Κάρολος ο Παχύς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Κάρολος ο Παχύς - Από τα Γαλλικά χρονικά

Ο Κάρολος ο Παχύς (Charles III le Gros, 83913 Ιανουαρίου 888) ήταν βασιλιάς της Αλαμανίας (876888), βασιλιάς της Ιταλίας (879888), αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (881888) και των δυτικών Φράγκων (884888).

Διαδέχθηκε στην Αλαμανία τον πατέρα του, στην Ιταλία τον μεγάλο του αδελφό Καρλομάν της Βαυαρίας, που έμεινε ανάπηρος ύστερα από ένα χτύπημα, και στέφθηκε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους (881) από τον πάπα Ιωάννη Η΄. Διαδέχθηκε τον επόμενο χρόνο και τον αδελφό του, Λουδοβίκο τον νεώτερο, ενώνοντας ολόκληρο το κράτος των ανατολικών Φράγκων στην μετέπειτα ισχυρή Γερμανία. Με τον θάνατο και του ξαδέλφου του, Καρλομάν Β΄, τον διαδέχθηκε και στην χώρα των δυτικών Φράγκων, ενώνοντας προσωρινά ολόκληρη την αυτοκρατορία του προπάππου του, Καρλομάγνου. Ο ίδιος ο Κάρολος ο Παχύς αναφέρεται από πηγές ότι ήταν τεμπέλης και ανίκανος, ενώ ήταν άρρωστος πάσχοντας από επιληψία.

Ο Κάρολος ήταν ο νεώτερος από τους τρεις γιους του Λουδοβίκου του Γερμανικού, βασιλιά των ανατολικών Φράγκων, και της Έμμα του Άλτντορφ. Ένα δαιμονικό περιστατικό περιγράφεται στην παιδική του ηλικία: έβγαζε αφρούς από το στόμα πριν εισέλθει στο ιερό της εκκλησίας. Αυτό θεωρήθηκε από τον πατέρα του σαν θεόσταλτο σημάδι για τον μικρότερο γιο του. Το (863) ο μεγαλύτερος αδελφός του Καρλομάν εξεγέρθηκε εναντίον του πατέρα του. Την εξέγερση ακολούθησε ο επόμενος αδελφός Λουδοβίκος ο νεώτερος και τέλος ενώθηκε μαζί τους και ο Κάρολος.

Διανομή της αυτοκρατορίας του πατέρα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 865 ο Λουδοβίκος πιέστηκε να μοιράσει τα εδάφη στους διαδόχους του: η Βαυαρία δόθηκε στον Καρλομάν, η Σαξωνία στον Λουδοβίκο και η Αλαμανία με την Σουηβία στον μικρότερο Κάρολο, ενώ η Λοθαριγγία μοιράστηκε ανάμεσα στους δύο μικρότερους. Όταν πέθανε (875) ο αυτοκράτωρ Λουδοβίκος Β΄ που ήταν ταυτόχρονα και βασιλιάς της Ιταλίας την παραχώρησε στον μεγαλύτερο αδελφό του Καρλομάνο, αλλά ο βασιλιάς των δυτικών Φράγκων, Κάρολος ο Φαλακρός, επιτέθηκε στην Ιταλία στεφόμενος ο ίδιος βασιλιάς. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός έστειλε τους μικρότερους γιους του να τον αντιμετωπίσουν, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα σημαντικό. Οι περιπέτειες έληξαν με τον θάνατο του Καρόλου του φαλακρού (877), ενώ εν τω μεταξύ (876) είχε πεθάνει και ο πατέρας του Καρόλου, Λουδοβίκος ο Γερμανικός.

Τα τρία αδέλφια συνεργάστηκαν το καθένα στο μερίδιο του πολύ αρμονικά, φαινόμενο σπάνιο την σκοτεινή εκείνη εποχή. Το 877, ο Καρλομάν πήρε και την Ιταλία οριστικά από τον θείο τους, Κάρολο τον Φαλακρό. Το 879, ο Καρλομάν έμεινε ανάπηρος από ατύχημα μοιράζοντας το μερίδιο του στα αδέλφια του: έδωσε την Βαυαρία στον Λουδοβίκο και την Ιταλία στον Κάρολο. Από τότε ως το 886, ο Κάρολος ξόδευε τον περισσότερο χρόνο του στην Ιταλία.

Στις 18 Ιουλίου 880 ο πάπας Ιωάννης Η΄ έστειλε γράμμα στον Γκυ Β΄ του Σπολέτο ζητώντας ειρήνη, αλλά ο Γκυ αγνοώντας το γράμμα επιτέθηκε στα παπικά εδάφη. Ο πάπας ζήτησε την βοήθεια του Καρόλου, τον οποίο έστεψε αυτοκράτορα στις 12 Φεβρουαρίου 881, αλλά οι υπηρεσίες που του πρόσφερε ήταν πολύ λίγες. Σαν αυτοκράτορας ο Κάρολος ο Παχύς άρχισε την κατασκευή νέου ανακτόρου στο Σλέσταντ στην Αλσατία στα πρότυπα των ανακτόρων του Καρλομάγνου στην προηγούμενη πρωτεύουσα Άαχεν. Το Άαχεν δεν μπορούσε να το κρατήσει σαν πρωτεύουσα, γιατί ανήκε στο βασίλειο του αδελφού του, ενώ το Σελέστατ ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη εκείνη την εποχή στην Γερμανία.

