.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε τη Μιλίτσα των Νεμάνιτς, κόρη τού Βράτκο στρατιωτικού και είχε τέκνα:

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Андрија Веселиновић Радош Љушић, Српске династије, Нови Сад 2001, ISBN 86-83639-01-0
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Лазар Хребељановић της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).