Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Κάρολος ΣΤ΄ ο Παράφρων (3 Δεκεμβρίου 1368 - 1422) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1380-1422). Γονείς του ήταν ο βασιλιάς Καρόλος Ε΄ και η Ιωάννα των Βουρβόνων.

Σε ηλικία 11 ετών στέφθηκε (1380) βασιλιάς της Γαλλίας στον καθεδρικό ναό του Ρενς. Παντρεύτηκε την Ισαβέλλα της Βαυαρίας (1385). Μέχρι την ηλικία που ανέλαβε την βασιλεία, η Γαλλία ήταν υπό τον θείο του Φίλιππο τον ισχυρό.

O Κάρολος Δ΄ έγινε γνωστός αμφότερα σαν ο Κάρολος ο Αγαπητός και σαν ο Κάρολος ο Κακός, κατά την διάρκεια της αρρώστιάς του με συμπτώματα ψύχωσης. Τα συμπτώματα των ασθενειών του, τα οποία κατά ιατρικές διαγνώσεις ήταν σχιζοφρένεια, θα τον συνοδεύσουν για όλη του την ζωή. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά (1392) όταν ο φίλος και σύμβουλος του, Ολιβιέ ντε Κλισόν, υπήρξε το θύμα σε μια αποτυχημένη απόπειρα ανθρωποκτονίας. Ο Κλισόν διεσώθη αλλά ο Κάρολος ήθελε να τιμωρήσει τον υποψήφιο δολοφόνο, Πιέρ ντε Κραόν, που κατέφυγε στην Βρεττάνη. Σύγχρονοι του λένε ότι λίγο πριν την εκστρατεία ο Κάρολος παρουσίασε συμπτώματα υψηλού πυρετού και δυσκολίας στην ομιλία. Η πρόοδος του στρατού του Κάρολου ήταν πολύ αργή κάτι που τον οδήγησε σε μια μανία ανυπομονησίας.

Συνεχείς κρίσεις σχιζοφρένειας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ενώ διέσχιζε το δάσος, ένας ρακένδυτος, ανυπόδητος άντρας όρμηξε στο βασιλικό άρμα παρακαλώντας τον βασιλιά με κραυγές να μην προχωρήσει, να επιστρέψει πίσω λόγω του ότι προδόθηκε. Οι συνοδοί του βασιλιά χτύπησαν τον ζητιάνο, αλλά δεν τον απομάκρυναν και συνέχιζε τις κραυγές για μισή ώρα ακόμα. Τότε έπιασε τον βασιλιά κρίση τρέλας: ορυώμενος έβγαλε το ξίφος του και επιτέθηκε κατά των ίδιων των στρατιωτών του. Μέσα σε αυτό το ντελίριο σκότωσε ο ίδιος πολλούς ευγενείς του.

Ο θείος του Καρόλου, Φίλιππος ο Ισχυρός, προσπάθησε στην συνέχεια να δυσφημίσει τους συμβούλους του. Ήταν η έναρξη μιας βεντέτας ανάμεσα στο βασίλειο της Γαλλίας και στο δουκάτο της Βουργουνδίας που θα διαρκέσει για 85 χρόνια. Μετά από μια νέα κρίση (1393) ξέχασε την ταυτότητα και το όνομα του. Η γυναίκα του τρομοκρατήθηκε, γιατί δεν αναγνώριζε αυτήν και τα παιδιά τους. Περιπλανήθηκε στα ανάκτορα και αρνήθηκε για μήνες να πλυθεί.