Τον Φεβρουάριο του 882, ο Κάρολος συγκάλεσε σύνοδο στην Ραβέννα, όπου έκλεισε ειρήνη με τον Γκυ και τον θείο του, Γκυ του Καμαρίνο, υπό την προϋπόθεση να επιστρέψει πίσω τα παπικά εδάφη. Τον Μάρτιο, ήρθε γράμμα από τον πάπα στον Κάρολο ότι ο Γκυ δεν εκπληρώνει τους όρους της συμφωνίας. Το 883, ο Γκυ που είχε γίνει δούκας του Σπολέτο κατηγορήθηκε για προδοσία.

Βασιλιάς των ανατολικών Φράγκων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Φεβρουάριο του 882, ο Κάρολος συγκάλεσε σύνοδο στην Ραβέννα, όπου ο Γκυ, ο Γκυ του Καμερίνο, ο πάπας και ο αυτοκράτορας αποφάσισαν ο Γκυ να επιστρέψει τα παπικά εδάφη. Το 883, ο Γκυ, που είχε γίνει δούκας του Σπολέτο, κατηγορήθηκε για προδοσία, συμμάχησε με τους Σαρακηνούς και ο Κάρολος έστειλε εναντίον του τον Βερεγγάριο. Ο Βερεγγάριος, αν και είχε αρχικά μερικές επιτυχίες, στην συνέχεια η επιδημία πανώλης στον στρατό του τον ανάγκασε να επιστρέψει. Περί τα τέλη της δεκαετίας, υπολείμματα του μεγάλου στρατού που είχε ηττηθεί από τον μέγα Αλφρέδο στην μάχη του Ίθανταν (878) άρχισαν την εγκατάσταση στις Κάτω Χώρες. Επιτέθηκαν στον αδελφό του, Λουδοβίκο, αλλά αυτός πέθανε στις 20 Ιανουαρίου 882 και ο Κάρολος κληρονόμησε ολόκληρο το βασίλειο των ανατολικών Φράγκων αρχίζοντας διαπραγματεύσεις με τους αρχηγούς των Βίκινγκς Γοδεφρείδο και Σίγκφρεντ. Ο Γοδεφρείδος δέχθηκε να βαπτιστεί χριστιανός, έγινε υποτελής του Καρόλου και παντρεύτηκε την Γκιζέλα, κόρη του Λοθαρίου Β΄.

Προσπάθειες διαδοχής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χωρίς να αποκτήσει παιδιά από τον γάμο του με την Ριχάρδη, προσπάθησε να αποκτήσει νόθο γιο, κάτι που κατάφερε με τον Βερνάρδο, από μια άγνωστη αυλική, αναγνωρίζοντας τον σαν διάδοχο του (885),[[πάπας αλλά συνάντησε την αποδοκιμασία των τοπικών επισκόπων. Είχε την υποστήριξε του πάπα Αδριανού Β΄, τον οποίο προσκάλεσε, αλλά πέθανε στο ταξίδι τον Οκτώβριο του 885, μετά την πρώτη αποτυχημένη του απόπειρα να κάνει τον Βερνάρδο βασιλιά της Λοθαριγγίας.

Μετά, επιχείρησε να προσεγγίσει στις αρχές του 886 τον νέο πάπα Στέφανο Ε΄, πετυχαίνοντας αρχικά την υπόσχεση ότι θα εξασφαλίσει την νομιμοποίηση στην διαδοχή του Βερνάρδου, αλλά ακύρωσε την απόφαση του στις 30 Απριλίου 887. Βλέποντας ο Κάρολος ότι όλες οι προσπάθειες του για την νομιμοποίηση του Καρόλου ήταν μάταιες, υιοθέτησε τον Λουδοβίκο της Προβηγκίας, ώστε να του εξασφαλίσει την διαδοχή σε ολόκληρη την αυτοκρατορία του.

Ενσωμάτωση της Γαλλίας στο βασίλειο του, πτώση και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο Καρλομάν Β΄ βασιλιάς των δυτικών Φράγκων πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 884, οι ευγενείς του βασιλείου προσκάλεσαν τον Κάρολο τον παχύ να ενώσει το βασίλειο τους στο στέμμα του. Έτσι "ανέστησε", σύμφωνα με τα Αγγλοσαξονικά χρονικά, ολόκληρο το βασίλειο του Καρλομάγνου, με εξαίρεση την Βρεττάνη, αλλά στην Γαλλία συνάντησε αμέσως προβλήματα με τους Βίκινγκς. Το 885, Νορμανδικός στρατός με επικεφαλής τον Σίγκφρεντ πολιόρκησε το Παρίσι, απαιτώντας για άλλη μια φορά νύφη για τον εαυτό του, αλλά ο Κάρολος αρνήθηκε να του δώσει. Ο κόμης Όντο των Παρισίων πήγε στον Κάρολο αναζητώντας την βοήθεια του, αλλά ο Κάρολος δεν είχε διάθεση να τους πολεμήσει παρά μονάχα να τους δωροδοκήσει να φύγουν.

Η μοναδική πολεμική του επιχείρηση ήταν η καταστολή της εξέγερσης στη Βουργουνδία. Η δημοτικότητα του ιδιαίτερα στην Γαλλία είχε μειωθεί σημαντικά. Ενώ στις 11 Νοεμβρίου 887 συγκάλεσε συμβούλιο στην Φραγκφούρτη για να ορίσει διάδοχο του τον Λουδοβίκο της Προβηγκίας, ο φιλόδοξος ανιψιός του, Αρνούλφος της Καρινθίας, προετοίμασε γενική εξέγερση σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Σε λίγο καιρό έχασε όλη την δύναμη και τους υποστηρικτές του, άρρωστος αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον θρόνο και πέθανε λίγο αργότερα στις 13 Ιανουαρίου 888.

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Charles the Fat της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).