Ο χορός των καιόμενων ανδρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Ιανουάριο του 1393, η βασίλισσα Ισαβέλλα της Βαυαρίας οργάνωσε γιορτή για τους γάμους μιας εκ των ευγενών. Ο βασιλιάς με πέντε ακόμα άρχοντες ντύθηκαν σαν άγριοι άντρες και άρχισαν να χορεύουν δεμένοι μεταξύ τους. Τα ενδύματα τους ήταν καλυμμένα με κερί και πίσσα, ώστε να δίνουν την εντύπωση μαλλιαρών αντρών. Σε πρόβλεψη του επερχόμενου κινδύνου πυρκαγιάς, αφού υπήρχαν στο δωμάτιο πολλά αναμμένα κεριά, ο αδελφός του βασιλιά, Λουδοβίκος δούκας της Ορλεάνης, έτρεξε μέσα να προλάβει με ένα αναμμένο κερί. Ένας χορευτής έπιασε φωτιά, επικράτησε πανικός και η δούκισσα του Μπερί που αναγνώρισε τον Κάρολο έτρεξε να τον καλύψει με τα ενδύματα της και να γλυτώσει την ζωή του. Τέσσερις από τους υπόλοιπους άντρες βρήκαν τραγικό θάνατο και το περιστατικό έμεινε γνωστό σαν ο χορός των καιγόμενων αντρών.

Οι περισσότερες πληροφορίες λένε ότι η πράξη του Λουδοβίκου ήταν ένα δυστύχημα και όχι απόπειρα φόνου του αδελφού του. Ο Λουδοβίκος έψαχνε να βρει τον αδελφό του, ώστε να τον γλυτώσει από τον κίνδυνο. Ο Λουδοβίκος δολοφονήθηκε (1407) από τον πολιτικό του αντίπαλο Ιωάννη τον ισχυρό. Ο βασιλικός γραμματέας Πιέρ Σαλμόν ξόδεψε πολύ από τον χρόνο του σε συζητήσεις με τον βασιλιά, προκειμένου να βρει την αιτία των ισχυρότατων διακεκομμένων ψυχώσεων του. Σε μια προσπάθεια να βρει τις αιτίες της βασιλικής ασθένειας, σταθεροποίησε την πολιτική κατάσταση του βασιλείου εγγυόμενος την σταθερότητα του.

Σχέσεις του με την Αγγλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας

Η στέψη του βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ ήταν η απαρχή ενός σκληρού πολέμου με την Αγγλία και η συνέχιση του περίφημου 100ετούς πολέμου σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του. Μία προσπάθεια ειρήνης έγινε (1396) όταν η κόρη του Καρόλου, η επτάχρονη Ισαβέλλα του Βαλουά, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο Β΄, ειρήνη που δεν κράτησε πολύ.

Ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Ε΄ εκμεταλλευόμενος την εξασθένηση της Γαλλίας λόγω του εμφύλιου πολέμου μεταξύ της βασιλικής οικογένειας και του δουκάτου της Βουργουνδίας, επιτέθηκε στην Γαλλία που ηττήθηκε στην μάχη του Αζινκούρ (1415). Ο βασιλιάς Κάρολος ΣΤ΄, σε μια νέα κρίση τρέλας ανακήρυξε σαν διάδοχο του στον γαλλικό θρόνο τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Ε΄, που τον αρραβώνιασε με την κόρη του, Αικατερίνη του Βαλουά. Ταυτόχρονα με την Συνθήκη του Τρουά αποκλήρωσε τον γιο του και τον κήρυξε νόθο (1420).

Όλος ο λαός πλέον καθώς και η Ιωάννα της Λωρραίνης πίστεψαν πλέον ότι η βασιλεία του ήταν πολύ επικίνδυνη για την χώρα λόγω της παρατεταμένης ασθένειας του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Κάρολος Ζ΄.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παντρεύτηκε (1385) την Ισαβέλλα της Βαυαρίας και παιδιά του ήταν :

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Tuchman, Barbara, A Distant Mirror: The Calamitous 14th Century. New York; Ballantine Books, 1978.
Προκάτοχος:
Κάρολος Ε΄
Βασιλιάς της Γαλλίας
16 Σεπτεμβρίου 138021 Οκτωβρίου 1422
Διάδοχος:
Κάρολος Ζ΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Charles VI of France της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).